DE POLITIEREALITEIT RUKT OP

Nederland wordt steeds meer een politiestaat. Dat is althans de uitkomst van een onderzoek door het Britse organisatie Privacy International. Niet dat iemand daar van opschrikt, maar toch. Het zal je maar gezegd worden. Wie het 'onderzoek' beter bekijkt, valt een aantal dingen op. Het onderzoek gaat alleen over landen waarover genoeg gegevens bestaan: het westen, de grote landen als China en India en nog een paar willekeurige landen. Verder valt op dat het in bijna alle landen triest is gesteld met de burgerlijke privacy en vrijheden. Overal wordt steeds kwistiger gesurveilleerd op allerlei manieren. Steeds meer wordt geregistreerd; steeds vaker worden wetten aangepast om meer mogelijkheden te krijgen de burgers in de gaten te houden. Men had ook concluderen: de wereld wordt steeds meer een politiewereld. Een aantal oorzaken liggen voor de hand. Grenzen vallen weg. Globalisering neemt toe. Terroristen loeren overal. Maar er valt meer over te zeggen.

Big Brother...

Maar laten we ons voor het gemak beperken tot ons eigen landje. Ook hier krijgt de politiestaat steeds duidelijker contouren. Na de discussie rond het electronisch kind-volg-dossier zijn er weer tal van maatregelen en geluiden die erop wijzen dat de gang naar de politiestaat zich in rap tempo voltrekt. Met de OV-chipkaart blijkt de NS straks alle reisgegevens van de Nederlandse burgers onder handbereik te hebben - om zo onder handbereik van de overheid te komen liggen. De voorstellen rond het rekeningrijden laten zien dat straks alle mobiliteitsbewegingen van auto, vrachtauto, motorfiets worden geregistreerd en opgeslagen door de overheid.
Naast het bewaren van telefoongegevens, Email- en Internetgegevens, naast de opvraagbare gegevens rond het boeken van vakanties, het kopen en lenen van boeken. Naast de - voor het oog onzichtbare - codes die elke kopie, print en scan bevat - gekoppeld aan de registratie van nagenoeg alle copieer-, fax- en printapparatuur. Naast de mogelijkheden van de overheid om alle niet-verdachte personen gedwongen DNA-materiaal af te nemen. Enz.
Tel daar de ideeën bij op rond het elektronisch betalingsverkeer dat contanten moet gaan vervangen (waardoor straks ALLE betalingen worden geregistreerd door de overheid), de ideetjes rond in het lichaam geïmplanteerde chips en signalen die GSM's (straks) afgeven. De lijst wordt langer en langer.

...No Bother

Het volk zal dit alles een rotzorg wezen. Met een religieuze ijver onderwerpt men zich aan de machten die ons veiligheid, vermaak en welvaart bieden. De bewakingscamera's rukken op, die steeds vaker niet alleen kunnen zien, maar ook kunnen toespreken en afluisteren (met name in Groot-Brittannië is dit reeds het geval). Geen haan die ernaar kraait.
Job Cohen die onlangs in De Pers pleitte voor het verruimen van wettelijke mogelijkheden om de privacy van burgers terzijde te stellen om zo nog beter criminaliteit te kunnen aanpakken. Zo ijvert hij voor "virtuele grachtengordels" om zo criminelen buiten de stad te kunnen houden en om zo te weten wie zich in Amsterdam bevinden. Dit gaat verder dan de ook door hem bepleitte body scan. Om een sluitend systeem te hebben zal elke burger te registreren moeten zijn, op zodanige wijze dat een individu zich daar niet aan kan onttrekken. Laat de lezer maar raden welke kant dit op gaat. Geen hond die erom blaft.
Ondertussen is alles verboden wat maar enigszins gevaarlijk kan zijn. Of wordt verboden, zoals blijkt uit de ideeën van Hirsch Ballin om ook stiletto's te verbieden. Er zal wel wat voor te zeggen zijn, maar het stopt niet. Het gaat gewoon door. Alles wat zweemt naar potentieel geweld is verdacht.
De geweldsloze wereld verdraagt niet alleen geen terroristen of terroriserende hangjongeren meer, maar verdraagt ook geen vaders meer die vervelend kroost een tik voor de billen geeft, zoals blijkt uit het verbod op de corrigerende tik die onder Donner is ingevoerd. De politiestaat verdraagt geen vaders die gezag uitoefenen.
Niemand protesteert. Het maakt niet meer uit welke partij je hoort; iedereen ijvert voor de politiestaat. De Donners en Hirsch Ballins en Job Cohens worden terzijde gesteld door een VVD die de legitimatieplicht wil oprekken tot een algemen legitimiatieplicht (die ook geldt zonder aanleiding). De PVV wil Guantanamo Bay achtige kampen introduceren waar burgers zonder bewijs voor onbepaalde tijd kunnen worden opgesloten, en dit alles slechts op basis van een verklaring van een AIVD'er.

No Safeguards

Wie zullen ons beschermen tegen de politieke politiedenkers? De rechters? De opinieleiders? Vergeet het maar. Het maakt niet uit welke rechter je hebt als het gaat om de verdediging van de grondrechten van de burger. Ons land kent geen vaste grondrechten. De kwestie rond de SGP laat dit duidelijk zien. De rechter schoof de grondrechten aan de kant met een beroep op een absoluut geldend antidiscriminatiebeginsel. De gevolgen daarvan gaan heel wat verder dan een wel of niet verbieden van een klein partijtje als de SGP; de grondrechten zelf staan op de tocht.
Nu al verneem je regelmatig de geluiden dat ook de grondrechten zelf discrimineren. Zo zou volgens "opinieleiders" als Paul Cliteur 'de vrijheid van godsdienst' niet-godsdienstige mensen discrimineren. En daarom moeten worden afgeschaft.
De grondrechten staan op allerlei manieren onder druk. Een andere manier om ze om zeep te helpen is door ze puur individueel te interpreteren, zoals Afshin Ellian dat doet. Zo vallen georganiseerde vormen niet meer onder de bescherming van de grondrechten. Wat het verenigingrecht dan nog betekent, is onduidelijk: waarschijnlijk niets. Zoals oud-staatssecretaris Van der Laan ooit zei over de omroepverenigingen: "verenigingen zijn niet meer van deze tijd".
De opinieleiders zullen ons niet beschermen; ze zullen ons eerder aanvallen. En als ik De Pers van afgelopen week bekijk, dan zijn tegenwoordig ook mensen als Eddy Terstall en Bridget Maasland "opinieleiders" naast een Mark Rutte. Ongegeneerd - en zonder tegenspraak van een Rutte - formuleert PvdA'er Eddy Terstall vier nieuwe grond- c.q. burgerrechten: "het gelijkheidsbeginsel, de scheiding tussen kerk en staat, vrijheid van meningsuiting en solidariteit". [1]
U leest het goed. De grondrechten zijn burgerrechten geworden. En de inhoud is veranderd. In plaats van "rechten" waar eenieder gebruik van kan maken buiten de sfeer van de overheid, zijn er nu rechten die een continue staatsbemoeienis impliceren om deze "rechten" te waarborgen. De positieve inhoud is verdwenen: de concrete vereniging, de concrete georganiseerde godsdienst, de concrete school met ouders in het bestuur, enz.
In plaats van grondrechten met een positieve inhoud zijn er straks alleen nog abstracte principes die voer zijn voor politici en rechters. Met behulp van gegevens zullen politie, jusitie en politiek in de gaten houden hoe het maatschappelijk verkeer zich voltrekt.

Top Down

Deze manier van denken is er één die start vanuit overheid - dus van boven naar beneden. De grond onder het burgerschap wordt weggetrokken (de domeinen buiten de overheidsbemoeienis houden op te bestaan) en de tot burger gereduceerde mens wordt onder continu camera- c.q. staatstoezicht geplaatst. De veiligheidsmaatschappij - politiestaat - die we zo begeren, is een maatschappij zonder bescherming tegen de overheid.
Het is een maatschappij waarin voortdurend klinkt: "Wie niets te verbergen heeft, heeft niets te vrezen." Met andere woorden: wie bezwaar maakt, heeft iets te verbergen en alles te vrezen. En om niet te vrezen moeten we geloven. Vertrouwen in de goedheid van de overheid. In de morele superioriteit van oom agent.
Tja, ik probeer het, maar het lukt me niet echt. Wie de wettelijke antidiscriminatiebepaling leest, kan toch niet anders dan concluderen dat elke burger strafbaar is? Want elke burger discrimineert toch in zijn of haar leven? En als blijkt dat bijna 80 procent van de ouders nog steeds corrigerende tikken uitdeelt aan hun kinderen - en dus strafbaar is - merkt dus dat in de huidige maatschappij gevaar en strafbaarheid zo algemeen verspreid zijn, dat het vrij onzinnig is een algemeen vertrouwen te hebben in een overheid die zo grof te werk gaat. Want met meer dan één glas achter het stuur heb je al een probleem. En illegaal vuurwerk verkopen is erger dan je vrouw in elkaar slaan.
En daarbij komt: het onvoorwaardelijke geloof in een overheid gaat voorbij aan het feit dat voor een overheid niet alleen het belang van de burger voorop staat, maar ook het belang van het systeem. Waar in de moderne cultuur steeds meer blijkt dat gezag en autoriteit geen basis meer hebben vanuit moraal, natuur en religie, is geloofwaardigheid een steeds kwetsbaarder zaak. Let maar eens op: imago telt steeds zwaarder in politiek en bedrijfsleven.
Denkt u nu werkelijk dat een staatsapparaat de eigen geloofwaardigheid te grabbel zou willen gooien als blijkt dat daarmee het belang van een enkele burger is gediend? Als blijkt dat men in staat is bij de kwestie van de Europese Grondwet het volk terzijde te stellen, zal men dat dan op een ander moment nalaten? Ook als het om een individuele burger gaat?

In Police We Trust

De oprukkende politiestaat en het enorme vertrouwen van de burger in deze politiestaat, brengt mij tot de constatering dat de politierealiteit oprukt. Er is hier veel meer over te vertellen - een ander moment zal ik dat zeker doen - maar in het kort: als grondvoorwaarden en grondrechten wegvallen, ontstaat er een situatie waarin onvoorwaardelijk vertrouwen wordt gesteld in macht. Overal waar onvoorwaardelijk vertrouwen kan worden geschonken, is dit een indicatie dat er ook bij de individu geen sprake is van onvoorwaardelijke gronden om in verzet te komen. Met andere woorden: de individu schuift mee wanneer de macht schuift. Het vertrouwen schuift mee. En daarmee verandert de individuele morele constitutie voortdurend om daardoor op den duur geheel samen te vallen met de systeemeisen van politiek, veiligheid en economie. Want een moraal die steeds maar weer opschuift wanneer de macht erom vraagt, valt op den duur samen met de macht. Zolang veiligheid, welvaart en vermaak maar voorhanden zijn.
Zoals gezegd: deze gedachten eisen een nadere uitwerking. Hier valt namelijk niet alleen veel meer over te zeggen, maar de implicaties zijn enorm. Als de veiligheidsmaatschappij wereldwijd steeds meer de norm wordt, wanneer veiligheidsmaatschappijen elkaar versterken en wanneer veiligheid een proces met een open einde is, dan ligt de totalitaire maatschappij als reële mogelijkheid in het verschiet.

Blijft de vraag: hoe kunnen we daar een antwoord op formuleren zonder te vervallen in simpele ontkenningen van reële dreigingen zoals die van het mondiale terrorisme? En zonder de linkse utopie te omhelzen van linkse maatschappijverbeteraars die vanuit hun gegoede wijken de maatschappelijke lasten van hun beleid afwentelen op burgers in achterstandswijken? Ik ga daar de komende maanden verder over nadenken om daar uiteindelijk een essay over te schrijven.

Noot

[1] In ieder geval het jaar van de vertrutting in De Pers d.d. 31 december 2007.

DE TEERLING IS GEWORPEN

Vanochtend heb ik 'm gezien: de reden om nu eens eindelijk het dagblad Trouw op te zeggen (en om daarna bij gebrek aan alternatieven dit weer uit te stellen). Wat heb ik gezien? Een grote advertentie van Doekle Terpstra en zijn nationale beweging tegen Wilders: "Benoemen en Bouwen". Natuurlijk, later verklaarde men keer op keer dat deze beweging niet tegen Wilders was gericht, maar breder was: namelijk tegen alle Wildersen van dit land. Er is in dit land - net als in veel moderne, democratische, liberale rechtsstaten het geval is - een opvallend fenomeen te bespeuren, namelijk dat wanneer de zogenaamde moderne rechtsstaat wordt aangevallen er een automatische reflex optreedt:

Men negeert, men ridiculiseert, men doet zielig; en als dit niet blijkt te werken, start men demoniserings ("anti-")bewegingen op die massaal door de gevestigde orde (media, vakbonden) wordt gesteund. Maar dan gebeurt het: men ontkent in alle toonaarden de aanval op de persoon te hebben ingezet en camoufleert dit door op alles te schieten wat op de vijand lijkt. Maar dan komt het: iedereen weet op wie de aanval is gericht, de commentatoren spreken het uit, de buitenwacht signaleert het - meer nog: in een opstartfase wordt het ook uitgesproken of duidelijk gemaakt. Maar opeens kan het dus: een antibeweging starten en met een stalen smoel zeggen dat die niet op Wilders is gericht. Blijkbaar is de niet uitgesproken overeenstemming onder de leidende klasse zo groot dat men hiermee weg komt.
Zo ook in de Trouw van vanmorgen. Volgens de organisatoren van Doekle Terpstra's anti-Wildersbeweging "Benoemen en Bouwen" is de beweging niet tegen Wilders gericht (al werd dat bij de opstart wel zo gebracht, door Wilders als "het kwaad" neer te zetten, maar enfin). De naam Wilders wordt dan ook verzwegen. Maar niet in het hoofdredactionele commentaar van Trouw. Bij hoge uitzondering heeft men "een uitzondering gemaakt voor een wel heel bijzonder geval".
Hoezo bijzonder?, vraag je je dan af. En je vermoedt waar in het commentaar omheen wordt gedraaid: men wil korte metten maken met van alles tegelijk en men zal 'Wilders' als aanleiding gebruiken. Min of meer komt men daar ook rustig voor uit - later hierover meer.
Nu was Trouw de krant die de Open Brief van Doekle Terpstra - het startschot tot deze beweging - had geplaatst; Trouw maakt deze klus dan ook af. Door voor de normale voorpagina een aparte voorpagina als advertentie voor de krant te plaatsen (maar dan wel met de kop van de normale krant) en met op de binnenzijde op de volle pagina de verklaring en de deelnemers van Terpstra's anti-Wildersbeweging. Wat gratis kranten met advertenties doen, en serieuze kranten alleen in oorlogstijd doen, bijvoorbeeld in geval van mobilisatie of oorlogsverklaring, doet Trouw aan het begin van het nieuwe jaar: een startschot richting de PVV.

De inhoud van de verklaring is grappig en triest tegelijk; ik had ook niet anders verwacht. Men signaleert dat "serieuze, lastige vraagstukken worden versimpeld tot ongenuanceerde en polariserende oneliners. Daardoor worden problemen niet opgelost, maar versterkt." En natuurlijk ontbreekt het doemperspectief niet: "zo raakt Nederland verstrikt in een neerwaartse spiraal van intolerantie en onverschilligheid. Dat is een doodlopende weg." En dan komt het: "daar willen wij iets aan doen."
Twee alinea's verderop in de "brief" barst men los. Ik heb nog nooit zoveel 'social engeneering' op elkaar gepropt gezien in slechts enkele luttele zinnen. Lees maar mee:

"Samen-leven kan alleen als we oog hebben voor elkaars opvattingen en gewoonten. Als we respect hebben voor verschillen in afkomst en culturele en religieuze oriëntaties. Als we elkaar niet discrimineren vanwege afkomst, sekse, religie of seksuele geaardheid. Als fysiek en verbaal geweld uit den boze zijn. Als we ons onthouden van extremisme, van welke aard dan ook. Als we ons aan de wet houden. Als de scheiding tussen kerk en staat niet ter discussie staat. De meeste van die regels staan óf in de grondwet, óf het zijn algemeen geaccepteerde fatsoensnormen. Toch blijkt keer op keer dat veel mensen zich er niet aan houden."

De inzet is niet meer en niet minder een samenleving zonder geweld, zonder scheldpartijen, zonder discussie of debat over liberale verworvenheden, zonder uitlatingen die de liberale goegemeente als "extremistisch" beschouwt. Een samenleving waarin niemand op enigerlei wijze discrimineert en iedereen zich aan "de wet" houdt. De Grondwet is heilig, maar ook de "algemeen geaccepteerde fatsoensnormen". 'Door de liberale goegemeente geaccepteerd' betekent dat. En wat die gemeente accepteert is dan "algemeen" en staat op dezelfde hoogte als de grondwet.

De inzet is het behoud van de Nederlandse cultuur en identiteit, want deze wordt bedreigd. Lees maar mee:

"Van oudsher staat de Nederlandse cultuur bekend als open en tolerant. In de afgelopen periode is die cultuur onder druk komen te staan. Eerst hadden we de neiging om te veel te gedogen. Nu dreigt intolerantie de boventoon te voeren. Het is tijd dat wij terugkeren naar de wortels van de Nederlandse traditie en een nieuwe balans vinden tussen de waarden van toen en de waarden van nu."

De alinea begint met "van oudsher". Vallen daar de jaren '50 onder? Waarschijnlijk niet. Of Troelstra die homoseksualiteit het grootste gevaar voor de arbeidersklasse vond? Maar die ook niet te beroerd was een staatsgreep te willen plegen? Waarschijnlijk niet. Vallen daar dan misschien "de parade der mannenbroeders" (calvinisme) onder, of de tijd dat de pastoor zoveel macht had? Waarschijnlijk niet. Of dat abortus nog crimineel was en ongehuwd samenwonen als onzedelijk werd beschouwd? Nee, natuurlijk niet.
Het "van oudsher" begon volgens Dijkstal met de invoering van artikel 1 van de Grondwet waarin de antidiscriminatiebepaling staat. Hij noemde dit ooit - het was naar aanleiding van uitspraken van Pim Fortuyn die dit artikel wilde schrappen - de grondslag van onze beschaving waarvoor we in '40-'45 tegen de nazi's hadden gevochten. Het misbruik van de geschiedenis laten we hier maar even rusten, maar "van oudsher" begint volgens de initiatiefnemers waarschijnlijk ergens rond 1980. Misschien een paar jaar eerder, maar niet veel eerder. Deze zinsnede maakt het nog wat duidelijker: "Het is tijd dat wij terugkeren naar de wortels van de Nederlandse traditie en een nieuwe balans vinden tussen de waarden van toen en de waarden van nu." De "waarden van toen" wijzen op de woorden "In de afgelopen periode is die cultuur onder druk komen te staan", namelijk toen waar we "eerst de neiging [hadden] om te veel te gedogen", voortvloeiend uit de "cultuur bekend als open en tolerant". Waar kunnen deze woorden taaltechnisch gezien anders op wijzen? Want 'gedogen' hoort bij 'open en tolerant'. Daar is een reactie op gekomen, namelijk op het teveel gedogen: intolerantie.
En wat gedogen we volgens deze brief teveel? Het antwoord is simpel: aanvallen op allochtonen en generalisaties ten aanzien van islamieten en buitenlanders. Men noemt wel "afkomst, sekse, religie of seksuele geaardheid", maar een kind weet dat er nauwelijks een kritische tegenbeweging bestaat als het gaat om vrouwenemancipatie en homorechten. Hoe simpel en onverdraagzaam déze bewegingen ook zijn - zoals die van de feministen en de homoactivisten - dáár is niets mee aan de hand. Een potje liegen en bedriegen is niet erg, als we het maar 'samen doen'.
Laatstgenoemde fenomenen - vrouwen(sekse)emancipatie en homo-emancipatie - laten zien wat het einddoel van Terpstra cum suis is: een maatschappij waarin deze zaken niet meer ter discussie staan - net als de scheiding van kerk en staat - en waar ook niet meer over deze zaken gesproken mag worden. Wie de aanwezigheid van horden Marokkanen ter discussie stelt, is al een soort nazi (volgens Dijkstal) of is "het kwaad" (Terpstra).
Nu, nazi's en andere vormen van "het kwaad" dienen natuurlijk door de overheid geëlimineerd te worden. Dus men spreekt wel over "Benoemen en Bouwen" maar dan wel nadat er eerst de mond is gesnoerd en is afgebroken wat voor '1980' onze cultuur vormde: christendom, ondernemerschap, familiecultuur, Nederlanderschap, weerbaarheid, redelijkheid, fatsoen en zedelijkheid.
De ondertekenaars van de "brief" van Terpstra voldoen zelf niet aan deze normen. Dat zou ook teveel gevraagd zijn van mensen die deze "brief" van Terpstra waarschijnlijk alleen gebruiken voor iets anders. Het gaat ze niet om een bepaalde "traditie" of zo, het gaat ze om iets anders: een traditieloze, wortelloze cultuur die zich razendsnel kan aanpassen aan wat voor uitdagingen c.q. bedreigingen dan ook.
De hoofdcommentator van Trouw spreekt dit ook onomwonden uit. De verklaring van Terpstra is volgens deze commentator nodig omdat ons land zich binnen Europa heeft laten marginaliseren. Met andere woorden: het volk moet tot de orde worden geroepen en niet zoveel vasthouden aan nationale soevereiniteit. En we moeten volgens deze persoon niet meer zo krampachtig denken over immigratie om zo mee te kunnen doen aan de mondiale strijd om talent. Ik hoor hier opeens de toenmalige uitspraken van "Paars" in, namelijk dat Nederland een immigratieland was.

Mijn conclusie ten aanzien van de motieven van Terpstra en de andere talloze ondertekenaars van zijn "brief" is: volgens hen moet Nederland worden opgeheven. Vreemdelingen moeten binnen kunnen stromen, eigen volk moet (kunnen) vertrekken. Traditionele Nederlanders mogen niet meer spreken. "Prettig leven" is het nieuwe dogma. Generaliseren mag niet meer en de strijd tegen de nazi's gaat door in de vorm van deze strijd. Het is één bepaalde vorm waarin onze elite ons volk wil vergruizelen. Sommigen doen hieraan niet mee en kiezen andere manieren om ons volk te vernietigen.
Terpstra en de zijnen kiezen voor de dialectiek tussen gedoogcultuur en Wilders, waarbij de eerste component - gedogen - verwijst naar onze identiteit: alles best vinden vanuit een positief respect, en waarbij de tweede component - Wilders - staat voor de eeuwige tegenstander. Het doel ligt onder handbereik: een smetteloze samenleving. En de eindoplossing - Endlösung - ook: vernietig Wilders en zijn aanhang en een prettig leven ligt in het verschiet.

STOP BLOGGEN, begin met bitterlemon

Laat ik één ding duidelijk voorop stellen: bloggen mag. Becommentariëren ook. Net als fotoshoppen en de columnistiek bedrijven. Maar - zoals zo vaak - gaat het om de insteek, om de motieven waarmee men opereert. In dit geval: is het bloggen de neerslag van een bredere en diepere (denk)arbeid? Een aanvulling om het plaatje compleet te maken? In dat geval is er niets aan de hand.

Maar al het bloggen dat hoog op geeft van fenomenen als "burgerjournalistiek" en dat het bloggen ziet als de noodzakelijke correctie, terechtwijzing of zelfs vervanging van de oude media, schiet er net naast en dus hopeloos tekort.
Dat klassieke media verdwijnen is geen ramp; en kan zelfs een zegen zijn voor het rechtse discours. De klassieke media als de krant of het opinieblad zijn relicten uit een liberaal era dat op haar achterste benen loopt. De inzet en de uitkomst van deze relicten was en is "de geïnformeerde burger" die aldus volop kan meedoen in het democratische proces. En deze geïnformeerde, mondaine burger is een kosmopoliet (in spé). Met andere woorden: het is een ontwortelde mens.
De fatsoenlijke burger interesseert zich meer voor wat er in Uruzgan gebeurt, dan wat er bij de buren aan de hand is of bij opoe in het bejaardenhuis. De fatsoenlijke, geïnformeerde en informerende burger is als burger fatsoenlijk en als mens een onding.
Want mensen gaan steeds minder vaak bij elkaar op visite, hebben steeds minder goede vrienden, zijn steeds vaker alleen, hebben steeds vaker te kampen met gebroken relaties of met gecompliceerde familieverhoudingen (na twee of drie scheidingen komen die vanzelf). Politiek is hij zwevend geworden. Banquair idem dito. Assurantieel evenzo. Religieus een nitwit, sportief een egotripper (oftewel: een triptrappende jog-blogger).
De geïnformeerde, bloggende burger is een prachtig doelwit voor verstrooiing en inkapseling door de feitenbrij die het systeem produceert. Door steeds te reageren, wordt men of afgestompt en haakt men af (al dan niet teleurgesteld) of men raakt hypergevoelig en reageert overal op (om zodoende elk gevoel voor proportie te verliezen en elke hiërarchie van waarden kwijt te raken).
Bloggers versterken de anarchie van feiten en waarden. Hoe meer bloggers, hoe machtiger de tirannie van de overheid; deze gedijt het beste bij een overdaad van meningen, rotzooi en verwarring. Nog nooit was de macht zo verhuld en waren de politieke verhoudingen gelijkerwijze in verhulling gestoken. Nooit eerder was de politieke common sense zo groot als nu; nagenoeg iedere partij zweert bij de liberale democratische rechtsstaat, bij de scheiding van kerk en staat, bij het gelijkheidsbeginsel, het recht van abortus, enz. enz. En nooit eerder had de burger de idee (de illusie) dat de flanken zo uit elkaar liggen en dat het gematigde centrum zo klein is.
Deze illusie van variatie en breedte wordt in stand gehouden door het uitvergroten van feitjes, misstanden en meninkjes. In werkelijkheid is er nauwelijks sprake van noemenswaardige verschillen tussen de partijen. De PVV zweert bij dezelfde markteconomie als dat GroenLinks dat doet en Femke Halsema en Afshin Ellian hanteren eenzelfde "as van het kwaad". Hoezo verschillen? Niemand is voor terrorisme en geweld; iedereen is voor een sterke staat. Niemand is voor de doodstraf, nagenoeg iedereen staat pal voor homohuwelijk en euthanasie.

De illusie moet doorbroken worden. De burger moet weer een mens worden. Mensen moeten het gevoel terugkrijgen voor de juiste betekenissen en voor de echte verhoudingen. Mensen moeten stoppen met bloggen (althans als levensroeping), en beginnen met bitterlemon.
Wat bedoel ik hiermee? Wel, ik verwijs hierbij naar de nieuwe opzet van het bitterlemon-project. Bitterlemon gaat dit jaar meer energie steken in studiekringen, in een zangbundel en in het leggen en onderhouden van allerlei contacten.
Kameraadschap, vertrouwen, wederzijds respect en inzicht moeten juist in deze tijd van abstractie, vrijblijvendheid en versplintering concreet worden gemaakt. De anarchie van meningen moet worden ontstegen; niet door het uitroepen van autoriteiten en het volgen ervan, maar door intensief samen studeren, zingen en alles wat daarbij hoort. Voor de conservatieve man horen moed, plezier en kennis bij elkaar.
De voor het conservatisme noodzakelijke 'nieuwe' ideeën en inzichten ontstaan namelijk in het discours van de vriendenkring dat zich op verschillende niveaus met elkaar bemoeit. Want ideeën worden uit de orde en de gemeenschap geboren - niet gemaakt.
Bloggers raken vermoeid omdat ze niet bij tijd en wijle gevoed worden met gezonde minachting richting de moderniteit, het systeem en de huidige cultuur. De nodige koelbloedige minachting krijg je pas in de oefening van het goede leven: het leven van gemeenschap, kameraadschap, van lach en dronk, van kennis en inzicht dat onze huizen vult en nooit zal concurreren met vrouw en kinderen, of met kerk en volk.
Protestanten en Rooms-katholieken, paleolibertariërs en paleoconservatieven, republikeinen en monarchisten, volksnationalisten en reactionairen - pas in de gemeenschap van vlees en bloed, van gezang en wijn en in de weg van traditie en wijsheid, zal er een basis kunnen worden gelegd - opengelegd - waar bloggers nooit vermoeid raken en columnisten immer opgewekt blijven.

STOP BLOGGEN deel II

Bloggen heeft een beperkte waarde. Sommigen komen daar achter om daarna de schrijverspen c.q. het toetsenbord in de wilgen te hangen. Anderen leven niet alleen in de bloggerswereld, maar ook in de echte wereld, en nemen al gas terug voordat de algehele bloggersmalaise toeslaat.

Binnen het conservatieve kamp gaat mijn kameraad Björn Roose het rustiger aan doen met zijn blog. En mijn beschaafde libertarische medestander Jimmy Johnson stopt helemaal met zijn blog.
Conservatieven als Bjorn Roose en Jimmy Johnson hebben iets in de gaten dat een neoconservatief als Leon de Winter waarschijnlijk niet in de gaten heeft: dat bloggen een bijzaak is, evenals opinie en commentaar dat zijn. Bloggen is een bijzaak omdat het huidige politiekculturele systeem een bijzaak is. Leon de Winter gelooft in het systeem en ziet dat uit elkaar vallen; conservatieven geloven niet in het systeem en vestigen daar dus ook nooit enigerlei vorm van hoop op. Vertrouwen in de kracht van het bloggen is verwant aan vertrouwen in een systeem dat door middel van meninkjes, publieke debatjes, speldenprikjes en scheldpartijtjes "gered" kan worden. De conservatief weet dat wie gelooft in het systeem, zichzelf op de been houdt met valse hoop.

Wie zielig doet, wie zich terugtrekt omdat niets werkt, is niet allereerst een zielig slachtoffer, maar is allereerst iemand die zich aan de strijd onttrekt. Wie stopt met vechten, heeft nooit echt geloofd. Die is reeds in staat zich met huid en haar over te leveren aan de vijand. Wie zich namelijk met gemak en drogredenen over heeft geleverd aan de vijanden "staatsmacht" en "atheïsme", kan ook een derde vijand er wel bij verorberen: 'islam' bijvoorbeeld.
Wie werkelijk de nood der tijd peilt, hecht niet aan blogs, die verzandt niet in emoties, die vlucht niet in activisme.

De werkelijke strijder is een koelbloedige realist. Die verspilt nooit al zijn munitie in wat voor scheldpartij dan ook. Die sluit geen wegen af, bijvoorbeeld naar God of het christendom. Of die naar de natuur (zoals Leon de Winter laatst wel deed).
De conservatief weet dat de huidige situatie zo ernstig is, dat zwijgen soms beter is dan spreken. En dat werken in de stilte meer vruchten op kan leveren dan ploeteren in het openbaar. Wie werkelijk de nood der tijd peilt, schrikt niet terug voor de diepte. Die plaatst zichzelf nooit zomaar buiten het probleem - zoals neoconservatieven dat doorgaans wel plegen te doen.
De conservatieve strijder gelooft zo in zijn zaak dat deze zaak ook blijft staan als hij valt. De ware strijder heeft zelfspot. En daarom heeft hij kameraden. De ware strijder eert zijn vijanden - om ze daarna neer te slaan (of om zo juist hun hart te bereiken).

Ik was daarom blij te vernemen dat Jimmy Johnson zou stoppen met zijn blog. En dat Björn Roose het echt rustiger aan ging doen. Er is nood aan andere activiteiten, aan andere wegen om ons doel te bereiken. Aan wegen die uitgaan van de rust en het goede leven, het voeden en versterken. Er is geen behoefte aan wegen die het eigen leven onrustig maken. Die vrienden verwaarloost vanachter het beelscherm. Of die vrouwen of vriendinnen of kinderen niet genoeg aandacht schenkt omdat de actualiteit zogenaamd zou roepen.
Er is daarentegen behoefte aan goede gezinnen, aan kameraadschap, aan dieptestudie, en aan goede creatieve inzichten. Voor dieptestudies zijn goede ideeen nodig. Goede inzichten ontstaan in een sfeer van intellectuele kameraadschap. En kameraadschap gedijt alleen in en vanuit huizen die "op orde" zijn.
En de voorwaarde voor dit alles is rust - met andere woorden geloof in de goede dingen van het bestaan: vrouw, volk, kerk, vaderland en traditie.
Dit alles lijkt op een keten, een snoer dat insnoert, maar is het niet. Het is een eenvoudige voorstelling van zaken. Het gewone leven komt niet alleen eerst, maar het gewone leven moet 'goed' worden. Op zo'n manier 'goed' dat de conservatieve zaak als vanzelf vanuit dit goede, gewone leven vorm krijgt.
Meer hierover in een volgende posting, getiteld: STOP BLOGGEN, begin met bitterlemon.

STOP BLOGGEN deel I

Het grote gevaar voor rechts Nederland in 2008 is de vermoeidheid. Rechts Nederland bulkt van de afgehaakte personen; die vermoeid zijn geraakt door actie en geroep. Ook iemand als Leon de Winter is vermoeid geraakt en houdt er voorlopig mee op bij Elsevier.

Na een paar jaar columns schrijven en een blog volschrijven bij dit opinieweekblad - de laatste tijd in de vorm van een 'duoblog' met Afshin Ellian, is het over met de pret. Het helpt niet. Het wordt steeds erger. Het frustreert.
Bloggen zet toch minder zoden aan de dijk dan men eerst dacht. Bloggen houdt de getrouwen alert, de blogger scherp en houdt een vinger aan de pols waar het nodig is. Maar het is meer: het is voor je het weet een verslaving die zichzelf in stand houdt. Bloggen beklijft niet, bevredigt niet echt. Bouwt niets op. De situatie is namelijk te ernstig om met columns, blogs, fotoshoppen en romannetjes te lijf te kunnen.
Bloggen is niet waardeloos, evenals columns en commentaarstukjes schrijven, maar het heeft slechts een beperkte waarde. Het is een aanvulling op iets anders, het kan nooit de core business vormen van wat voor serieuze missie dan ook. En juist bij bloggers ligt het gevaar reëel om de hoek dat nuttige bijzaken de hoofdmoot gaan vormen.
Wie dat niet in de gaten heeft, gaat door met spuien, raakt verhard, wordt ordinair, ziet achter elke boom een vijand, gaat schelden en op den duur zielig doen.
Zo ook Leon de Winter. Van linksige, bebaarde progressieve agnost, werd hij - naar eigen zeggen - rechts, baard- en brilloos, gesoigneerd en atheïst.

Deze metamorfose was er niet alleen onder druk van realistische inzichten van hemzelf, ook speelde de druk van buitenaf mee. Met name de dreiging van de islam heeft De Winter een atheïst gemaakt. Grappig, niet waar?
Het in ieder geval klinkt als een jood die onder druk van de nazi's een nationaalsocialist wordt - of iets dergelijks. En meer en meer ontpopte Leon de Winter zich als een ordinaire, atheïstische, zielig doende zelfhaat(selbsthass)-jood. Wat bij De Winter over bleef was niet veel: zoiets als een derivaat van wat anderen "ras" noemen. Meer niet.
Ondanks zijn zionistische sympathieën, richtte hij zijn pijlen niet alleen op de islam, maar ook rustig op de orthodoxe Jodengenoten. Met zijn spot als die van een NSB'er werd meer en meer duidelijk dat Leon gewoon een links, geschrokken romancier is. Een begenadigd schrijver en essayist. Maar meer ook niet. Links tot op het bot, maar vanwege zijn raciale Jood-zijn opeens behept met "rechtse" reflexen.
En dan nu dit: hij houdt zo van Israël dat hij Nederland verwisselt voor Californië. Hij is atheïstisch geworden vanwege de islam; hij verhuist echter naar The States zonder evangelical te worden. Kortom: een man vol raadsels.

Ik wil niet zeggen dat het goed is dat hij weggaat. Altijd is het immers beter als mensen tot inkeer komen, dan dat ze vertrekken. Leon had ook mooie reflexen, zoals wanneer hij eens sprak over de 'oude Hebreeuwse krijger' in het praatprogramma Zomergasten.
En zijn steun voor de Israëlische zaak wijs ik niet categorisch af. De joodse staat heeft recht van bestaan: als etnische zaak en als cultureel-religieuze zaak. Zonder illusies, kritisch, maar nooit afwijzend.
Maar de rechtse zaak is beter af zonder een bloggende Leon de Winter. Laat hem romannetjes schrijven. Die worden hooguit gelezen door progressieve vrouwen van tussen de 40 en de 70 jaar. Die lezen er een paar dozijn per jaar. Aan de lopende band. Zoals bloggers een blog volschrijven. Vermoeiend ongevaarlijk dus.

EEN GEVAARLIJK FEEST - EEN KERSTOVERDENKING

"Only in America with nothing but a Dream; only in America where every Man’s a King." (Johnny Cash)

Elk jaar wordt het kerstfeest problematischer. Terwijl in de Verenigde Staten steeds meer instellingen kerstmis en kerstboom weren omdat zulke zaken tegen het secularisme ingaan, neemt ook in Europa de vervlakking hand over hand toe. Onze moderne cultuur kan niets meer met feesten; vooral niet met kerstfeest. Met name dit feest is een aanklacht tegen zowel atheïsten als tegen theïsten. Kerst druist in tegen de moderniteit en haar uitwassen. Het is daarom een prachtig feest. Hoelang zal kerst nog bestaan voordat het als een zeepbel uit elkaar spat? Zienderogen neemt de gezelligheid af. Volgens een cultuurwatcher in De Pers is er geen “diepere betekenis meer achter kerst” en daarom “moeten we er maar een leuk feestje van maken." En daarmee staat het feest al deels op de tocht. De platte commercialisering, de eindeloze herhaling van gedateerde eighties en nineties christmas songs van George Michael, John Lennon en Paul McCartney doen zelfs menig popmuziekliefhebber verzuchten waarom er geen kerstliedjes meer worden gemaakt. Wie de diskjockeys hoort kletsen, hoort de verveling erin door klinken.

Een koningin die de kersttoespraak misbruikt om de PVV van Wilders aan te vallen, godsdiensten om de oren slaat met “de wet” – hoe pervers deze ook kan zijn – en die een lans breekt voor het COC maakt het er ook niet beter op. Kerst is een zeepbel die uit elkaar gaat spatten. Seculieren zullen juichen, vrome gelovigen zullen er geen traan om laten. Het klassieke christendom is allang verdwenen. Kerken raken met het jaar leger; de goedgevulde kerstnachtdienst wordt daarmee steeds meer een vlag op een strontschuit. Iedereen wil een gezellige kerstmis, de priesters zijn er haast niet meer en als ze er zijn scheuren ze van hot naar her. Om als het glad is in de aanloop naar dit feest in een kanaal te schieten en te verzuipen – zoals afgelopen weekend bij Den Helder gebeurde. Kerst is bezig met roofbouw op clerus, gelovigen en cultuur. Mensen raken vermoeid. Decadentie rukt op. En vooral met een feest als dit wordt het zichtbaar. Een theologiestudent verzuchtte eens dat hij met kerst niet meer naar de kerk ging omdat hij dan de slechtste preken hoorde. Al werden ze met andere feestdagen ook steeds slechter. En een kerkmusicus verzuchtte onlangs tegen me dat er nauwelijks nog oude kerstliederen worden gezongen op scholen en in kerken. Men vindt ze te sentimenteel, te romantisch, niet meer van deze tijd. Men wil moderne geluiden, evangelische opgewektheid.

Een echt feest kan echter niet zonder ongedeelde feestvreugde en loutere triomf. Feestvieren doe je niet besmuikt. Of met bijbedoelingen, zoals meegaan met je tijd in opgewekte charismatische kitsch. En in die bijbedoelingen komen we nu om. Je hoort oproepen tot wereldvrede en gezelligheid in de wereld. En oproepen tot wereldvrede, bekering en evangelisatie-ijver in de kerk. Kerst wordt gebruikt voor andere doeleinden dan het feest zelf. Kerst wordt van lieverlee misbruikt. En omgevormd in een feest van idealen als “wereldvrede” en van de voorspoed van de volle maag. En zowel de dromers als de stoffeerders draaien het feest de nek om. Jazeker: Kerst is het feest van droom en stof. Van een Goddelijk ingrijpen op de mens zijn oorspronkelijke staat en roeping terug te geven. Maar het is het feest tegen spiritualiteit en materialisme, tegen atheïsme en theïsme tegelijk. Want God is mens geworden en Zijn zoon is vlees geworden in het kindeke Jezus. Om later man te worden en het koningschap aan elke man terug te geven.

Wellicht ten overvloede, maar Kerst gaat niet zonder mijmering. De avonden zijn lang, het jaareinde nadert en het moment om terug te blikken komt eraan. Kerst is als feest van “vrede op aarde” een dromenfeest dat dicht op de hielen wordt gezeten door de vervlogen dromen van Oudejaarsavond. De mens is stoffelijk en keert tot stof weer. Zijn dromen en daden beklijven nooit. Zolang een mens leeft, droomt hij en hoopt hij. Maar met de dood zijn de dromen voorbij. Gevaarlijk zijn die dromen – althans gevaarlijk in de ogen van moderne mensen – die proberen te blijven. Individuele dromen zijn ongevaarlijk mooi; collectieven dromen worden met argwaan bekeken. Dromen met pretentie – idealen, grote verhalen – zijn van een voorbije tijd. De machinerie van vooruitgang is een vernieler van collectieve dromen: godsdienstige dromen, politieke maakbaarheidfantasieën, culturele verheffingsidealen.

De kerstdroom is even mooi als gevaarlijk. Zolang ze romantisch en harmonisch wordt uitgelegd, is er nog weinig aan de hand. Althans op dit moment. Zolang de christenen samen met de engelen aan de zijlijn van de maatschappij het “Ere zij God” zingen, onhoorbaar, bedeesd en onverstaanbaar, en de commercie en de “Top 1000’s aller tijden” op de radiostations door de kerstversiering rinkelen, blijft de vrede in stand. Kerst is ongevaarlijk zolang de mythe in stand blijft dat God onkenbaar is, ver staat van deze aarde en dat geloof de kloof tussen Hem en de gelovige moet overbruggen. Kerst is ongevaarlijk en potsierlijk zolang de vroomheid heerst en op de lachspieren werkt van elke gezonde Nederlander. Zolang de theologen hun verzinsels van de kansels mogen uitspinnen, is Kerst als een web van ochtenddauw dat wordt uitgesponnen over een horde dronken voetbalsupporters. Ongevaarlijk. Onwerkelijk. Aan een slijtage onderhevig die steeds meer zich afkeert van openlijk geweld en openlijke agressie.

Een gevaarlijk feest

Het wordt anders wanneer de christenheid weer doorkrijgt wat Kerstfeest inhoudt. Dan wordt Kerst een gevaarlijk feest. God is immers mens geworden en heeft ons vlees aangenomen. Kerst betekent: “Ik laat niet varen het werk Mijner handen” (Psalm 138). Met andere woorden: “Ik ga door met waaraan Ik begonnen ben; Ik ben nooit gestopt, heb Mij nooit beschaamd afgekeerd van Mijn kinderen.” Gods Zoon is in Jezus onderdeel geworden van het menselijk geslacht, van de menselijke geschiedenis, van het stof van deze aarde. God en aarde zijn niet los te zien. Ze vallen niet samen. Hij is en blijft Schepper van deze wereld, Onderhouder, Volbrenger. Maar het Koninkrijk van God c.q. het Koninkrijk der Hemelen begint bij de uitloper van deze aarde in de hemel: de mens Jezus die zit aan de rechterhand van Zijn Vader, als “tweede Adam” – als vertegenwoordiger, als belichaming van het menselijk geslacht. Onlangs zei een classicus in het Nederlands Dagblad dat het Koninkrijk van God in de Bijbel altijd “nabij” is, zelfs “onder ons”, maar ook – en dat gaat nog verder – “in ons” is. Zoals de apostel Johannes verklaart: wij in Christus en Hij in ons. Deze aarde, dit mensdom is in de hemelen, en de goddelijke kracht is in de aarde. Niet zonder meer. God blijft God en de mens blijft mens. Maar de afstand is weggevallen. Het theïsme is dood; het goddelijke is niet als denkbeeld ver weg, maar is vastgeklonken aan ons mens-zijn. Evenzo is de wereld niet seculier; ook het atheïsme is dood.

Maar zolang de gelovigen zich nog laten wijsmaken dat zij theïsten zijn - gelovers in een Godsdenkbeeld - geeft men de oneerlijke atheïsten vrij spel. Want eerlijke atheïsten bestaan er niet, althans ik ken ze niet, evenals dat er serieuze theïsten bestaan. Elke atheïst hanteert een dualisme van stof en geest, van wereld en geloof, van mens en god waarbij men het concrete, wetenschappelijk verifieerbare omhelst en het andere – het niet wetenschappelijke – verwerpt. Het geloof in een God, het geloof, de religie zijn achterlijke denkbeelden, ziektes, fenomenen die overwonnen dienen te worden. De leefbare maatschappij dient seculier te zijn: gevrijwaard van elke aanwezigheid van georganiseerde religie. Het is een vreemd dualisme dat men hanteert. Men gelooft slechts in materie, maar gedachten zijn esoterische, onstoffelijke, antimateriële uitingen van mensen die zodra er religie in het spel komt, met argwaan bekeken dienen te worden. Religie is van outer space. Terwijl de atheïst Moleschott nog zei: “Ohne Phosphor keine Gedanken”, roept de huidige atheïst de esoterie in het leven, zodra deze “Gedanken” religieus blijken te zijn. Hoezo, horen gedachten, hoort geloof in God dan niet bij deze “materiële” werkelijkheid? En: als de werkelijkheid in werkelijkheid atheïstisch is, en dit dus altijd is geweest vanaf den beginne, dan is geloof in God, religie, toch ook onderdeel van de “atheïstische” werkelijkheid? Een eerlijke atheïst zou daarom de godsdienst, het geloof in God, de intentie van Kerst moeten omhelzen als horende bij zijn eigen leefwereld. Als er niets buiten deze werkelijkheid is, dan bestaat er geen dualisme, geen dialectiek, geen “vreemde religie”. De moderne atheïst zou alles wat bestaat, het ganse christendom, inclusief het geloof, moeten omhelzen als onderdeel van zijn eigen niet-dualistische domein. Hij doet het niet. En hij ziet het niet. De prominente atheïst Richard Dawkins ziet het geloof als een ziekte die overwonnen dient te worden. De werkelijkheid – ons ganse voorgeslacht is een verzameling vlees dat met kankercellen van outer space is doorgekankerd. Het materiaal waarvan Dawkins, zijn bevindingen en zijn vrinden is gemaakt, is rottend vlees. Dawkins haat het vlees, zijn eigen vlees, het vlees van zijn vaderen waaruit hij is ontsproten. Dat hij zich onlangs een “cultuurchristen” durft te noemen, maakt het alles extra lachwekkend. Het dualisme is zover doorgevreten in de geest van deze man, dat het zieke en leugenachtige rustig onderdeel kan uitmaken van zijn identiteit – aangezien hij toch in andere sferen leeft.

Tegenover de atheïst staat de theïst. Terwijl de atheïst vanuit de “materie” de aanval inzet op de ongedeelde natuur, zet de theïst vanuit de “geest” de aanval in op deze natuur. De theïst is een “vreemdeling” op deze aarde. Zijn “burgerschap is in de hemelen”. Het Koninkrijk waarin hij gelooft “is niet van deze aarde”. De theïst speelt met waarheden die op zich “waar” zijn. Jezus heeft lammen en zieken genezen. En Hij heeft de vredestichters zalig gesproken. Dat is waar. Maar het is slechts één zijde van de waarheid. Wie vrede wil begrijpen, moet het Oude Testament openslaan en niet naar de kersttoespraak van de koningin luisteren. In de Wet van Mozes en in de profeten komt ons een harde vrede – een tough love – tegemoet waarvan de wereld niet wil weten. En de kerk ook niet. Die heeft van een aards volksfeest met een goddelijke diepgang en hoogte een “religieus feest” gemaakt. Voor zachte mensen, sentimentele mensen en dromerige mensen.

Kerst is daarmee hèt tijdstip waarop beuzelarijen volop klinken. Het weerloze kindje, de kerstgedachte, de Vredevorst – juist in een tijd van een islam die het zwaard hanteert, zweert de theïst bij “zijn” geloof dat van een zwaard niet wil weten. In de hemel zijn volgens hem geen zwaarden, alleen kruisen van “Gedanken”. Juist in deze tijd zet men Jezus en Mohammed naast elkaar en stelt dat het christendom haar geloof niet met geweld verbreid. Men onderstreept het vreedzame karakter en heft met een zoete kinderstem het “Ere zij God” aan. Doch de engelen zongen niet liefelijk, zij ‘scandeerden’. Zoals klassieke troepen hun overste toeschreeuwden: “Heil! Eer!” Kerst is mooi en huiveringwekkend tegelijk. Christus is in het vlees gekomen om – zoals de Bijbel het zegt – het zwaard te brengen. Wat Hij heeft gebracht, is in de hemel toebereid. Van meet af aan is er het zwaard geweest dat in handen van gelovigen een zegenrijke arbeid deed. En Jezus schaamde zich niet om juist de profeten met het meeste bloed aan de handen bij Zich te nemen op de berg der verheerlijking: de berg Tabor. Samen met Mozes en Elia bereidde Hij zich voor op Zijn lijdensweg; samen met Mozes en Elia toonde Hij de heerlijkheid van Zijn Vader. Elia die duizenden Baälpriesters liet afslachten en Jehu tot zijn wrede taak aanzette om Israel te zuiveren. Mozes die de zonen van Levi met het zwaard de legerplaats in liet gaan om te doden wat zei tegenkwamen; daarna werd de stam van Levi verheven tot priesterstand; want zij die het bloed kennen, mogen rond het altaar staan. De theïsten die het bloed voor de droom hebben ingewisseld, hebben daarmee hun plek bij het altaar verspeeld.

Kerst en het zwaard

Christus is gekomen om het zwaard te brengen. Natuurlijk: niet alleen hierom. Hij is gekomen om mensen te zaligen. Omdat God de wereld liefhad. Jazeker. Maar de liefde Gods werd openbaar in het kindeke Jezus. En wat die liefde inhoudt wordt getoond in de Wet en de Profeten: in Mozes die de Wet schonk en in Elia die de grootste aller profeten was. De Bijbel is een rauw boek. En God is – zoals de theoloog Van Ruler ooit zei – een “ruige God”. En de Kerk belijdt: dit kind in de kribbe is de Zone Gods – is God Zelf. Dit kind is de engel des HEEREN die vocht met Jacob – de engel die God Zelf bleek te zijn. Het is de engel des HEEREN die bij Jozua was alvorens hij het land Kanaän met het zwaard moest veroveren. Dit brengt ons bij de vraag: over welke Jezus Christus hebben wij het? Over de evangelische voorbeeldfiguur die ons oproept onze andere wang te keren en zo vrede te vestigen? Over de tegenpool van Mohammed die gewapenderhand een rijk wilde stichten? Over een godmens die mensen – alle mensen – een zalige, eeuwige toekomst wil bezorgen in de hemel en op de nieuwe aarde? Met andere woorden: is Jezus Christus de man van het Jenseits?

Hoe vroom bedoeld ook, vergelijkingen tussen Jezus en Mohammed stuiten me enorm tegen de borst. Zelfs al wil men het tegendeel zeggen, men plaatst in feite beide figuren op één lijn, om daarna vroom, redelijk en zedelijk een juiste weloverwogen keuze te maken. Jezus staat echter niet tegenover Mohammed. Hij stond niet tegenover Jozua, Mozes of Elia om daarna de laatste drie af te wijzen omdat hun daden tegen het evangelie in zouden druisen. Wie Jezus naast Mohammed stelt om daarna Mohammed af te wijzen, en wie dit doet omdat Jezus met Zijn boodschap elke vorm van geweld en dwang af zou wijzen; zo iemand heeft er niets van begrepen. Zo iemand tornt aan het God zijn van Jezus Christus en aan Zijn Goddelijke missie. Jezus is niet komen om met geweld een Rijk te stichten. Jazeker. En Hij is ook niet gekomen om zonder geweld een Kerk te stichten. Hij is slechts gekomen in het vlees om Zijn eenzame arbeid te verrichten, om te tonen wie God is, altijd was en altijd zal zijn: aan ons verknocht en – in Zijn Zoon – tot in de dood aan ons verbonden. Toen bijna alle volgelingen van Jezus hem hadden verlaten en toen nog slechts de twaalven er waren, vroeg Hij hun: “zouden jullie ook niet gaan?” Jezus had ook geen vreedzame kerk nodig. Waarom zou Hij?; God was er toch immers al? Altijd al geweest? En de Wet en de Profeten waren er toch ook? En de Wet was toch reeds geschreven in het hart van elke mens – ook in dat van de heidense mens?

Het kindeke Jezus keerde Zich niet af van zijn voorgeslacht. Wat vrijzinnigen en evangelische protestanten ook mogen vinden wanneer ze het Oude Testament voorstellen als een “Geschichte des Scheitern” (cf. Westermann), een gedachte die zelfs de Evangelische Omroep verspreidt. Maar wij belijden: met Kerst daalt God in Christus af in de Oudtestamentische aarde om daarna nooit meer los te raken. De aarde die was doordrenkt met bloed, zweet en tranen werd tot heilig materiaal. Hij werd geboren in de velden van Efratha bij Betlehem. De velden waar Rachel, één van de vrouwen van Jacob was begraven. De velden waar David rondstruinde om als een sterke held te vechten met leeuwenkracht. De velden waar Tamar als hoer nederzat om haar schoonvader Juda te verleiden; uit welke verbintenis een voorvader van Jezus werd geboren. De velden waar de Joden werden samengedreven om te worden verbannen naar Babel. In deze velden werd Jezus geboren. Liet Hij zich aanbidden door herders uit het veld: maatschappelijk uitschot, onvromen die overigens wèl (!) de belofte kenden over de redder die geboren zou worden (zoals blijkt uit Lukas 2: 15). Deze mensen lieten de afstamming van het volk Israël zien: ruig, gewelddadig, ongeorganiseerd, ongecultiveerd. Dezen deden herinneren aan wat een Joodse man moest zeggen wanneer hij naar het altaar trad: “Mijn vader was een ronddolende Arameeër” - een Bedoeïne, herdersvolk. God greep daarmee terug naar het begin "where every man is a king".

God keert Zich in Jezus af van de koninkrijken dezer wereld met hun despoten, hun Mohammeds, hun Shell Companies, hun Nero’s en hun staatsgeweldsmonopolies. Zijn Koninkrijk is niet van deze wereld, “where nobody is a king”. God grijpt met Kerst terug op het koningschap aller mannen, zoals het oorspronkelijk de bedoeling was, evenals het “èèn man, èèn vrouw”. God greep in de geboorte van Jezus terug naar de oorsprong van de mens, naar de aarde waaruit de mens is voortgekomen. Hij greep de geschiedenis van tragiek, jammerklachten en heldendaden als het ware vast om daarmee te zeggen: “Ik laat niet varen het werk dat Mijn hand begonnen is.” Waar Mohammed de voorgeschiedenis – de periode voor de islam – tot duisternis verklaarde, waar vrijzinnigen en evangelische christenen het Oude Testament tot duisternis verklaren, waar liberalen en humanisten de tijd voor de Verlichting tot duisternis verklaren, daar doet God iets anders: Hij komt in de duisternis, verbindt zich onlosmakelijk met de aarde, met het gat in de grond waarin Zijn Zoon gelegd wordt, met de geur van vee, met de verborgen vroomheid van de herders.

Niet van deze wereld?

Gods Koninkrijk is niet van deze wereld. Is het nooit geweest. Nooit wonnen de Israëlieten oorlogen door middel van paarden, wagens, zwaarden en mannenkracht. Altijd was het de hand des HEEREN die voor of tegen hun was. Al moest men zelf wel ten strijde trekken mèt paarden, wagens, zwaarden en mannenkracht. Doch het Koninkrijk van God denkt vanuit de oorsprong van de dingen die heenleidt naar het einde van deze dingen. Anselmus zegt in zijn boek Cur Deus Homo (waarom God mens is geworden*) dat God mens is geworden om te sterven. Wij voegen daaraan toe: Hij is mens geworden om geboren te worden en te sterven. Hij is kind geworden om man te worden. Kerst roept ons – de kerk, de wereld – op om “man te worden”. Om ons in goddelijke kracht te verbinden met de aarde die ons geschonken is (cf. Genesis 12: …. Waar men ook kan vertalen: “de aarde die Ik u schenken zal.”). Christus keerde zich niet tegen het volk. Hij keerde Zich tegen de leiding die een geweldloos evangelie verkondigden. Die de scheiding tussen Kerk en Staat goedpraatten. Die zwolgen in barmhartigheid en niet te beroerd waren een compromis te sluiten met Grieken of Romeinen dat dwars tegen de waarheid inging. Jezus keerde Zich tegen hen die zeiden: “Geef de keizer wat des keizers is, en God wat van God is”. En die ondertussen alles aan de keizer gaven wat van God was: het leven, het evangelie, het vrederijk, de goddelijke verering. Door te herhalen wat zij het volk leerden, en daarbij olijk de beeltenis van de keizer op een munt als hoofdargument te hanteren, dropen de oversten van het volk beschaamd af. Waar God Zijn stempel zet op Zijn schepping, plaatst men de keizer boven hun God alleen al vanwege diens beeltenis op een simpele munt van koper of iets anders.

Hetzelfde is aan de hand in onze tijd. Want volgens zowel de theïstische kerstvierders als de atheïstische kerstbespotters komt de “keizer” van vandaag, de Staat, de EU, de VN, alles toe: het vrederijk, het geweldsmonopolie van de Staat, al ons geld, onze grond, onze kinderen. De wetten van de democratie staan boven die van God. De Kerk moet van de Staat gescheiden worden en eraan onderworpen worden. God mag gelasterd worden, een simpele politieagent niet. Jezus liet de Farizeeërs, de Saduceeërs en de Schriftgeleerden weten en voelen: jullie zetten de keizer op de eerste plaats en alles wat hij neemt, nemen jullie van God af, enkel en alleen om jullie vreedzame, vrome, theïstische, doch goddeloze theologietjes te laten kloppen. Is alles van de keizer – en daar kwam het wel op neer – dan is niets van God en dan zijn jullie lachwekkende paljassen met gewichtige gewaden. Later zouden de leiders van het volk hierop antwoorden: het is beter dat èèn sterft dan dat het hele volk ten onder gaat; het is beter dat God sterft, dan dat het keizerlijk gezag getart wordt. Terwijl de opstandelingen in Jezus’ dagen hun zwaarden wetten in de strijd tegen de Romeinen, keerde Jezus zich niet tegen het volk met het zwaard, maar vervloekte Hij juist de elite die van het zwaard niet wilde weten. Hoe anders dan sommige christenen het in onze tijd voor durven te stellen! Het zwaardloze christendom past uitstekend bij deze wereld. Het aanbidt de groten van deze aarde met hun wapens. Het plaats onder de kruisraketten een kerststalletje en plakt op de Patriot-raketten een sticker met “Jesus loves you”.

Wat nu?

God heeft iedere man tot koning geschapen. Moet daarom iedere man het zwaard heffen en zijn deel opeisen? Gods koninkrijk strekt zich uit tot alle uiteinden der aarde. Moet Zijn wet nu gewapenderhand worden verbreid? Ook hier geldt: Jezus is geen Mohammed, net zomin als Hij een Martin Luther King was. Of een Billy Graham. Gods Rijk hoeft niet gevestigd te worden; het is er reeds. Zijn Rijk en Zijn providentia (voorzienigheid) hangen ten zeerste samen, zo ze al niet samenvallen. Wij hoeven Zijn wil niet alomtegenwoordig te vestigen, die “komt” en “geschiedt” vanzelf, buiten ons. Dat doet Hij Zelf. Hij baant ongekende wegen om Zijn Koninkrijk te doen komen. Maar ondertussen zijn wij er ook. Met onze waardigheid, onze eer, onze roeping, onze geschapen hoedanigheden. Met het algemeen en persoonlijk belang op het oog. Wij mogen – indien nodig – het zwaard grijpen. Het is ons gegeven. Maar allereerst dienen we met verstand, inzicht en terughoudendheid te handelen. Met geduld. Net als God toen Hij na zoveel eeuwen Zijn Zoon gaf en Christus in Jezus mens is geworden.

Wij zijn Christus niet. Wij zijn mensen. En God is mens geworden, niet andersom. Hij is geen mens geworden opdat wij het mens-zijn zouden verwerpen om uitsluitend als Hem te willen zijn. Dit was de oerzonde in het Paradijs. Dit is de repeterende breuk van de zondeval. Wij mogen het mens-zijn niet mijden. Het goede leven moeten we omhelzen, ongeacht de gevolgen. Ook als dit het zwaard met zich meebrengt. Of het kruis. Evenals we de aarde, het volk en haar geschiedenis niet mogen mijden. Maar ons doel is niet ondergang, lijden of strijden. Ons doel is gerechtigheid; is: het goede leven. Niet en nooit geweld an sich. En met Kerst – met elk feest – vieren wij dit goede leven. Vanuit een ongedeelde vreugde. Vanwege de menswording van God, waarin het rauwe leven en de hemelse goedheid elkaar omhelzen. Natuurlijk: het goede leven is ook zwakken bijstaan, hongerigen voeden en naakten kleden. Maar het is meer dan dat. Wie het evangelie losmaakt van Mozes en Elia, van de geschiedenis en grond van dit bestaan, levert zich over aan atheïsten en theïsten. Die vernielt het feest en daarmee het goede leven. Die verleert het te ‘scanderen’. In de ogen van de wereld is Kerst een droom. Maar de droom van Kerst is echter dan het moderne leven. Het getuigt van de waren mens en de ware roeping van ieder mensenkind: om man te worden. Om de goddelijke natuur deelachtig te worden en zo het ware leven geschonken te krijgen.

Gewelddadige kunstpolitiek

Wat hebben rechtse mensen toch met ultralinkse wereldverslechteraars? Ik bedoel dan de kunstenaars, asocialen, cultuurwaanzinnigen en machtswellustelingen? Veel, heel veel. De nieuwe goden van rechts zijn de oude demonen van weleer. De affaire rond het Haagse kunstmuseum is daarvan de zoveelste illustratie.

Er is in moslimshatend Nederland een proces aan de gang waarin de haters uiterlijk steeds meer gelijkenis gaan vertonen met dat wat zij haat: de respectloze, gewelddadige extremistische islam. Maar er is meer aan de hand. Men hanteert een dialectische centrifuge annex koffiemolen van neomarxisme en fascisme. De oude demonen zijn voor de moderne linksconservatieven uiterst bruikbaar. Maar allereerst de aanleiding:

Een 34-jarige Iraanse kunstenares (twee potentiële krankzinnigheden achter elkaar) Sooreh Hera had het in haar hoofd gehaald een kunstproject op te zetten, genaamd "Adam en Ewald", waarin twee homoseksuele mannen te zien zijn met maskers op van Mohammed en zijn schoonzoon Ali. Verder maakte mevrouw Hera voor haar project foto’s van homoseksuele Nederlandse mannen. Na aanvankelijk toegehapt te hebben, trok het Haagse Gemeentemuseum haar aanbod om haar project te exposeren terug. Uit "angst" voor eventuele represailles [1].

Daarna kwam het zogenaamd "rechtse" circus weer op gang. De vooraanstaande ex-nationaalsocialist - pardon: ex-communist Afshin Ellian mocht samen met zijn kompaan Leon de Winter weer eens spuwen hoe weldenkend Nederland erover denkt. [2] Volgens hun zou de directeur van het Haagse museum zou een NSB-hondje zijn omdat hij weigert de "kunst" van de Iraanse "kunstenares" ten toon te stellen.

Ook Rob Hoogland, vaste columnist van de Telegraaf, deed een duit in het zakje [3]. Deze zei het volgende: "De Nederlander bestaat niet, vindt Máxima. Nou, hij bestaat wel degelijk. Kijk, daar staat-ie, terwijl het angstzweet zijn hemd aan zijn lijf doet kleven. Met bevende vingers doet hij vrijwillig een dikke prop in zijn mond. En vervolgens plakt hij er een grote pleister overheen. Als vanzelf borrelde dit beeld van de ultieme vorm van zelfcensuur in mij op, toen ik vernam dat het Haags Gemeentemuseum de kunstfoto’s en de video waarop de Iraanse kunstenares Sooroh Hera een homoseksueel een masker laat dragen waarin men de profeet Mohammed zou kunnen herkennen, bij nader inzien niet zal exposeren omdat het werk misschien beledigend is voor "bepaalde groepen in de samenleving"."

Rechts en linksconservatief Nederland is dus geschokt door de "aanval" op de autonome kunst: het moderne heilige der heiligen waar tal van videoknutselaars, cabaretiers en schunnige dweilen die van Hilton Hotels afspringen hun drek over de samenleving uitstorten: "kunst". Betaald uit de portemonnee van u en mij heeft men als doel de samenleving te "verheffen" door grote ladingen stront uit te kieperen over alles wat heilig en weerloos is.

Want, en ik citeer nogmaals Hoogland, als men hier tegenin gaat, is men "bang voor het extreme wangedrag van religieuze fascisten, die vrouwen slechts iets boven honden en varkens plaatsen, die fatwa’s uitspreken over cartoonisten die grappig hebben gedaan over de profeet, die schrijvers, vertalers, cineasten en homoseksuelen genadeloos afslachten, die onverbloemd tot Jodenhaat oproepen, et cetera, bang voor dat soort middeleeuwse idioten snoeren wij onszelf de mond, waardoor de islam bijvoorbeeld ook geen mikpunt van spot meer is voor onze al even angstige cabaretiers. Als zelfs de kunstenaar zich niet meer vrij kan uiten, is het eind zoek."

Zet hier de woorden van Ellian/De Winter naast: "Het is voor dit kabinet onaanvaardbaar dat in Nederland in 2007 een museumdirecteur zich laat leiden door wat religieuze extremisten wel of niet aanstootgevend vinden", en het is duidelijk: wie om religieuze redenen aanstoot neemt is dus een extremist en een fascist.

Waardeert men het dan dat mensen geen aanstoot nemen? Nee. Christenen die alles over zich heen laten gaan, maar wel vinden dat anderen (!), zoals Doekle Terpstra (Ellian noemt hem een "linkse christen" [4], dat laat ik dan maar zo) niet mogen worden bespot zijn tot een spot voor de neocons. Maar christenen die ook aanstoot nemen aan beledigingen aan hun eigen adres zonder te dreigen zijn echter ook voorwerp van spot van diverse neocons. Want ook de geweldsloze ChristenUnie kan het immers nooit goed doen bij genoemde linksconservatieven.

Het gaat dus niet om constitutionele zaak. Niet om de basisvrijheid ondanks dat iemand tegen het zere been getrapt zou kunnen worden. Nee. Daar heeft men geen boodschap aan. Men wil spotten en afbreken. Men staat er als opinieleiders niet boven, maar men staat aan één kant: de kant waarvandaan kan worden geschoten op alles wat weerloos is. Want zo zegt Ellian: "Bijbel, God en Allah zijn weerloze begrippen." [4] Instituten mogen bespot worden, heilige zaken besmeurd. Het dierbare van individuen mag kapot gemaakt worden. Als de individu maar buiten schot blijft, want zo zegt de rechtsgeleerde Ellian: "...alleen de rechten van het individu (worden) bij het uitoefenen van hun religie door de overheid gerespecteerd."

De mens is een individu met rechten. Maar alles wat deze individu als eigenschap heeft, en tot mens maakt, valt dus buiten deze rechten: godsdienst, cultuur, traditie, instituties, opvattingen, moraal, etc. Wat valt dan wel binnen de rechten? Waarschijnlijk niks. Prof. J.A.A. van Doorn mocht immers worden bespot door linksconservatieven als De Winter en Spruyt vanwege zijn ouderdom (hij is eind tachtig) of vanwege zijn gebreken (terwijl hij botkanker blijkt te hebben). Gezien de steun van diverse linksconservatieven aan de steunverklaring van de - alweer bijna vergeten - Ehsan Jahmi, blijkt dus ook opvoeding en ouderlijk gezag tot de "weerloze" zaken te behoren die geschimpt mogen worden.

Alles wat weerloos is, mag (moet?) worden bespot, gekrenkt en in de hoek worden getrapt. Ook oude, doodzieke mannen met kanker. En zij die bespot worden, moeten hun mond houden. Terwijl het publieke terrein volloopt met vuil waar men zich zo langzamerhand niet meer aan kan onttrekken, en terwijl de publieke middelen massaal worden aangewend om vuil te produceren, moeten burgers dit over zich heen laten komen. Kinderen moeten naar musea waar de diepste waarden van thuis pornografisch worden verkracht. Ze moeten college lopen bij Iraanse vluchtelingen zonder enig besef van fatsoen of moraal.

Weerloos moet de burger dit alles laten welgevallen. De striemen op zich neer laten komen. De radio op de werkvloer, in de supermarkt of waar dan ook waar popmuziek, cabaret en pornocratie elkaar afwisselen. Het Elliaanse hoogtepunt (dieptepunt) was voor mij toen enkele jaren geleden - nog bij het leven van Juliana en Bernhard, op een Radio 538-achtige zender een paar lolbroeken elke zaterdagmiddag Prins Bernhard belachelijk meenden te moeten maken. Met als "hoogtepunt" de vraag aan de "fake" Bernhard of hij zijn "Juliana nog ... (ik laat dit weg, het kwam neer op tegennatuurlijk seksueel verkeer)". Die dat "bevestigde" tot grote hilariteit van de radiopresentatoren. De oude, dementerende ex-koningin en de prins die op handen werd gedragen door het Nederlandse verzet. Zo neergezet.

Ik werd kwaad. Ik zal dit dieptepunt niet gauw meer vergeten. Het heeft mijn woede "geïnstitutionaliseerd". Is dit is cultuur? Nee, dit vuilnis vult onze lege zielen. Onze cultuur is ziek. Ik moet denken aan de begintijd van het Groninger Museum waar toen een expositie werd gehouden met foto's waar onder meer een vrouw met haar hand in de anus van een man zat. Deze vrouw werd voor het Journaal geïnterviewd en vertelde van haar vertrouwde gevoel toen ze dit deed. Enkele maanden terug hoorde ik doordeweeks, 's ochtends om half elf een studente vertellen dat je met oefenen je eigen hand in je eigen rectum kon stoppen. Het was een "Kassa-achtig programma" voor zover ik me kan herinneren op Radio 1. De presentatrice reageerde lachend welwillend. Ik kan u vertellen dat mijn woede alleen maar sterker is geworden.

En ik kan me de woede van islamieten goed voorstellen als Mohammed en zijn schoonzoon op een soortelijke wijze als anaal gefixeerden (laat ik het maar "Freudiaans" inkapselen…) worden neergezet die het ook nog eens met elkaar doen. En ik kan me voorstellen dat de woede toeneemt als dit soort vuilnis wordt gepresenteerd als hoogtepunt van onze cultuur, als onaantastbaar bastion van "principes" (Hoogland). En wie schrikt van deze woede is dan een "NSB-hondje": een handlanger van Nazi's en een landverrader.

Wat is dat toch met onze radicale linksconservatieve bepleiters van de radicale spot? Bestaan er dan geen grenzen in het "grapjes maken", "kunst maken" of "debatje maken"? Bestaat er dan geen eerbaarheid? Kunnen mensen niet meer worden aangetast?

Wie hier over nadenkt, bespeurt bij de linksconservatieven drie vreemde paradoxen. Ten eerste wil men kunnen beledigen tot het uiterste, maar schrikt men terug voor de gevolgen van een uiterste belediging. En ten tweede gelooft men weliswaar in de kracht van het woord, maar verwerpt men de uitwerking van dat krachtige woord. En men verwijt Terpstra tegen het kwade te strijden, maar ondertussen doet men zelf niet anders.

Er zit dus meer achter het optreden van de linkse conservatieven. Het gaat ze niet om vrije kunstuitoefening. Het gaat ze om afbraak van respect, heiligheid en eerbied. Het gaat ze om het alleenrecht van haat zaaien. Want de haat druipt van de apologieën van genoemde heren af; men doet zelfs geen moeite enigszins objectief over te komen. Het is de haat van de constructieve destructie; een symptoom waar - zo heeft Claes G. Ryn laten zien in zijn America the Virtuous - ook Amerikaanse neocons last van hebben. Het is de haat van neomarxisten die geloven in afbraak om een betere wereld te laten ontstaan.

Er is dus sprake van een dieperliggende "strategie" - of beter gezegd: van een cultureel-psychologische dispositie. Het volgende citaat van Ellian is kenmerkend voor de immorele manier van denken van linksconservatief Nederland: "De mogelijke gevolgen van het tentoonstellen van door sommigen als beledigend of provocerend geachte kunstwerken verdienen onze aandacht, maar zijn een verantwoordelijkheid van de Nederlandse opsporings- en ordediensen, i.c. de AIVD en de politiekorpsen."

Dus de verantwoordelijkheid voor onze handelingen, de moraal - rust volgens hem niet bij ons, maar bij de geweldsbevoegde instanties? Burgers en instituties zijn niet meer verantwoordelijk voor hun eigen daden? Het neomarxistische dogma van het nastreven van een autonome cultuur die niet meer wordt gehinderd door geweten, moraal, verleden en traditie komt hier duidelijk naar voren.

Want de vraag is natuurlijk: wat als deze instanties - zoals de regering - zich hiermee zouden bemoeien? Het antwoord laat zich makkelijk raden: zoiets zou natuurlijk niet op prijs gesteld worden door deze heren. Het werd al niet op prijs gesteld dat een drietal ministers zich inlieten met Wilders' initiatief een anti-islamfilm te maken. Laat staan dat een kabinet een museumdirecteur zou verbieden een tentoonstelling door te laten gaan waarin Mohammed wordt beledigd. En ik geloof eerlijk gezegd ook niet dat genoemde heren hopen op een rechterlijke macht die belediging van "Mohammed" zou verbieden. De opmerking van Ellian over het individuele karakter van rechten spreekt hier boekdelen.

Nee, de geweldsbevoegde instanties moeten natuurlijk worden ingezet om "de ruimte" te bewaken (lees: de totale maatschappij) waarin de islam getergd kan worden, desnoods met pertinente onwaarheden. Het geweld moet worden gebruikt om de islamieten op afstand te houden en elke potentieel islamitisch gevaar te elimineren. Zoals het christendom is geëlimineerd door de scheiding van kerk en staat en koest is gemaakt. En zoals de grondrechten en de kracht van de burgers is geëlimineerd door grondrechten te individualiseren. Het probleem is de weerbaarheid van de islamieten. Die moet worden geknakt. Daarvoor moeten alle moslims ontdaan worden van hun natuurlijke eigenschappen: gekrenkt worden als het dierbaarste wordt besmeurd. En daarvoor moeten alle moslims tot "extremist" en "fascist" worden verklaard.

Tenzij ze meespotten - verlicht worden - en hun eigen "eigenschappen" mee bespotten. En daardoor tot moderne nobodies worden. "Ni Dieu ni maître"; zoals prof. Van Doorn zei en in die ook aangaf dat hij niet was gekrenkt door Leon de Winter omdat diens woorden hem koud lieten - het raakte hem niet. Alsof hij boven zijn eigen aftakelende lichaam staat. Huiveringwekkend. Tenzij de verachting er natuurlijk wel was, maar niet werd uitgesproken om zijn tegenstander (De Winter) het plezier niet te gunnen. Maar toch. Het "Geen God en geen heer" van de Franse Revolutie werd voorafgegaan door het "Geen troon en geen altaar". Eerst moesten de instituties wijken - rechten en eigenschappen werden geïndividualiseerd c.q. gelaïceerd. Troon en altaar werden bespot. Gevolgd door een bespotten van God en meester. Daarna gevolgd door een bespotten van gelovigen, conservatieven, "reactionairen" en traditionele mensen.

De mens is pas immuun voor spot - de spot en de uitwerking ervan zijn past ten einde, wanneer de mens is losgeraakt van weerloze eigenschappen: God, allah, Bijbel, geloof, moraal, et cetera. De spot moet de mens tot in het diepst onzeker maken. Aan het twijfelen brengen. Vanzelfsprekendheden moeten wijken. Ouders moeten zich ongemakkelijk voelen als hun kinderen bij hun zijn. Het onbevangen aanhoren van moraal en evangelie moet worden verpest met herinneringen en indrukken die "belachelijk" maken en "doen schamen". De schaamteloze mens is immuun voor moraal en evangelie.

Er zijn dus twee bedoelingen bij deze rechtse heren. De eerste is neomarxistisch: door verdachtmakingen, persiflages, belachelijkmakingen en krenkingen een diepe twijfel zaaien, de vanzelfsprekendheid van moraal, traditie en godsdienst wegvagen. De eerbaarheid en de heiligheid ridiculiseren.

De tweede doelstelling is fascistisch. Men creëert woede en gekrenktheid. Wanneer de beledigden ervaren dat ze machteloos zijn tegen deze krenkingen op alle niveaus van de maatschappij, dan zal dat resulteren in gezagsverlies van imams, ouders en tradities. Of het zal resulteren in negatief gedrag dat maatschappelijk schadelijk is (en waar de politiek dus weer in kan springen en waar de media dan zout in de wonden kunnen wrijven). Of men verdringt het niet en men uit zich: als beledigde en gekrenkte. In gradaties, mogelijk uitlopend in geweld. Als de islamieten zich uitspreken dan men doorgaan met negeren of belachelijk maken. Als de islamieten stevige woorden gebruiken, kan men underdogje spelen of aangifte doen. En als men geweld gebruikt kan men een openlijke oorlog uitlokken en aandringen op repressie. Zoals ten tijde van de Weimar-republiek.

Men hanteert het provoceren om uit te lokken. Om daarna af te knijpen of in de pan te hakken. Men hanteert de methode van de centrifuge, de koffiemolen, de dialectiek zum Tode. Het is een demonische slechtheid die deze heren manifesteren. Het is een optelsom van neo-marxisme en fascisme. Een optelsom die heenleidt naar een situatie waarin tegenstanders op elkaar gaan lijken. Radicale islamieten zijn daardoor steeds moeilijker te onderscheiden van radicale verlichtingsdrijvers. Een opmerkelijke ontwikkeling.

Noten

[1] "Haags museum wil homo-Mohammed niet tonen" op elsevier.nl d.d. 1 december 2007
[2] Trotse museumdirecteur, of een laf NSB-hondje? op elsevier.nl d.d. 3 december 2007
[3] Angst, in de Telegraaf d.d. 3 december 2007
[4] Linkse christen Terpstra vecht tegen het kwaad op elsevier.nl d.d. 4 december 2007

REFORMATIEHERDENKING 2007

Rouvoet heeft gesproken. Eindelijk. Het Woord van God had het moeten doen. Maar de chaos, het blameren door de liberalen en de nakende kabinetscrisis noopten de ChristenUnie tot een andere weg. Want het volk moet uit Kanaän naar Egypte worden geleid. Maar pas nadat een zekere Rahab terug naar Jericho is gejaagd. De Reformatieherdenking is gered. Op naar het volgende fiasco. Is dit het begin van een lawine? Of wordt de boel gesust en krijgt de ChristenUnie over een paar jaar de gevolgen te zien van deze kwestie?

Waarschijnlijk het laatste. Gisteravond heeft het Amsterdamse deelraadslid Yvette Lont na zware druk van vicepremier Rouvoet haar plan om een motie in te dienen ingetrokken. Deze motie had als doel praktiserende homoseksuelen te weren uit bestuurdersfuncties binnen de ChristenUnie. Maar de ethiek zet de boel onnodig op scherp. Daarom moet er een commissie komen die deze boel eerst breed neerzet. Daarmee zal de boel omgedraaid (dat is verdraaid) worden. Want het breed neerzetten was afgelopen zomer al begonnen. Met de uitspraken van partijideoloog prof. Jan Hoek dat heteroseksueel overspel erger is dan homoseksuele praxis is de aanzet al gegeven [2]. Niet de natuurlijke orde, maar de geestelijke waarden van liefde en trouw krijgen de voorrang. Alsof de argumenten zo bij de homolobby vandaan naar binnen wandelen. Het gaat om de intentie van de individu; het pakketje dat erom heen zit, doet er minder toe.

De uitspraken van Jan Hoek werden opgemerkt door het Amsterdamse deelraadslid Yvette Lont [3], samen met haar man een voorgangersechtpaar van een charismatische gemeente in Amsterdam van allochtone snit en ex-prostituee. Over dit laatste “feit” heeft ze ook een boek geschreven. Via het Nederlands Dagblad - een krant die door veel ChristenUnie mensen wordt gelezen – ging mevrouw Lont de aanval in op de haars inziens relativerende moraal van prof. Jan Hoek. Deze calvinistische hoogleraar ethiek hield in een interview weliswaar vast aan de klassiek christelijke visie op homoseksualiteit, namelijk dat homoseksuele relaties zondig zijn. Maar hij wilde zich hiervoor niet meer baseren op teksten in de Bijbel waarin homoseksualiteit wordt verboden, maar op andere teksten waarin het gaat over de instelling van het huwelijk tussen man en vrouw door God Zelf. Hoek vindt het jammer dat er geen Bijbelteksten zijn waarin homoseksualiteit wordt goedgepraat. Hij citeert met instemming de theoloog C. Graafland, die zei: "Menselijk gevoeld zou ik dolgraag willen dat de Bijbel mij de mogelijkheid zou geven om de homoseksuele relatie te legitimeren. Maar voor zover ik het kan zien, is dat niet zo."

Een aantal zaken in de opvatting van Hoek is opmerkelijk. Hij maakt een onderscheid tussen teksten die primair door God worden uitgesproken en “secundaire” teksten die minder algemeen kunnen en mogen worden opgevat en toegepast. Ten tweede maakt Hoek onderscheid tussen klassieke en moderne homoseksuele praxis. De moderne praxis kan moreel veel verhevener zijn in verband met het najagen van een relatie “in liefde en trouw” – net zoals in een huwelijk tussen man en vrouw. De klassieke praxis was volgens Hoek alleen maar een van “seksuele uitspattingen”. Dus niet vergelijkbaar met de morele vooruitgang in homoseksueel opzicht van onze dagen. Ten derde was opvallend hoe Hoek verder ging een rangorde van zonden construeerde. Volgens hem was een homoseksuele zonde minder erg dan de wereld uitbuiten, de hongerigen negeren of kinderen al in de moederschoot doden. Opvallend is verder zijn sterke benadrukking van de misstanden in heteroseksueel opzicht. Kortom: wie volgens Hoek niet valt in de zonde – zonder erin te blijven –, maar erin blijft liggen – en er een leefwijze van maakt – is een minder grote zondaar dan zo’n beetje alle Westerse consumenten (zij buiten de wereld uit), alle heteroseksuele mensen (met alle overspel en misstanden) of mensen die niet iets in de collectebus van “De Verre Naasten” gooien. Helemaal opmerkelijk was de persoonlijke ontboezeming dat Hoek het jammer vond dat de Bijbel toch de homoseksuele praxis verbiedt. Hij had het graag anders gezien dan God. Maar hij moet ermee leven – hij, de kerkelijke expert betreffende de ethos uit God – en heeft er dus wat op verzonnen. De daad is weliswaar hetzelfde als vroeger – ondanks de suggestieve term “uitspattingen” – maar als de daad wordt gewijd met eer, trouw en contract is er toch iets moois. De vraag is waarom Hoek dit gewijde alleen betrekt op het huwelijk, en niet op de godsdienst. Want veel seksuele uitspattingen waar Hoek op doelt, hadden in de klassieke tijd een religieuze inbedding. Ook toen werd de homoseksuele praxis gewijd. En was het dus geen loutere “uitspatting”.

Maar hoe serieus is een theoloog die aangeeft zelf eigenlijk wat anders te willen dan de God die hij “vertegenwoordigt”? Hij weet heel goed dat in het Oude Testament minder moeilijk wordt gedaan over heteroseksuele ontsporingen, dan over homoseksuele ontsporingen. Hij zegt het ook zelf door te zeggen dat over polygamie minder moeilijk wordt gedaan dan over homoseksualiteit. Maar dan komt het weer: dat betrof slechts de “uitspatting” en niet een leven “in liefde en trouw”. Hoek redeneert als een goed modern christen en dus als een praktiserende atheïst. Volgens hem waren seksuele daden altijd al louter en alleen puur driftmatig. De seksualiteit op zich is lichamelijk; daar moet nog wel redelijkheid en zedelijkheid aan toe worden gevoegd. Maar dat voor de oude mens het leven nog één was, en dat ook seksuele daden, net als rites en instellingen niet los konden worden gezien van de goddelijke werkelijkheid, negeert deze moderne Hoek. Tegenover de eenheid van het leven waarin een verwerpelijke praxis nooit kan samengaan met een verheven ritueel, plaatst Hoek de eenheid van het wereldgebeuren. Op een Nietzscheaanse wijze vervangt Hoek de naaste dingen door de verste dingen. Zolang er nog een kind sterft van de honger, is homoseksualiteit minder erg. Zolang er nog fossiele brandstoffen worden gestookt, is de homoseksuele praxis niet iets waar we ons echt druk over moeten maken.

Hoek is dezelfde man die enige tijd geleden nog vond dat echtscheiding soms noodzakelijk kan zijn als het samenleven binnen een huwelijk onleefbaar is geworden. Hij verwierp (in het Reformatorisch Dagblad tegenover onze medewerker Hugo Bos) de sacramentele opvatting over het huwelijk; een opvatting die deze instelling als onontbindbaar ziet. Nu doet Hoek alsof het huwelijk iets onaantastbaars is (een daad van overspel is daarmee een grote zonde) en iets dat (haast sacramenteel) de zonde kan verheffen tot iets moois. Wie dus als getrouwde man erachter komt dat hij homoseksueel is, moet dus - ik volg hier zijn manier van denken, EvG - gewoon bij zijn vrouw weggaan en met een kerel trouwen. En een biseksuele man moet gewoon een triohuwelijk aangaan met een man en een vrouw. Dan zit je dus automatisch, volgens Hoek, in een moreel hoger stadium. De logica is ontstellend eenvoudig: Wie vloekt is fout; wie er een gedicht van maakt is beter. Wie aan de verleiding van de duivel gehoor geeft, gaat in de fout; wie een tempel voor de Satan opricht, doet beter. Wie in de woestijn mort tegen God en Mozes is flink fout bezig; wie met behulp van Aäron een Gouden Kalf opricht en aanbidt is moreel gegroeid en respectabel. Hoek bakt ze bruin; elke vorm van institutionaliseren is immers behept met een zekere vorm van "liefde en trouw". Dus elke institutionalisering van welke vorm van kwaad dan ook, verheft het kwade in iets dat we altijd heimelijk verlangen tegen de wil van de God in die we officieel aanbidden.

Yvette Lont nam geen genoegen met deze uitleg. Volgens haar is het ongepast een rangorde aan te brengen in zonden en misstappen van mensen. Prof. Hoek ondernam daarna een halve, sputterende poging zijn eerdere woorden af te zwakken [4]. Natuurlijk is er geen rangorde in zonde, zo zei hij (dat zou ook tegen de leer zijn geweest om dat te beweren, ondanks de schijn die tegen Hoek sprak), maar hij wilde slechts “de selectieve verontwaardiging” aan de kaak stellen (wat op zichzelf genomen ook een drogredenering is; homoseksualiteit is maatschappelijk steeds meer aanvaardbaar, overspel vreemd genoeg niet). En natuurlijk stond bij prof. Hoek het huwelijk tussen man en vrouw nog wel bovenaan en natuurlijk bleef de homoseksuele praxis een zonde. Maar in werkelijkheid liet Hoek zijn verhaal staan. Als aanzet op de “verbreding” van de discussie rond homoseksualiteit die er binnen deze partij aan zit te komen.

Nogal wat lieden in de ChristenUnie-kringen waren ongelukkig met mevrouw Lont’s actie. Al gauw kwamen er verwijten. De reactie van de ChristenUnie was geschrokken. Eerst kreeg ze een spreekverbod opgelegd, dat later weer werd ingetrokken [5]. De hoofdredacteur van het Nederlands Dagblad vond dat christenen als zij te weinig rekening hielden met de gebrokenheid van deze wereld en te radicaal inzetten op verandering van de homoseksueel gerichte mens [6]. Voor het COC waren natuurlijk meteen de rapen gaar. Men eiste dat de partij zich zou distantiëren van deze allochtone voorgangster. En dat gebeurde ook. Zowel dr. Blokhuis als minister Rouvoet distantieerden zich ervan. Niet lang daarna was er de Wageningse affaire waarin een gemeenteraadslid namens de ChristenUnie haar zetel ter beschikking stelde van haar partij omdat ze een lesbische relatie was aangegaan. Ze deed dat uit vrije wil, maar zag zelf in dat beide zaken lastig met elkaar te combineren waren. Weer deed Blokhuis van zich spreken. Het al of niet vertegenwoordiger zijn namens de ChristenUnie als praktiserend homoseksueel was een zaak van de plaatselijke afdelingen. De partij had hierover geen standpunt, aangezien de kerken ook verschillend dachten over deze materie. Als mensen maar geen aanstoot geven in hun eigen christelijke gemeente - zo was zijn redenering.

Maar zoals bekend, probeerde het Amsterdamse deelgemeenteraadslid Yvette Lont een motie in te dienen op het komende partijcongres van de ChristenUnie waarin ze opriep geen praktiserende homoseksuelen in bestuursfuncties te plaatsen van deze partij. Want volgens mevrouw Lont is de homoseksuele praxis strijdig met de grondslag van deze partij, de Bijbel en de christelijke leer. Volgens Lont is de Bijbel klip en klaar en bovendien: niet de kerkelijke visies bepalen de moraal, maar de Bijbel als Woord van God. Met dit laatste doelde ze op de uitlatingen van dr. Peter Blokhuis. Want het waren de uitlatingen van partijvoorzitter Blokhuis en vicepremier Rouvoet die mevrouw Lont hiertoe deden besluiten. Nadat Lont een signaal had afgegeven na de uitspraken van prof. Jan Hoek, bleek aan de basis van de ChristenUnie de homoseksuele praxis als overkomelijke zaak te worden gezien. In Wageningen was het praktiserend homoseksuele gemeenteraadslid van deze partij niet weggestuurd, maar ondanks dat ze mocht aanblijven zelf weggegaan. De slappe reactie van Peter Blokhuis sprak boekdelen. Er wordt verschillend over deze kwestie gedacht in CU-kringen en daarmee is de kous af.

Daar was mevrouw Lont niet tevreden mee. Als de partijbeginselen zo voor meerderlei uitleg vatbaar zijn, dan moest er volgens haar maar een aanscherping worden geformuleerd op dit punt. En zou er dus moeten worden verklaard dat praktiserende homoseksuelen geen bestuursfuncties kunnen bekleden binnen deze partij. “Een onhandige actie”, zo noemden verschillenden partijprominenten haar initiatief. En even leek het erop dat ze steun ontving. Het Nederlands Dagblad vond bij monde van haar hoofdredacteur dat mevrouw Lont wel een punt had. En volgens onderzoek van de Evangelische Omroep bleek twee derde van de lokale partijvoorzitters achter het indienen van een soortgelijke motie te staan. Vooral dit laatste feit was een flinke streep door de verwachtingen van de partijtop die de verwachting had uitgesproken dat de motie niet zou kunnen worden ingediend vanwege onvoldoende steun bij lokale afdelingen.

Ondertussen werd er in de media en in de politieke arena in razend tempo een hetze tegen de ChristenUnie opgevoerd. Volgens de VVD en D66 moest eventueel de subsidie aan deze partij worden ingetrokken. Volgens Elsevier en andere media was de positie van de ChristenUnie binnen het kabinet onhoudbaar geworden [7]. Volgens de hoofdredacteur van het dagblad Trouw moest de folklore van de traditionele visie op homoseksualiteit nu maar eens afgelopen zijn. Afwijkingen van de normen van de democratische rechtsstaat kunnen nu immers niet meer worden getolereerd. De teneur is duidelijk en wordt steeds duidelijker. Afwijkende opvattingen – werkelijk van de liberale consensus afwijkende opvattingen – mogen niet meer worden uitgedragen. Ook niet binnen besloten verbanden. De voorstanders van absolute meningsuiting hielden hun lippen stijf op elkaar. De ondertekenaars van de steunverklaring van het Comité van ex-moslims lieten nu niet van zich horen.

Verholen haat tegen de ChristenUnie leidde tot een duister stilzwijgen van neoconservatieven en soortgelijk volk [8]. Openlijke haat leidde de afgelopen dagen tot een ontluisterend beeld van de huidige moraal van ons land. Nu mochten mensen – homo’s, liberalen en progressieve christenen - opeens wel openlijk racistisch zijn (mevrouw Lont is namelijk een allochtoon). Nu mocht men eindelijk iemand ongestraft bedreigen en voor hoer uitschelden (hoezo seksueel vrijgevochten?). Op de radio mocht men nu ongestraft blasfemie doordrenken met homoseksuele en soortelijke voorstellingen. De ChristenUnie wist duidelijk niet wat ze moest doen. Men probeerde de afgelopen tijd de afstand tot de SGP te vergroten en zou ze nu eenzelfde lot ten deel vallen als deze uitgerangeerde partij? Namelijk het kwijtraken van overheidssubsidie en een marginaal bestaan in de vaderlandse politiek? Om misschien zelfs op den duur verboden te worden? En bovendien: juist Rouvoet heeft zich de afgelopen tijd gemanifesteerd als een geharnast bestrijder van homodiscriminatie. Zou zijn geloofwaardigheid dit akkevietje – een ingediende motie – wel kunnen overleven? De druk op Lont werd daarom opgevoerd. Zodanig dat ze gisteravond besloot geen motie in te dienen. Mevrouw Yvette Lont wilde het Woord van God voorrang geven, maar was niet sterk genoeg. De stem van André Rouvoet overstemde die van God. De (ex-hoer) Yvette Lont werd als een Rahab naar Jericho teruggestuurd nadat de muren in de voorgaande jaren al weer waren opgetrokken. Het volk van de ChristenUnie moet namelijk verder trekken. Vanuit het land Kanaän moet ze naar de vleespotten van Egypte. De partijafdelingen hadden anders gewild, maar de partijleiding besliste op haar eigen wijze.

Zouden ze bij de ChristenUnie nu nog zo blij zijn met de toeloop van allochtone christenen naar deze partij, zoals een mevrouw Lont? Waarschijnlijk niet, al zal men dat niet openlijk toegeven. Enkele jaren terug begon het hangen naar de immigrantenkerken. De ChristenUnie hamerde op haar nieuwe elan en wilde proberen nieuwe groepen christelijke kiezers aan te trekken, waaronder de immigrantenchristenen. Enkele jaren terug was ik op een bijeenkomst met verschillende vertegenwoordigers van christelijk Nederland. Aanwezig waren de toenmalige directeur van de Reformatorische Wijsbegeerte, Jet Weigand-Timmer (overigens actief in het CDA), Arthur Zijlstra van het Instituut CultuurEthiek en dr. Paul Blokhuis, de huidige voorzitter van de ChristenUnie. Wat opviel was dat deze personen nogal wat verwachtingen hadden van de immigrantenkerken als het ging om positieve impulsen voor het huidige christendom. Ik vond het maar een rare mix, de verhalen rond Kuyper, Dostojewski en solidariteit met immigranten. Mijn tegenwerping dat het christendom juist inzet bij de naaste en niet bij de verste werd, vooral door Zijlstra, met onbegrip ontvangen. Het ging het ene oor in en het andere oor uit. Maar het meest opvallende was wel de opstelling van dr. Blokhuis. Ik kan me niet herinneren dat hij kanttekeningen plaatste bij de gedachte dat christenen uit immigrantenkringen een belangrijke impuls konden zijn voor de huidige Nederlandse christenheid. Het leek mee geen kwaaie kerel, wel hopeloos omslachtig en vaag [8]. Niet lang daarna werd Blokhuis voorzitter van de ChristenUnie; een partij waarin het nieuwe elan van bewogenheid met de Derde Wereld, met de immigranten, met de verschoppelingen van deze aarde reeds in volle werking was.

Met de affaire Lont is dit experiment met immigrantenchristenen schijnbaar ten einde. Veel christenen uit immigrantenkringen hebben net als Lont standpunten die de blanke goegemeente veel te radicaal vindt. En anders vindt deze gemeente de aanpak wel te radicaal. Veel Nederlandse gelovigen hebben zich neergelegd bij een situatie waarin men de mond moet houden over gevoelige onderwerpen als abortus en homoseksualiteit. Politieke en kerkpolitieke perspectieven hebben de gelovigen dermate geïntimideerd en gedeprimeerd dat men maar al graag de toevlucht wilde nemen tot de roes van barmhartigheid, Micha-campagnes, anti-Wilders-sentimenten en sociale bewogenheid. Veel immigrantenchristenen zijn nog niet zo ver. Die zijn nog niet lamgeslagen, decadent en gecastreerd geworden als hun indo-Germaanse soortgenoten. De religieuze blonde beesten van Europa zijn tam geworden, maar vinden nu bruin gehuide - min of meer - soortgenoten op hun weg die er gevaarlijke onverdraagzame standpunten op na houden. Ex-hoeren, bekeerlingen, strijdbaren en anderen die echt in God blijken te geloven. Echte christenen blijken meer op sommige moslims te lijken dan we voor lief hebben. En dan niet op het Albayrak-type.
Welk woord?

Maar ook de allochtone christenen zijn niet sterk genoeg. Radicaliteit die alleen op het Woord van God is gebaseerd is een wassen neus. Ook de ChristenUnie hanteert slechts het Woord van God, maar dan wel als uitkomst van een commissie. Net als de SGP tijdens de vrouwenkwestie. Volgens Bas van der Vlies volgde men slechts het Woord van God, maar toen werd gevraagd naar dit concrete woord, verwees Van der Vlies naar een overleg tussen de mannenbroeder van de partij dat eerst moest worden afgewacht. Steeds is er het Woord van God, en steeds valt dit samen met het woord van commissies en met de stem van partijleiders. Daarmee is en was de kwestie Lont meteen iets anders: een mooie illustratieve Reformatieherdenking. Op 31 oktober werd namelijk in protestants Nederland de Reformatie herdacht. De kracht van “Sola Scriptura” – alleen het Woord van God (dat is de Bijbel) – stond daarbij ook centraal. Nu wordt steeds duidelijk wat de kracht is van dit Sola Scriptura. Er is geen kracht in dit loutere beginsel. Want voor standvastigheid en zogenaamde principiële radicaliteit is meer nodig: verworteling, karakter, verbond, mannelijkheid. En: een concrete, niet-theologische nuchterheid die het aandurft de klassieke moraal te verdedigen. Daarvoor zijn sterke mensen nodig. Geen allochtone goedbedoelende ex-prostituees die in de hoek kunnen worden getrapt. Zoals op een lage manier met Yvette Lont is gebeurd. Zijn zulke mensen er binnen de ChristenUnie? Ze waren er ooit, maar nu? Wie naar de parlementsleden kijkt, vermoedt dat deze lieden slechts zijn geselecteerd volgens het principe “kracht in zwakheid”; je hebt van dit gezelschap weinig te verwachten. Met bleke blotebillengezichten leven ze bij een “Woord” dat even flets en bleek is. Men leeft bij een christelijke boodschap zonder besef van orde en heiligheid. Men offert de naam van de bekeerde Rahab op om als mannen van Israel de benen te nemen. Bang voor de Kanaänieten en onder de indruk van hun kracht.

De algehele affaire is leerzaam. Het fascistoïde karakter van het liberalisme wordt meer en meer duidelijk. Ik heb dit eerder aangestipt [9].Wie een gezonde visie op seksualiteit en het leven zelf heeft, tast de kernwaarden van de democratie aan. Elke vrijheid blijkt een aantasting van deze democratie te kunnen bevatten. Elke vrijheid die serieus wordt ingevuld is op den duur strijdig met het gelijkheidsdenken. Een gezonde, klassieke politieke attitude kan opereren binnen een stelsel dat spanningsvelden kent. Zoals grondrechten die op gespannen voet met elkaar kunnen staan. Een ongezonde, moderne en liberale politiek kan dat niet. Die kent niet de klassieke terughoudendheid in het uitoefenen van macht op basis van abstracte principes. Maar dit soort zaken zijn en blijken steeds maar weer christelijke noties te zijn. Alle totalitaire systemen zijn er daarentegen wars van; communisme, Nazisme en Liberalisme zijn vanuit hun aard niet te combineren met deze noties.

Dat blijkt in deze dagen. Het is daarom buitengewoon onverstandig om al teveel rekening te houden met deze lieden. De tactiek van de ChristenUnie is om zo te formuleren dat aan de letter van de wet wordt voldaan door te beamen wat de liberalen eisen, maar ondertussen wat ruimte proberen los te peuteren. Dit kan alleen door denkwijzen aan te nemen die strijdig zijn met een principiële uitgangspositie. Zoals het non-discriminatiedenken en het niet discrimineren van homoseksueel praktiserenden in het bijzonder. Daarin gaat men ver. Rouvoet vindt discriminatie tegen de wet (dus tegen de grondwet). Daarmee blameert hij zijn zusterpartij de SGP die zich dus volgens hem buiten de rechtsstaat bevindt. Ook het Nederlands Dagblad doet een duit in de zak. In de krant van vandaag zegt ze letterlijk: "Yvette Lont wil dat in een gedragscode die de ChristenUnie wil opstellen, expliciet wordt opgenomen dat een ChristenUniebestuurder geen homo kan zijn." [11] Dit is vreemd. Eerst meldde deze krant nog dat Lont’s motie “praktiserende homoseksuelen” betrof. Dit stond in een citaat van Lont door deze krant. Nu neemt deze krant de denkwijze over van de liberalen die van een scheiding tussen seksualiteitsuitleving en –beleving niet willen weten. Daarmee offert men Lont in feite op. Want Lont discrimineert in deze wijze van spreken; de ChristenUnie niet. Lont gaat tegen de wet in en moet gestraft worden; de ChristenUnie niet.

Net als de neoconservatieven en de neoliberalen zijn nu ook de neo-christenen handelaars en sjoemelaars in ideologische lompen en metalen geworden. In principes kan worden gehandeld, als de bakfiets maar intact blijft. Maar het is gevaarlijk politiek te bedrijven met ideologie. Wie dat doet creëert een situatie van faits accomplis die je op den duur zal opbreken. Want wie nu schreeuwt dat discriminatie uit den boze is, kan over twee jaar niet zomaar terugkrabbelen. De ChristenUnie marchandeert met de christelijke moraal om voor lengte van jaren de kerken voor het blok te zetten. En die laten alles gebeuren. Calvinisten - wat heb je er aan? Nadat de zonen en dochteren van de Reformatie in het Kabinet Balkenende III de homodiscriminatie wilden bestrijden, het protestantse ambtsidee willen verkrachten [12] en tal van vreemdelingen door middel van een generaal pardon voor bedrog hebben beloond, is er nu dit: de nazaten van de Reformatie schuiven het Woord van God opzij en kiezen voor de liberale succesformule; want het kabinet moet een succes worden. De partijafdelingen worden buiten spel gezet en de theologen breien een theologie in elkaar die druipt van de perversie in een liturgisch gewaad. Rattenkoning Rouvoet zal zijn volk terugleiden naar Egypte. Hij is geknipt voor zijn taak. De vrouw met het lichte verleden is de mond gesnoerd en teruggezonden naar Jericho. Het volk trekt de woestijn in met Micha-manifesten en vrome straatliederen van Elly en Rikkert. Het Woord van God is even weg; maar we zingen het er wel weer in. Zolang er mensen honger hebben en auto’s op benzine rijden, is elke zonde immers weg te wuiven?

Noten

[1] Lont wil uitspraak CU in homokwestie in Nederlands Dagblad d.d. 30 oktober 2007

[2] Hoek: overspel zondiger dan homorelatie in Nederlands Dagblad d.d. 22 augustus 2007

[3] Andere weg voor homo s in Nederlands Dagblad d.d. 28 augustus 2007

[4] Homo s en selectieve verontwaardiging door dr. J. Hoek in Nederlands Dagblad d.d. 3 september 2007

[5] CU neemt afstand van homovisie Lont in Nederlands Dagblad d.d. 28 augustus 2007 & Lont bezint zich na spreekverbod in Nederlands Dagblad d.d. 4 september 2007

[6] Peter Bergwerff: Lont in Nederlands Dagblad d.d. 6 september 2007

[7] Geloof is geen excuus voor discriminatie homo s & VVD woest op Rouvoet om laksheid homo-standpunt op Elsevier.nl d.d. 2 november 2007

[8] Bijvoorbeeld op www.gristelijk.nl van CU’er Menno Rasch cum suis. Of door het ChristenUnie-lid Frans-Jan van Steenbeek die de brief van Lont samen met adresgegevens van haar woordvoerder op www.geenstijl.nl liet zetten.

[9] Zie hiervoor Peter blokhuis: Partij moet karakter tonen in Nederlands Dagblad d.d. 4 februari 2005, geplaatst op christenunie.nl

[10] Zie mijn Onze liberale fascisten in Nederland op bitterlemon.eu

[11] CU weert homo s niet, vanwege geaardheid in Nederlands Dagblad d.d. 3 november 2007

[12] Zie mijn Rechtsstaat versus ambt op bitterlemon.eu