Zig Zag

Laten we voorop stellen dat ik geen imams in het leger wil. Dit soort toevoegingen dien je vandaag de dag al rond te toeteren voordat je ook maar iets tegen de links-rechts zigzaggende liberale kerk van Nederland wil opperen. In deze kerk ben je tegen de benoeming van Eddouadi als leger-imam omdat hij niet ongedeeld loyaal is aan de westerse waarden die onze troepen elders op de wereld verspreiden (en verdedigen); of je bent voor diens benoeming vanwege de eigen ongedeelde loyaliteit aan de westerse waarde van absolute vrijheid van meningsuiting. Nu, ik ben als conservatief loyaal aan geen van beide posities. Ik vind enerzijds de officiële waarden van onze maatschappij, op z'n zachtst gezegd, nogal dubieus. En ik vind anderzijds het koppelen van een geestelijk ambt aan meningsuiting een onzalige constructie. Dus, als u het niet erg vindt, zigzag ik snel deze liberale kerk uit. Onder de open hemel van het conservatisme zijn er nog wat meer posities te bedenken.

De kwestie Ali Eddaoudi blijft de gemoederen bezig houden. Is het mogelijk een imam die in zijn columns en brieven heeft gesproken van een westerse kruistocht in Afghanistan, van 'oorlog tussen christenen en moslims' en Balkenende een hypocriet heeft genoemd, tot geestelijk verzorger te benoemen van onze legereenheden - en zelfs die in Uruzgan? Het koor der afwijzing van Eddaoudi kent nogal wat 'rechtse' en zelfs 'conservatieve' stemmen. Of zoals medeconservatief Bart Jan Spruyt het op zijn blog uitdrukt - ik kan op basis van zijn posting niet beoordelen of hij zichzelf of een ander citeert -: "Omdat we in ons leger niet op radicale hitsers zitten te wachten, en geen dubbelhartigen kunnen opnemen wier ongedeelde loyaliteit uiteindelijk niet bij ons land, ons leger en onze missie blijkt te liggen..."

Volgens velen is ons land is het westen, in oorlog. Ze is in oorlog met de radicale, fundamentalistische en terroristische bedreigingen die vanuit de bergen van Afghanistan een groot gevaar vormen voor onze ingedijkte verworvenheden. Volgens de klassieke opvatting dien een volk, als het land in oorlog is, als één blok achter haar soldaten te gaan staan. En achter haar oorlogskabinet. In een oorlog moeten alle neuzen dezelfde kant op staan. Het moreel moet gevrijwaard blijven van twijfel en kritiek. Want in een oorlog gelden andere wetten dan in vredestijd.

Er is echter één probleem met moderne oorlogsvoering. Moderne oorlogsvoering kenmerkt zich door haar diffuse karakter. Moderne oorlogen worden op verschillende fronten en op verschillende niveaus gevoerd: politiek, economisch, cultureel en militair. De moderniteit maakt weliswaar onderscheidingen tussen deze vormen van oorlog, maar moderne oorlog is en blijft in haar waarneming Totalkrieg. Terroristische dreiging van Taliban en Al Qaeda is niet los te maken van de visie op de vrouw, de plaats van de islam, de positie van de homo, het recht op godslastering en vele andere zaken.

In een moderne oorlog lopen alle genoemde vormen van oorlog door elkaar, maar vormen uiteindelijke één en dezelfde oorlog: de strijd van moderniteit en vooruitgang tegen alles wat haar belemmert. Zo is onze oorlog tegen de terroristische dreiging vanuit Afghanistan ook vervlochten met de strijd voor vrouwenrechten in datzelfde land. Of de strijd tegen uithuwelijkingspraktijken in datzelfde land.

Moderne oorlog is niet een oorlog om land, om vrede of om iets concreets; moderne oorlog gaat over vooronderstellingen. Bijvoorbeeld de vooronderstelling dat godsdienst immer ondergeschikt dient te zijn aan een democratisch stelsel. Deze vooronderstelling vloeit weer voort uit een andere vooronderstelling, namelijk dat de staat ongedeeld is en dat de staat het absolute primaat bezit boven alle levenssferen. Vanuit deze gedachten komt men vanzelf uit op de idee van de ongedeelde loyaliteit van de burger aan de staat.

In een ongedeelde loyaliteit is geen plaats voor iets anders. Want gedeelde loyaliteit zou een mens onbetrouwbaar maken (ten overstaan van de staat) en is ongeschikt voor zijn beroepsuitoefening als leger-imam (want een leger-imam is immers een ambtenaar in dienst van de staat).

Het is een liberale kettingreactie. Wie uitgaat van een ongedeelde - want soevereine - staat, komt vanzelf uit bij de ongedeelde samenleving als onderdeel van de staatssfeer en een ongedeelde loyaliteit van haar burgers ten overstaan van deze staat. Ga maar na: indien een staat niet ongedeeld zou zijn, dan zouden andere gebieden eenzelfde - en dus concurrerende - autoriteit bezitten als een regering zou bezitten. En wanneer de staat geen primaat zou bezitten, zou de burger dat zelf bezitten (of iets anders natuurlijk) en zelf bezitten welke autoriteit men zou volgen. De ongedeeldheid is de basispremisse van de moderne staat. En deze ongedeeldheid heeft nu een 'ongedeelde loyaliteit' gebaard.

Nu zult u zeggen: alles mooi en wel, maar in een concreet strijdgebied, namelijk Uruzgan, mag je toch van je militairen verwachten dat ze de militaire missie uit volle overtuiging steunen en geen gevaar of risico vormen voor de veiligheid van de soldaten die daar te velde zijn? Dat klopt. Zulke risico's mogen niet worden genomen. Maar reële risico's, zoals het aanstellen van een imam als geestelijk verzorger in het leger, los je niet op door de notie van 'ongedeeldheid' in stelling te brengen in de strijd tegen terrorisme. Het klassieke conservatisme verwierp altijd elke notie van ongedeeldheid wat betreft de moderne staat en haar optreden. Dit conservatisme ging altijd uit van een gedeelde loyaliteit die haar eenheid vond in de realiteit van de christelijke gemenebest.

Waarom zou dit nu anders zijn? Een geestelijke verzorger is volgens zijn geestelijke roeping immers altijd meer verantwoording schuldig aan God dan aan de menselijke overheden? Net zoals een soldaat dat ook is? De klassieke opvatting over loyaliteit ziet hier geen probleem, hoogstens een grond voor het ontstaan van bepaalde dilemma's. Een soldaat is ook verantwoording schuldig aan het belang van zijn gezin, of van zijn ouders. Een oorlogssituatie verandert hier niets aan; integendeel: juist een oorlogssituatie brengt het fundamenteel dilemmatische karakter van het leven en van de moraal van het leven aan het licht. Een ongedeelde loyaliteit daarentegen is immoreel en levensvijandig. Een staat die ongedeelde loyaliteit eist, is een staat die niet moet worden gehoorzaamd, maar moet worden bestreden.

Dat een geestelijk verzorger geen vragen mag stellen bij de militaire missie is een teken aan de wand. Juist het slagveld, juist de oorlogssituatie creëert situaties waarin mensen in uiteindelijke posities worden gedreven. Als een medesoldaat sneuvelt, of als iemand dodelijk verwond raakt, of wanneer soldaten zelf doden, is de vraag naar de rechtvaardigheid of naar de waarde van leven en sterven onderdeel van een domein waar de staat geen enkele zeggenschap over heeft. De geestelijke verzorger vertegenwoordigt een autoriteit die zich buiten de staat bevindt en die zich uiteindelijk ook boven de staat bevindt. Een conservatief voegt daar aan toe: zoals elke autoriteit zich buiten en boven de staat bevindt.

De ongedeelde loyaliteit aan de ongedeelde staat is niet alleen een rechts probleem. Ook links kan er wat van. In de Volkskrant van gisteren was een aardig specimen te lezen van een opvatting waarin eenzelfde ongedeeldheid via de route van de vrije meningsuiting op het bordje van de al dan niet loyale burger belandt. In een column voor deze krant bracht Evelien Tonkens een fraai staaltje onverwoestbaar geloof in democratie en vrije meningsuiting onder de aandacht van haar lezers. Tonkens is lyrisch over de opmerking van de vrouw van Eddaoudi dat deze door gesprekken met jongens die vechten in Afghanistan anders is gaan denken over deze oorlog: "Het zijn interessante lieden: de democratie doet iets met ze. Dat Eddaoudi anders over het leger is gaan denken, is voor de functie van geestelijk verzorger interessant. Hij begrijpt de sceptici en critici immers van binnenuit. De argumenten die hem ooit overtuigd hebben, kunnen anderen mogelijk ook overtuigen. Dat maakt hem misschien nog wel geschikter voor die functie dan iemand die nooit van mening is veranderd."

Tonkens heeft iets met mensen die binnen het kader van de democratie en in het spel van de meningsvrijheid veranderlijk zijn. Uiteraard in het onveranderlijke kader van democratie en meningsvrijheid en met als uitkomst een zeker instemmen met de gerechtvaardigde oorlog tegen terrorisme en achterlijkheid. Er is verschil tussen de linkse Evelien Tonkens en de rechtse criticus van de beslissing om Eddouadi als leger-imam aan te stellen. Tonkens heeft een blind en vast geloof in de geslotenheid van haar wereld: als mensen maar veranderen, doet een islam er niet toe. De islam bestaat niet werkelijk, maar is hoogstens een vaag concept dat is ontsproten aan onze fantasie. De staat is hard; de islam is boterzacht. Rechtse liberalen en soortgenoten zijn minder naïef. Zij staan wel voor een gesloten wereld waarin de moderne staat het enige harde kader vormt dat er toe doet, maar ondertussen ziet men zich geconfronteerd met fenomenen als de islam die - hoe je het ook wendt of keert - toch een hardheid bezitten die door de staat niet zo makkelijk gekraakt kan worden. Vandaar die zekere dubbelheid bij de 'rechtsen': zweren bij meningsvrijheid, ondertussen elk beroep op een instantie buiten de democratische rechtsstaat afsnijden.

Beide posities vinden elkaar in de staat als hoogste autoriteit: ongedeeld, soeverein, primair. Beide zien meningsvrijheid als een opening in dit gesloten geheel, maar wee degene die via deze opening naar buiten wil wandelen. De opening is namelijk geen opening, maar een bevestigingspunt waar slingers aan hangen waarmee men van links naar rechts kan slingeren en weer terug. Zolang men maar binnen de lijntjes van de keiharde rechtsstaat blijft.

Onder Tonkens valt het geestelijke, valt de islam onder meningsvrijheid en is fundamenteel veranderlijk. Nu, daarin verschilt ze niet werkelijk van wat veel rechtse geluiden ons willen doen geloven. Beide posities zijn naïef. Die van Tonkens is de meest naïeve. Zij gelooft niet dat een islam werkelijk een concurrent kan zijn van het belang van een publiek belang dat de islam niet voorop stelt, zoals het onze. Zolang mensen maar veranderlijk in de goede richting afdrijven, is zij lyrisch. Het rechtse standpunt is minder naïef, maar net zo illusionair. Rechts verklaart simpelweg dat de staat het ongedeelde primaat heeft en dat de islam uiteindelijk altijd moet zwijgen. En omdat ze dit verklaart, gelooft ze dat dit ook werkelijk zo is.

Maar in beide gevallen neemt men de islam niet serieus, net zo min als dat men andere mensen serieus neemt. Je kunt met je mond belijden dat de staatsloyaliteit belangrijker is dan je geloof in God, je huwelijk of je band met je kinderen. Maar dat zegt nog niets over de uiteindelijke keuze die je in een crisissituatie maakt. Net zo min als dat veranderlijkheid van opvattingen iets zou zeggen over je uiteindelijke beslissingen op het slagveld.

Beide posities geloven in een abstracte mens met een ongedeelde loyaliteit waarvan de inhoud door de staat wordt bepaald. Beide posities gaan niet uit van een werkelijke mens van vlees, bloed en ziel, maar van een invulling van hun theoretische concepten.

Ik verwerp dus de discussie die er wordt gevoerd over Eddouadi. Daar komt nog eens bij: als Eddouadi op basis van zijn columns niet geschikt is om het oorlogsgebied in te worden gestuurd om daar de islamitische soldaten bij te staan, waarom is een minister Plasterk dan wel geschikt om na columns waarin het platte atheïstische en homovriendelijke propaganda heeft bedreven, in ons land minister van onderwijs te zijn?

Eddouadi kan geen leger-imam zijn. En Plasterk geen minister. Daarbij heb ik meer respect voor Eddouadi die zijn geloof niet thuislaat wanneer hij buiten de voordeur stapt dan voor een Plasterk die alleen zijn hoed heeft om mee te nemen. Maar juist omdat ik Eddouadi's geloof serieus neem, kan ik zo iemand geen (geestelijk) wapen in handen geven namens mijn persoon. Eddouadi gelooft hoogstwaarschijnlijk in de gedeeldheid van loyaliteiten. Dat is in hem te prijzen; het maakt voor mij het probleem 'islam' er niet minder om.

De meeste andere mensen in het westen geloven niet in de gedeelde loyaliteit. Ook zij zijn niet geschikt om geestelijk verzorger voor onze soldaten te zijn - om ze met de blinde visie van de moderne staat nooit bij te staan, maar altijd tegenover hen te staan in naam van de staat. Dit maakt ze voor veel meer ongeschikt dan alleen 'geestelijk verzorger' in het leger. Het maakt ze ook ongeschikt om soldaat te zijn, minister te zijn, columnist - noem maar op. De ongedeelde loyaliteit is een pathologie die in de liberale rechtsstaat tot deugd is verheven. Nou, voor mij is ze dus absoluut geen deugd, maar een totalitaire aanspraak op al mijn diepste beweegredenen en op alle pijlers van mijn bestaan. Geef mijn liberaal-theoretische ongedeeldheid daarom maar aan Fikkie. Al denk ik dat zelfs hij niet in staat is zich er wel een volle maag mee op te peuzelen.

Gewelddadige kunstpolitiek

Wat hebben rechtse mensen toch met ultralinkse wereldverslechteraars? Ik bedoel dan de kunstenaars, asocialen, cultuurwaanzinnigen en machtswellustelingen? Veel, heel veel. De nieuwe goden van rechts zijn de oude demonen van weleer. De affaire rond het Haagse kunstmuseum is daarvan de zoveelste illustratie.

Er is in moslimshatend Nederland een proces aan de gang waarin de haters uiterlijk steeds meer gelijkenis gaan vertonen met dat wat zij haat: de respectloze, gewelddadige extremistische islam. Maar er is meer aan de hand. Men hanteert een dialectische centrifuge annex koffiemolen van neomarxisme en fascisme. De oude demonen zijn voor de moderne linksconservatieven uiterst bruikbaar. Maar allereerst de aanleiding:

Een 34-jarige Iraanse kunstenares (twee potentiële krankzinnigheden achter elkaar) Sooreh Hera had het in haar hoofd gehaald een kunstproject op te zetten, genaamd "Adam en Ewald", waarin twee homoseksuele mannen te zien zijn met maskers op van Mohammed en zijn schoonzoon Ali. Verder maakte mevrouw Hera voor haar project foto’s van homoseksuele Nederlandse mannen. Na aanvankelijk toegehapt te hebben, trok het Haagse Gemeentemuseum haar aanbod om haar project te exposeren terug. Uit "angst" voor eventuele represailles [1].

Daarna kwam het zogenaamd "rechtse" circus weer op gang. De vooraanstaande ex-nationaalsocialist - pardon: ex-communist Afshin Ellian mocht samen met zijn kompaan Leon de Winter weer eens spuwen hoe weldenkend Nederland erover denkt. [2] Volgens hun zou de directeur van het Haagse museum zou een NSB-hondje zijn omdat hij weigert de "kunst" van de Iraanse "kunstenares" ten toon te stellen.

Ook Rob Hoogland, vaste columnist van de Telegraaf, deed een duit in het zakje [3]. Deze zei het volgende: "De Nederlander bestaat niet, vindt Máxima. Nou, hij bestaat wel degelijk. Kijk, daar staat-ie, terwijl het angstzweet zijn hemd aan zijn lijf doet kleven. Met bevende vingers doet hij vrijwillig een dikke prop in zijn mond. En vervolgens plakt hij er een grote pleister overheen. Als vanzelf borrelde dit beeld van de ultieme vorm van zelfcensuur in mij op, toen ik vernam dat het Haags Gemeentemuseum de kunstfoto’s en de video waarop de Iraanse kunstenares Sooroh Hera een homoseksueel een masker laat dragen waarin men de profeet Mohammed zou kunnen herkennen, bij nader inzien niet zal exposeren omdat het werk misschien beledigend is voor "bepaalde groepen in de samenleving"."

Rechts en linksconservatief Nederland is dus geschokt door de "aanval" op de autonome kunst: het moderne heilige der heiligen waar tal van videoknutselaars, cabaretiers en schunnige dweilen die van Hilton Hotels afspringen hun drek over de samenleving uitstorten: "kunst". Betaald uit de portemonnee van u en mij heeft men als doel de samenleving te "verheffen" door grote ladingen stront uit te kieperen over alles wat heilig en weerloos is.

Want, en ik citeer nogmaals Hoogland, als men hier tegenin gaat, is men "bang voor het extreme wangedrag van religieuze fascisten, die vrouwen slechts iets boven honden en varkens plaatsen, die fatwa’s uitspreken over cartoonisten die grappig hebben gedaan over de profeet, die schrijvers, vertalers, cineasten en homoseksuelen genadeloos afslachten, die onverbloemd tot Jodenhaat oproepen, et cetera, bang voor dat soort middeleeuwse idioten snoeren wij onszelf de mond, waardoor de islam bijvoorbeeld ook geen mikpunt van spot meer is voor onze al even angstige cabaretiers. Als zelfs de kunstenaar zich niet meer vrij kan uiten, is het eind zoek."

Zet hier de woorden van Ellian/De Winter naast: "Het is voor dit kabinet onaanvaardbaar dat in Nederland in 2007 een museumdirecteur zich laat leiden door wat religieuze extremisten wel of niet aanstootgevend vinden", en het is duidelijk: wie om religieuze redenen aanstoot neemt is dus een extremist en een fascist.

Waardeert men het dan dat mensen geen aanstoot nemen? Nee. Christenen die alles over zich heen laten gaan, maar wel vinden dat anderen (!), zoals Doekle Terpstra (Ellian noemt hem een "linkse christen" [4], dat laat ik dan maar zo) niet mogen worden bespot zijn tot een spot voor de neocons. Maar christenen die ook aanstoot nemen aan beledigingen aan hun eigen adres zonder te dreigen zijn echter ook voorwerp van spot van diverse neocons. Want ook de geweldsloze ChristenUnie kan het immers nooit goed doen bij genoemde linksconservatieven.

Het gaat dus niet om constitutionele zaak. Niet om de basisvrijheid ondanks dat iemand tegen het zere been getrapt zou kunnen worden. Nee. Daar heeft men geen boodschap aan. Men wil spotten en afbreken. Men staat er als opinieleiders niet boven, maar men staat aan één kant: de kant waarvandaan kan worden geschoten op alles wat weerloos is. Want zo zegt Ellian: "Bijbel, God en Allah zijn weerloze begrippen." [4] Instituten mogen bespot worden, heilige zaken besmeurd. Het dierbare van individuen mag kapot gemaakt worden. Als de individu maar buiten schot blijft, want zo zegt de rechtsgeleerde Ellian: "...alleen de rechten van het individu (worden) bij het uitoefenen van hun religie door de overheid gerespecteerd."

De mens is een individu met rechten. Maar alles wat deze individu als eigenschap heeft, en tot mens maakt, valt dus buiten deze rechten: godsdienst, cultuur, traditie, instituties, opvattingen, moraal, etc. Wat valt dan wel binnen de rechten? Waarschijnlijk niks. Prof. J.A.A. van Doorn mocht immers worden bespot door linksconservatieven als De Winter en Spruyt vanwege zijn ouderdom (hij is eind tachtig) of vanwege zijn gebreken (terwijl hij botkanker blijkt te hebben). Gezien de steun van diverse linksconservatieven aan de steunverklaring van de - alweer bijna vergeten - Ehsan Jahmi, blijkt dus ook opvoeding en ouderlijk gezag tot de "weerloze" zaken te behoren die geschimpt mogen worden.

Alles wat weerloos is, mag (moet?) worden bespot, gekrenkt en in de hoek worden getrapt. Ook oude, doodzieke mannen met kanker. En zij die bespot worden, moeten hun mond houden. Terwijl het publieke terrein volloopt met vuil waar men zich zo langzamerhand niet meer aan kan onttrekken, en terwijl de publieke middelen massaal worden aangewend om vuil te produceren, moeten burgers dit over zich heen laten komen. Kinderen moeten naar musea waar de diepste waarden van thuis pornografisch worden verkracht. Ze moeten college lopen bij Iraanse vluchtelingen zonder enig besef van fatsoen of moraal.

Weerloos moet de burger dit alles laten welgevallen. De striemen op zich neer laten komen. De radio op de werkvloer, in de supermarkt of waar dan ook waar popmuziek, cabaret en pornocratie elkaar afwisselen. Het Elliaanse hoogtepunt (dieptepunt) was voor mij toen enkele jaren geleden - nog bij het leven van Juliana en Bernhard, op een Radio 538-achtige zender een paar lolbroeken elke zaterdagmiddag Prins Bernhard belachelijk meenden te moeten maken. Met als "hoogtepunt" de vraag aan de "fake" Bernhard of hij zijn "Juliana nog ... (ik laat dit weg, het kwam neer op tegennatuurlijk seksueel verkeer)". Die dat "bevestigde" tot grote hilariteit van de radiopresentatoren. De oude, dementerende ex-koningin en de prins die op handen werd gedragen door het Nederlandse verzet. Zo neergezet.

Ik werd kwaad. Ik zal dit dieptepunt niet gauw meer vergeten. Het heeft mijn woede "geïnstitutionaliseerd". Is dit is cultuur? Nee, dit vuilnis vult onze lege zielen. Onze cultuur is ziek. Ik moet denken aan de begintijd van het Groninger Museum waar toen een expositie werd gehouden met foto's waar onder meer een vrouw met haar hand in de anus van een man zat. Deze vrouw werd voor het Journaal geïnterviewd en vertelde van haar vertrouwde gevoel toen ze dit deed. Enkele maanden terug hoorde ik doordeweeks, 's ochtends om half elf een studente vertellen dat je met oefenen je eigen hand in je eigen rectum kon stoppen. Het was een "Kassa-achtig programma" voor zover ik me kan herinneren op Radio 1. De presentatrice reageerde lachend welwillend. Ik kan u vertellen dat mijn woede alleen maar sterker is geworden.

En ik kan me de woede van islamieten goed voorstellen als Mohammed en zijn schoonzoon op een soortelijke wijze als anaal gefixeerden (laat ik het maar "Freudiaans" inkapselen…) worden neergezet die het ook nog eens met elkaar doen. En ik kan me voorstellen dat de woede toeneemt als dit soort vuilnis wordt gepresenteerd als hoogtepunt van onze cultuur, als onaantastbaar bastion van "principes" (Hoogland). En wie schrikt van deze woede is dan een "NSB-hondje": een handlanger van Nazi's en een landverrader.

Wat is dat toch met onze radicale linksconservatieve bepleiters van de radicale spot? Bestaan er dan geen grenzen in het "grapjes maken", "kunst maken" of "debatje maken"? Bestaat er dan geen eerbaarheid? Kunnen mensen niet meer worden aangetast?

Wie hier over nadenkt, bespeurt bij de linksconservatieven drie vreemde paradoxen. Ten eerste wil men kunnen beledigen tot het uiterste, maar schrikt men terug voor de gevolgen van een uiterste belediging. En ten tweede gelooft men weliswaar in de kracht van het woord, maar verwerpt men de uitwerking van dat krachtige woord. En men verwijt Terpstra tegen het kwade te strijden, maar ondertussen doet men zelf niet anders.

Er zit dus meer achter het optreden van de linkse conservatieven. Het gaat ze niet om vrije kunstuitoefening. Het gaat ze om afbraak van respect, heiligheid en eerbied. Het gaat ze om het alleenrecht van haat zaaien. Want de haat druipt van de apologieën van genoemde heren af; men doet zelfs geen moeite enigszins objectief over te komen. Het is de haat van de constructieve destructie; een symptoom waar - zo heeft Claes G. Ryn laten zien in zijn America the Virtuous - ook Amerikaanse neocons last van hebben. Het is de haat van neomarxisten die geloven in afbraak om een betere wereld te laten ontstaan.

Er is dus sprake van een dieperliggende "strategie" - of beter gezegd: van een cultureel-psychologische dispositie. Het volgende citaat van Ellian is kenmerkend voor de immorele manier van denken van linksconservatief Nederland: "De mogelijke gevolgen van het tentoonstellen van door sommigen als beledigend of provocerend geachte kunstwerken verdienen onze aandacht, maar zijn een verantwoordelijkheid van de Nederlandse opsporings- en ordediensen, i.c. de AIVD en de politiekorpsen."

Dus de verantwoordelijkheid voor onze handelingen, de moraal - rust volgens hem niet bij ons, maar bij de geweldsbevoegde instanties? Burgers en instituties zijn niet meer verantwoordelijk voor hun eigen daden? Het neomarxistische dogma van het nastreven van een autonome cultuur die niet meer wordt gehinderd door geweten, moraal, verleden en traditie komt hier duidelijk naar voren.

Want de vraag is natuurlijk: wat als deze instanties - zoals de regering - zich hiermee zouden bemoeien? Het antwoord laat zich makkelijk raden: zoiets zou natuurlijk niet op prijs gesteld worden door deze heren. Het werd al niet op prijs gesteld dat een drietal ministers zich inlieten met Wilders' initiatief een anti-islamfilm te maken. Laat staan dat een kabinet een museumdirecteur zou verbieden een tentoonstelling door te laten gaan waarin Mohammed wordt beledigd. En ik geloof eerlijk gezegd ook niet dat genoemde heren hopen op een rechterlijke macht die belediging van "Mohammed" zou verbieden. De opmerking van Ellian over het individuele karakter van rechten spreekt hier boekdelen.

Nee, de geweldsbevoegde instanties moeten natuurlijk worden ingezet om "de ruimte" te bewaken (lees: de totale maatschappij) waarin de islam getergd kan worden, desnoods met pertinente onwaarheden. Het geweld moet worden gebruikt om de islamieten op afstand te houden en elke potentieel islamitisch gevaar te elimineren. Zoals het christendom is geëlimineerd door de scheiding van kerk en staat en koest is gemaakt. En zoals de grondrechten en de kracht van de burgers is geëlimineerd door grondrechten te individualiseren. Het probleem is de weerbaarheid van de islamieten. Die moet worden geknakt. Daarvoor moeten alle moslims ontdaan worden van hun natuurlijke eigenschappen: gekrenkt worden als het dierbaarste wordt besmeurd. En daarvoor moeten alle moslims tot "extremist" en "fascist" worden verklaard.

Tenzij ze meespotten - verlicht worden - en hun eigen "eigenschappen" mee bespotten. En daardoor tot moderne nobodies worden. "Ni Dieu ni maître"; zoals prof. Van Doorn zei en in die ook aangaf dat hij niet was gekrenkt door Leon de Winter omdat diens woorden hem koud lieten - het raakte hem niet. Alsof hij boven zijn eigen aftakelende lichaam staat. Huiveringwekkend. Tenzij de verachting er natuurlijk wel was, maar niet werd uitgesproken om zijn tegenstander (De Winter) het plezier niet te gunnen. Maar toch. Het "Geen God en geen heer" van de Franse Revolutie werd voorafgegaan door het "Geen troon en geen altaar". Eerst moesten de instituties wijken - rechten en eigenschappen werden geïndividualiseerd c.q. gelaïceerd. Troon en altaar werden bespot. Gevolgd door een bespotten van God en meester. Daarna gevolgd door een bespotten van gelovigen, conservatieven, "reactionairen" en traditionele mensen.

De mens is pas immuun voor spot - de spot en de uitwerking ervan zijn past ten einde, wanneer de mens is losgeraakt van weerloze eigenschappen: God, allah, Bijbel, geloof, moraal, et cetera. De spot moet de mens tot in het diepst onzeker maken. Aan het twijfelen brengen. Vanzelfsprekendheden moeten wijken. Ouders moeten zich ongemakkelijk voelen als hun kinderen bij hun zijn. Het onbevangen aanhoren van moraal en evangelie moet worden verpest met herinneringen en indrukken die "belachelijk" maken en "doen schamen". De schaamteloze mens is immuun voor moraal en evangelie.

Er zijn dus twee bedoelingen bij deze rechtse heren. De eerste is neomarxistisch: door verdachtmakingen, persiflages, belachelijkmakingen en krenkingen een diepe twijfel zaaien, de vanzelfsprekendheid van moraal, traditie en godsdienst wegvagen. De eerbaarheid en de heiligheid ridiculiseren.

De tweede doelstelling is fascistisch. Men creëert woede en gekrenktheid. Wanneer de beledigden ervaren dat ze machteloos zijn tegen deze krenkingen op alle niveaus van de maatschappij, dan zal dat resulteren in gezagsverlies van imams, ouders en tradities. Of het zal resulteren in negatief gedrag dat maatschappelijk schadelijk is (en waar de politiek dus weer in kan springen en waar de media dan zout in de wonden kunnen wrijven). Of men verdringt het niet en men uit zich: als beledigde en gekrenkte. In gradaties, mogelijk uitlopend in geweld. Als de islamieten zich uitspreken dan men doorgaan met negeren of belachelijk maken. Als de islamieten stevige woorden gebruiken, kan men underdogje spelen of aangifte doen. En als men geweld gebruikt kan men een openlijke oorlog uitlokken en aandringen op repressie. Zoals ten tijde van de Weimar-republiek.

Men hanteert het provoceren om uit te lokken. Om daarna af te knijpen of in de pan te hakken. Men hanteert de methode van de centrifuge, de koffiemolen, de dialectiek zum Tode. Het is een demonische slechtheid die deze heren manifesteren. Het is een optelsom van neo-marxisme en fascisme. Een optelsom die heenleidt naar een situatie waarin tegenstanders op elkaar gaan lijken. Radicale islamieten zijn daardoor steeds moeilijker te onderscheiden van radicale verlichtingsdrijvers. Een opmerkelijke ontwikkeling.

Noten

[1] "Haags museum wil homo-Mohammed niet tonen" op elsevier.nl d.d. 1 december 2007
[2] Trotse museumdirecteur, of een laf NSB-hondje? op elsevier.nl d.d. 3 december 2007
[3] Angst, in de Telegraaf d.d. 3 december 2007
[4] Linkse christen Terpstra vecht tegen het kwaad op elsevier.nl d.d. 4 december 2007

HOME IS WHERE ANYTHING GOES AND MY CASH FLOWS

De komst van Hirsi Ali naar Nederland maakt meteen duidelijk wat de Nederlandse identiteit inhoudt: thuis is waar men het gekste is. Want Hirsi blijft oorlog voeren, en wel op kosten van de burger en ten koste van het bloed van haar beveiligers. En wij maar dokken met onze centen.

Ze is terug. Voor hoelang weten we niet. Maar uw belastingcenten gaan alweer richting één van de - volgens het Amerikaanse weekblad Time - meest invloedrijke mensen van deze wereld: Ayaan Hirsi Ali. En ze wordt nog steeds bedreigd, beledigd en achterna gezeten. Als we haar moeten geloven. En waarom zouden we haar niet geloven; ze spreekt wel niet altijd de waarheid, maar een bedreiging is en blijft een serieuze zaak. De vraag is waarom we ons hier druk om zouden moeten maken. Waarom houden we ons bezig met een antisemitisch boegbeeld dat wordt bedreigd. Enkele decennia geleden werden er ook tal van jodenhaters bedreigd en bestookt. Die klaagden niet (al jatten die toen ook onze centen). Hirsi voert nog steeds oorlog. Met name tegen de islam en tegen alles wat religieus, traditioneel en gematigd is. Nu is de islam volgens haar niet en nooit gematigd. "Er bestaat geen gematigde islam" volgens haar. Daar zit iets in. Iets is gematigd wanneer het inherent begrensd is. Wanneer er obstakels zijn die nooit en te nimmer kunnen mogen worden opgeruimd. Ongeacht wat de macht en het getal ons ingeven.

De islam kent niet veel van zulke "matigende" elementen. Daarin lijkt ze op de moderniteit, waar ook geen gematigde variant van bestaat. Moderniteit gaat altijd door. Wil nooit terugkeren op haar schreden en verlangt altijd dat elke stap die er in het kader van haar vooruitgangsdenken voorwaarts wordt gedaan door iedereen als onveranderlijk en niet terug te draaien wordt aanvaardt. Moderniteit stopt voor niets. Niet voor traditie, niet voor structuren, niet voor verbanden, religies of wat dan ook. Moderniteit kent geen halt, geen terughoudendheid, geen matiging. Net als de verlichting. Die dendert ook altijd maar door. En net als Ayaan Hirsi Ali. Want ook Hirsi Ali kent geen gematigde variant. Net als islam, moderniteit en verlichting gaat ook zij altijd maar door. Tot alles kapot is, inclusief haar eigen lichaam.

Laat haar daarom alstublieft in haar eentje doordenderen. Desnoods op kosten van haar vriendjes. Maar niet uit uw en mijn portemonnee. Ik las in de krant dat een persoonlijke beveiliger zo tussen de 110 en 140 Euro per uur kost. Dat klinkt veel. Wat niet werd vermeld, waren de kosten van de risicofactor. Het is duur omdat er een groot risico is. Was er geen risico dan waren er ook geen kosten. Een hoog risico betekent dus dat het beveiligingspersoneel een groot risico loopt te worden verwond of te worden gedood. Kijk, daar heb ik nou problemen mee. Waar betreffende Uruzgan doorlopend de vraag aan de orde is wat voor zin het heeft de levens van onze jongens op het spel te zetten (ondanks het feit dat ze er voor worden betaald), wordt die vraag niet gesteld als het om Ayaan gaat. In haar geval is het duidelijk: het heeft geen zin om iets te investeren in Ayaans veiligheid of wat in dan ook aangaande deze persone. Beveiliging is in haar geval een vrijbrief om te doen wat ze wilt. Ongeacht de consequenties.

Velen in ons land zijn zo gek om haar hierin vrij te laten. Ze is tot boegbeeld, first lady en diva - alles ineen - verklaard om de rol te vervullen van opinieleider en martelaar van het ongeloof. In Amerika zijn niet zo gek. Zelfs ex-presidenten krijgen daar geen levenslange beveiliging. Maar Ayaan is volgens haarzelf - en volgens haar groupies - een verhaal apart. Ayaan troont boven de presidenten van de USA. Ze troont boven de miljard moslims, boven de twee miljard christenen. Haar roeping - vanuit nowhere - staat buiten kijf. De Hogere Macht - die volgens Ayaan niet bestaat - heeft uit schamel Somalische zand een vrouw geformeerd om een belangrijke missie te vervullen: beledigen, mensenlevens op het spel zetten en burgers op kosten jagen.

Waar aan deze voorwaarden wordt voldaan, is haar vaderland. Of dit nu Nederland, Timboektoe, Amerika of Bobbejaanland is; overal waar men maar gek genoeg is deze vrouw serieus te nemen is haar thuis. Ayaans identiteit is die van een spaarvarken waar je geld in kunt gooien. En bij elke klinkende munt wordt je getracteerd op een salvo beledigingen en verwensingen. Wij in Nederland zijn zo gek om daar ruimte aan te geven. Behalve een gekke Maxima moeten we ook een gekke Ayaan huisvesten en bekostigen. Laten we hopen dat Ayaans verblijf van korte duur mag zijn. We hebben aan Maxima onze handen al meer dan vol.

HORA EST! DE CONSERVATIEVE ROEPTOETERS SPREKEN!

Onderstaand stuk is met vuur geschreven. Met zoveel vuur dat ik Afshin Ellian later excuses heb aangeboden voor mijn taalgebruik. Dit excuus zou ik willen uitbreiden richting andere 'rechtse' denkers. Niet omdat ik het opeens met ze eens ben, maar het taalgebruik was te scherp, ondanks mijn verontwaardiging. Waarvan akte.

De teerling is geworpen. De steunverklaring van het Comité ex-moslims van Afshin Ellian en Ehsan Jami is op 11 september de wereld ingestuurd. Op de lijst prijken tal van illustere namen: Antoine Bodar, Andreas Kinneging en Theodor Holman. Het is een pijnlijke constatering dat de afvalligen van het conservatisme in ons midden zijn. Met hen valt geen oorlog te winnen. Het conservatisme in Nederland is daarom een gedane zaak. Een vervolg op "De anti-islam als staatsgodsdienst".

Vanaf heden kan een fatsoenlijk mens zich maar beter geen conservatief meer noemen. Hoogstens een paleoconservatief, een revolutionaire conservatief of iets anders. Maar geen conservatief. Wat voor zin heeft het zich te affiliëren met een beweging waarvan de voormannen laten zien in complete verwarring te zijn? Met de handtekening onder de steunverklaring aan het Comité ex-moslims hebben de ondertekenaars kleur bekend: hun kleur is de kleurloosheid. Hun muziek is die van de oorverdovende stilte. Hun adagium is: "sta vooral nergens voor". Schrijf boeken over deugden om met één pennenstreek terzijde te schuiven. Doe beloften en roep van tevoren al om het recht deze te verbreken. Werp je op als hoeder van Traditie, God en Familie en doe daarna alles om Traditie, God en Familie kapot te trappen. Hun liefde en trouw is die van de verrader die te weinig duiten ontvangt om rond te komen.

Dat ontwortelde lieden als Ellian en Jami een verklaring als van het Comité konden ondertekenen, is niet verbazingwekkend. Verbazingwekkend is de handtekening van anderen. Van zogenaamde "goede" Nederlanders, van conservatieven, neoconservatieven en fellow-conservatieven als Spruyt, Kinneging, Couwenberg en Bodar. De verdwaalde geest van de opsteller van de verklaring heeft bij zijn inburgeringscursus ook iets gehoord over de Unie van Utrecht uit 1579. Hij zegt: "Het is echter ook een probleem voor Nederland, mogelijk het eerste land dat het recht op individuele vrijheid van godsdienst schriftelijk vastlegde (zij het in rudimentaire vorm), bij de Unie van Utrecht in 1579." Lees ik dat goed? Kende Nederland een individuele vrijheid van godsdienst? Een vrijheid om het christendom te verwerpen? God, Christus en Bijbel te lasteren en te bespotten? Was het Nederland van 1579 een land dat uitging van de nihilistische, niet-godsdienstige mens die geen gelovige en geen christen was?

Grote mannen zeggen dit, dus het zal wel waar zijn. PvdA-coryfee Max van de Berg zei onlangs dat Nederland altijd voor een deel seculier is geweest. Naar ik meen een aanvechtbaar standpunt. Maar de opstellers van de steunverklaring gaan verder: Nederland is altijd een seculier land geweest en het christendom is daar eigenlijk nooit bij gekomen. Wie naar een opera van Wagner luistert, gaat dit niet voor de stiltes doen die er ongetwijfeld te "horen" zijn. Het oorverdovende spektakel overstelpt ook de stiltes in deze uitvoeringen. De opstellers luisteren naar de geschiedenis en horen alleen wat ze willen horen: een oorverdovende stilte. "Iedereen is altijd al een seculiere ongelovige geweest". Ook in 1579. Ook toen was er volgens de opstellers waarschijnlijk geen christendom. Want waarom niet? Ik lees in de verklaring: "dat niemand wordt geboren als moslim, als lid van enige andere geloofsgemeenschap of sekte, of als atheïst."

Mensen zijn dus geen christen als ze geboren worden. Een natuurlijk samenlevingsverband als een familie, volk of gemeenschap kan dat dus ook nooit zijn. Altijd is ze allereerst seculier, daarna pas mogelijk religieus. Daarmee is elke religie, en religieuze gemeenschap, als het ware opgeheven. Want als kinderen niet als lid van een geloofsgemeenschap worden geboren, zijn ze dus ook geen lid daarvan tot ze zelf de keuze maken. Dat is evident. En zijn ze daarna dan wel lid van een geloofsgemeenschap? Van een onverbrekelijke gemeenschap die wat anders is dan een ieder moment op te zeggen sociaal contract? "Nee", zeggen de opstellers van de steunverklaring. Gemeenschappen bestaan volgens hen niet. Want, zo zegt men, elke keuze heeft pas waarde als die in volledige vrijheid wordt gedaan: "dat iedereen die opgroeit in een milieu met een religieuze of levensbeschouwelijke overtuiging, het atheïsme en het agnosticisme daarbij inbegrepen, volledige vrijheid dient te genieten bij het maken van eigen religieuze of levensbeschouwelijke keuzen". En een keus heeft pas waarde als ze op elk moment in “volledige vrijheid” kan worden herroepen: "dat een keus voor een religie of een levensbeschouwing alleen betekenis heeft indien die keus in vrijheid werd gemaakt en op elk moment herroepen kan worden".

In het klassieke denken is vrijheid altijd een gefundeerd iets dat de mens de gelegenheid geeft om op de juiste basis het goede te kunnen doen en zijn eigen verantwoordelijkheden ter hand te kunnen nemen. Klassieke vrijheid is “vrijheid tot”. Dat impliceert een staan in de Traditie, een verder dragen van de Familie en een staan voor het geloof in God. De moderniteit hanteert een ander vrijheidsbegrip, een leeg vrijheidsbegrip; vrijheid is volgens haar “vrij zijn van”. Een mens kan pas vrij zijn als hij zijn keuzes maakt los van vooroordelen, gebondenheid aan afkomst, verleden en omgeving. Om de mens waarlijk vrij te maken - in moderne zin - dienen instrumenten als Staat, wetenschap en Rede een “volledige vrijheid” na te streven van elk mens, zoals ook wordt aangegeven in de steunverklaring: “dat de overheid alles moet doen om een klimaat te scheppen waarin het recht van ieder individu om van godsdienst of levensbeschouwing te veranderen, of om elke vorm van geloof te verlaten, alom wordt gerespecteerd”. De grootste barrière voor de moderne vrijheid is de religie. Een andere is die van de etniciteit. Beide barrières moeten het in de steunverklaring ontgelden. Waar de Staat buiten kijf staat, moet de religie van meet af aan discutabel worden geacht.

Daarom moeten ook de ouders uit de ouderlijke macht worden ontzet, want dàt impliceert de steunverklaring van het comité. Ouders mogen van hen namelijk niet meer bepalen wat een kind wel of niet moet geloven. Wat de staat bepaalt is belangrijk; ouders dienen zich te beperken tot kleding, voedsel en affectie en dergelijke. Alsof ook zij er niet toe doen. Alsof zonder hen – zoals in oude tijden – niet alles zou vallen of zou staan. De woorden van de vader hebben straks geen gewicht. Nooit zullen de woorden van een vader, de wijsheid van familie en traditie, de boodschap van een religie, woorden mogen zijn van leven en dood, van waarheid en recht, van goed en kwaad. Want de steunverklaring zegt: “Zodra een kind, ongeacht leeftijd, eigen overtuigingen krijgt, hebben die voorrang. Dit is conform artikel 14 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind, door Nederland geratificeerd in 1995”. Als elke overtuiging van het kind “ongeacht leeftijd” voorrang heeft boven die van de ouders, hebben de ouders niets meer te melden. En als ook de private sfeer van het huis het onderspit moet delven ten opzichte van internationale verdragen, is de private sfeer in principe opgeheven.

Het ondergeschikt maken van ouderlijk gezag, religie en afkomst aan de volledige vrijheid van een keuze die ook nog eens ten allen tijde herroepen dient te mogen worden, blaast elke onverbrekelijke verbintenis op. De onverbrekelijke band – geloofsband, bloedband, familieband, volksband – bestaat dus niet (meer). En meer nog: de keuze van de mens is de grond van het bestaan, althans van de vorm die men kiest (van dit bestaan). Deze keuzevrijheid dient absoluut te zijn en daarmee is niet de gemeenschap als de familie bepalend, maar wordt de gemeenschap opgedeeld in autonome individuen, zoals men ook verklaart: “dat iedere Nederlander alle andere Nederlanders, familieleden daarbij inbegrepen (sic!), vrij moet laten bij het maken van religieuze of levensbeschouwelijke keuzen”. Dit rare mengsel van secularisme (religie is nooit een wezenlijk onderdeel van het bestaan, van rechten en plichten en van traditie), existentialisme (de mens is een loutere existentie die los van zijn omgeving als kiezend het leven vormgeeft) en neomarxisme (de Staat dient elke vorm van repressie in de vorm van religie, familie en traditie te elimineren) is een uiterst merkwaardig antwoord op de misstanden rond mensen die de islam afvallen. Dat er misstanden zijn rond uittreders is heel goed mogelijk (al zijn er nog maar bar weinig Nederlandse misstanden aan het licht getreden). Maar men stelt niet bedreiging, geweld en doodslag onder kritiek. Men stelt het motief onder kritiek. Het is niet alleen fout om als gemeenschap op te treden tegen geloofsafvalligen; het is ook fout om tegen geloofsafval te zijn en het is zelfs fout om de mogelijkheid tot afval te verzwijgen of af te keuren.

Men maakt dus een koppeling tussen het motief van het verwerpen van geloofsafval en de “straf” daarop: de doodstraf. Waarom doet men dit? Het is toch niet verboden voor de doodstraf te zijn? Men mag hiervoor zijn ten aanzien van allerlei vergrijpen die wij niet “doodstrafwaardig” vinden (wat in alle gevallen zo is, aangezien de doodstraf zelf door de politieke consensus wordt verworpen). En waarom mag je niet tegen geloofsafval zijn? Waarom mag je niet het belang van Traditie, God en Familie doen uitgaan boven het belang van een Staat? Sinds wanneer is de verwerping van het individualisme en van het existentialisme een halsmisdaad in onze liberale rechtsstaat? Het ware conservatisme blijft – zeker als ze dweept met 1579 – af van de motieven van mensen. De gewetensvrijheid (dat is wat anders dan godsdienstvrijheid) ten aanzien van Rooms-katholieken werd in die tijd gegund in het licht van inquisitie en brandstapels. Motieven deden er als het ware niet toe, althans in het licht van de klassieke gewetensvrijheid. Wel werden openbare uitingen bestreden (wat ook kon omdat – nogmaals - gewetensvrijheid is anders is en was als godsdienstvrijheid). Ook niet leerstelsels die motieven omkleden om motieven voortbrengen. Die kunnen openlijk worden afgewezen, maar dienen in de private sferen onaangeroerd te blijven. Gewetensvrijheid zonder opvoedingsvrijheid en leervrijheid is niets waard.

Een conservatief wil daarentegen het kwade niet uitroeien, zoals de opstellers en ondertekenaars van de steunverklaring dat wel beogen, maar slechts beteugelen. Doorvragen naar motieven is een daad van inquisitie. Daar mag je voor zijn. Maar verwerpen de opstellers van de steunverklaring juist niet de islamitische inquisitie? Waarom koestert men dan wel een zelfgeknutselde liberale inquisitie? Een conservatief stelt zich terughoudend – prudent – op omdat hij uitgaat van superlegale waarden die niet onderhevig zijn aan individuele vrijheid, maar zelf de bron en de waarborg zijn van ware vrijheden. Dit zijn: volk, familie, godsdienst en traditie. Deze zaken zijn geen gegevenheden waarvoor men kiest, maar van waaruit men leeft in een onderlinge, organische verbondenheid. Objectief kunnen en mogen deze zaken nooit verworpen of afgezworen worden. De plicht aan het verbond en de verbondenheid aan voorgeslacht, traditie en religie verhindert zoiets. Een mens kan wel of niet veel band met zijn familie hebben, hij kan veel of weinig kennis hebben, of verantwoordelijkheden. Hij kan een meer of minder (of nauwelijks) religieus persoon zijn. Dit alles doet er niet toe. De gegeven zaken blijven. Een conservatief is niet alleen terughoudens als het gaat om inmenging in basale zaken, hij is het ook als het gaat om extreme uitingen als haat en agressie die naar boven kunnen komen als basale zaken als religie in het geding zijn. Een motief kan (persoonlijk) gerechtvaardigd zijn, al dienen bepaalde uitingen (zoals geweld) te moeten worden bestraft. Geloofsafval, overspel, verraad en dergelijke mogen door mensen beantwoord worden met emoties van haat en agressie. De sterkte van de emoties geeft de verworteldheid weer van de aangetaste zaken. Een staat dient altijd terughoudend te zijn in het veroordelen van sterke emoties, zoals haat en agressie. Iets waar de opstellers van de steunverklaring geen weet van schijnen te hebben.

Daarbij dienen enkele zaken vooropgesteld te worden. Allereerst impliceert de onderlinge verbondenheid niet de aanvaarding van al deze zaken in hun algemeenheid, maar de aanvaarding ervan in haar bijzondere, locale hier-en-nu geldende situatie. In Nederland hebben we het dan specifiek over het christendom dat is verstrengeld met de grondlegging van dit land, haar geschiedenis, haar verworvenheden en haar kostbaarheden. Ik spreek hier dus uitsluitend over het christendom in haar volle breedte: katholiek, met een heidense buitenlaag en ondergrond en een joodse component in haar ontstaansgeschiedenis. Ik spreek hier dus niet over godsdienst in het algemeen. Net zoals ik niet spreek over families in het algemeen. Of over volken in het algemeen. "In het algemeen is men veilig" omdat algemeenheid niets is en niets voorstelt. Verplichting is altijd concreet en is er altijd ten aanzien van (bijvoorbeeld) je eigen familie. Die verbinding kan geschaad worden, maar nooit worden opgeheven. Zelfs als de omstandigheden zo zijn dat de band tussen ouders en kind volledig is geschaad, is het aan het kind om zelf de voortzetting van familie en traditie voort te zetten. Daarbij zijn we bij een ander punt: voortzetting van een zaak is altijd voortzetting naar de bedoeling van deze zaak, desnoods rigoureus teruggevoerd naar haar oorsprong. Een gewelddadige opvoeding dient niet gewelddadig en verwaarlozend te worden voortgezet, maar dient te worden ontdaan van de excessen en zoals bedoeld (opnieuw) te worden voortgezet.

Waar de islam de religie tot alles maakt, heeft ze het mis. Maar godsdienst is wel integraal en onlosmakelijk verbonden met de werkelijkheid en onderdeel van deze werkelijkheid. Ze is geen vervanging. Wordt ze een vervanging, dan veroorzaakt dit een tegenovergestelde reactie: minachting van het leven zelf. Daarin lijkt de islam op het liberalisme. Het liberalisme wil het leven zelf vervangen en veroorzaakt daarmee een vijandigheid ten aanzien van het leven zelf. Het leven dat bestaat uit familie, traditie, lokaliteit en geloof doet er niet toe (en dat is nog positief) of moet worden bestreden (en dat is nu het geval). De islamitische minachting voor plaatselijke zeden, landstalen, gebruiken en verbanden verschilt niet van die van het liberalisme. Het rigoureuze karakter van beide stelsels verschilt evenmin. Het neoconservatieve communisme van Kinneging en de zijnen is echter geen antwoord op islamitisch of liberaal fascisme. Net zomin als in Oost-Europa het communisme werkelijk een bevrijding was van het nazisme. Ik noem hier het woord communisme, vanwege het totalitaire karakter van de steunverklaring. En vanwege het seculiere en materialistische karakter ervan. Maar ik zou ook de term "nihilisme" kunnen noemen.

Tegenover de onnatuurlijk, onhistorische, onculturele, onwerkelijke aanwezigheid en doorwerking van de islam in onze maatschappij stelt deze steunverklaring niet het natuurlijke, het historische, het culturele en het werkelijke, maar stelt ze doodeenvoudig: niets. Tegenover de aanval van de islam op de godsdienst van Nederland stelt ze het recht van afval en dat van lastering. Tegenover de gederailleerde familiecultuur van de islam stelt ze de ontzetting uit de ouderlijke macht van alle ouders in Nederland. Tegenover de aanval op onze cultuur en goede zeden vanuit extreemislamitische kringen, die is uitgemond in een cultuur van bedreiging, stelt ze een cultuur van banaliteit en blasfemie. Enkele van de meest vunzige lieden van ons land paren hun stem met lieden als Spruyt, Kinneging en Bodar. Ten eerste is er Max Pam, de vleesgeworden reden waarom ik ooit de NRC heb opgezegd toen in de begintijd van Balkenende er door ditzelfde NRC een hetze werd ontketend met daarin columns van Max Pam waarin Balkenende, zijn erectie en zijn moeder aaneen werden geregen. En dan Theodor Holman, die zijn moeder een hoer noemde omdat zijn vader kostwinner was en het geld binnenbracht en die christenen "christenhonden" noemde. En natuurlijk Hans Teeuwen, die tijdens de plechtigheid van de herdenking rond de dood van Theo van Gogh de zeer achtenswaardige woorden sprak: "Allah en zijn profeet, stop die maar in mijn reet". Bij dit illustere gezelschap hebben zich de neoconservatieve cabaretiers gevoegd: Leon de Winter en Afshin Ellian. De Winter die in Zomergasten vorig jaar als favoriet filmfragment een naakte poepende man in de sneeuw liet zien. Ook zijn visie op religie is Burkeaans en deugdzaam: "Orthodoxe joden houden er hetzelfde bizarre gedrag op na als de moslims die ons staatshoofd in die Haagse moskee verwelkomden. Welke retorisch excuus er moge zijn - de koran, de bijbel - dit gedrag heeft slechts één echte bron: de door mannen beleden inferioriteit van de vrouw. De vrouw is het bezit van de man, en de man kan niet de verleiding weerstaan om zijn ding overal in te stoppen..." En dan Afshin Ellian, een van de drijvende krachten achter de steunverklaring, die op zijn weblog vrijuit spreekt over natte geslachtsdelen van vrouwen die bidden tot Allah en zijn eigen christendom brouwt in "Een ware psalm voor Pasen: "die hourie en hoer tot vrouwe maakt; die de nicht tot de biechtnemer maakt. De uwe en mijne rabbi roept op, sta op. De antichrist is een christen. Zalig Pasen! Amen."

Nu zijn mensen als Spruyt en Kinneging altijd zeer secuur in het uitkiezen van hun medestanders en zullen ze nooit zomaar en meteen ergens hun medewerking aan verlenen. De keuze om de steunverklaring te ondertekenen en daarin achter Ehsan Jami en diens beledigingen aan het adres van de islam te gaan staan, samen met lieden als Teeuwen, Holman en Pam, is dus zeer waarschijnlijk een zeer weloverwogen keuze geweest. Men had ervoor kunnen kiezen niet te ondertekenen. Ook dan had men rustig zorgen kunnen maken over de rechten van islamitische geloofsafvalligen. Men had ervoor kunnen kiezen zich aan te melden bij het concurrerende comité. Niet dat daar nu van die frisse jongens bij zitten, maar zij etaleren hun project tenminste niet met een repeterend pleidooi om Mohammed en Allah te beledigen. Door perse achter Ehsan Jami te gaan staan, heeft men zich verbonden met de missie van enkelen om God en godsdienst te mogen beledigen en te mogen lasteren. Want dat is er wat gebeurt. Er is niemand die je dwingt ergens een handtekening onder te zetten. Hem niet zetten, zegt nog niets. Het is de daad die spreekt. In al haar facetten. Is het slechts louter onnadenkendheid geweest? Het aandringen van Ellian, een De Winter of een Cliteur? Dat geloof ik niet. Genoemde heren keren elk verzoek meerdere malen om en denken overal terdege over na. Dit is een bewuste zet geweest. Een doelbewuste zet in een schaakspel met ideologische stukken op het bord. Maar waarschijnlijk ook met politieke stukken.

Misschien speelden er politieke drijfveren. Of - nog waarschijnlijker – men probeert Opinio nog duidelijker op de kaart te zetten; Opinio: het voertuig waarmee de Burkestichting het conservatisme in Nederland nieuw leven in wil blazen. Dat Spruyt zoiets doet, als journalist en politiek ingesteld persoon, is niet geheel vreemd. Maar dat Kinneging ook dit doet, en zo een ommezwaai maakt, is frappant. Waar is het geduld gebleven? En waar de insteek om als conservatief op lange termijn te denken? Waarom moet men perse naar buiten treden met zo'n gevoelig onderwerp? Hoe kan een conservatief verantwoorden dat een mens bestaat zonder onvervreemdbare eigenschappen die hem zijn aangereikt vanwege opvoeding, religie en traditie? En Spruyt is toch een Calvinist? Hoe kan hij zijn handtekening rijmen met de doopbelofte die hij heeft gegeven bij de doop van zijn kinderen? Om deze te onderwijzen in de leer van de kerk? Is zijn ultracalvinisme met hem op de loop gegaan en is het zondeverderf zo ver afgedaald dat christenen niet meer bestaan, niet binnen en niet buiten de kerk? Maar alleen zondaren en goddelozen die tot bekering moeten komen? De mannen van het succes, dat altijd nog moet komen, hebben een veelzeggende stap gezet. Een stap die getuigt van ongeduld en van verraad. De aanval op de ware godsdienstvrijheid is een aanval op het conservatisme. In plaats van God, Familie, Traditie en Volk te verdedigen, poneert men Verlichting en Staat. Plichten erkent men niet. Niet religieus, niet traditioneel, niet historisch. De vrijheid heft de plichten op. Elk bondgenootschap kan verbroken worden. Elk woord van deze lieden kan worden teruggenomen. Aan elke daad ligt verraad ten grondslag.

Als conservatief sta ik dus in mijn hemd. De voorlieden, opstarters en boegbeelden van het conservatisme in Nederland vertrouw ik niet meer, nog niet voor ene rooie rotcent. Want als lieden als J.A.A. van Doorn en Jacques Tichelaar meer fatsoen blijken te hebben dan onze conservatieven, wat is het dan waard jezelf nog een conservatief te noemen? Wat is een term waard die verwijst naar datgene wat hij verafschuwt? Toch niet meer dan een Ehsan Jami die zichzelf een moslim noemt omdat hij de islam verafschuwt? Ik moet het allemaal nog laten bezinken. In ieder geval neem ik mijn positieve woorden over Kinneging terug die ik eerder heb gedaan, onder meer in mijn "Naar een rechtse lente". De ontwikkelingen rond het Nederlandse conservatisme plaatst ook het bitterlemon project voor problemen. Als conservatief project slaat het eigenlijk nergens meer op. Als ze nou hun mond zouden houden of naar Amerika zouden gaan, dan was er nog iets te redden. Maar ook dan is het waarschijnlijk al te laat. Genoemde heren lijken te zijn ingehuurd door de tegenpartij (wie dat ook moge zijn).

De haat naar de islam toe is onverklaarbaar. Ik kan een systeem verwerpen, maar waarom zou ik de islamitische slager haten? Want dat is het geval bij deze heren. Ondanks hun mooie woorden over deugden, Churchill en conservatisme. Een abstractie haat ik niet, maar verwerp ik. Ik heb eerder een hekel aan mensen die weet hebben van het goede en dit willens en wetens willen perverteren. Ik heb eerder een hekel aan modernisten die de normaliteit willen vernielen. Ik heb eerder een hekel aan de Ehsan Jami’s en de Afshin Ellians, de Hirsi Ali’s en de Paul Cliteurs. Maar waarom zou ik een miljard moslims haten? Ik vind dat ze hier niet thuishoren en terug moeten naar islamietenland. Maar moet ik een Irakese terrorist haten die ik niet ken? Of een islamitische vader die het verschrikkelijk vindt dat zijn zoon een afvallige is geworden en in de homoscene is geraakt? Mensen die niet beter weten haat ik niet, al verwerp ik hun denken of hun religie. En ik krijg de indruk dat haat tegenover alles wat met islam te maken heeft, wel onderdeel is van de boodschap van het Comité steun ex-moslims. En om die haat te botvieren, wordt alles uit de kast gehaald. De maatschappij moet geweldloos worden. Haatzaaierij moet strafbaar worden gesteld. Om de eigen haat te cultiveren tot beschaving en het eigen geweld tot “rechtsstaat” om te dopen, moeten absolute, totalitaire motieven worden opgevoerd. Om de gewetensvrijheid te behouden, moet diezelfde gewetensvrijheid worden afgeschaft. En om de godsdienstvrijheid hoog te houden de godsdienst worden afgeschaft.

En om het conservatisme te doen doorbreken, wordt het conservatisme ook bij het grof vuil gezet. De logica van het modernisme is het verhaal van Umwertung, Umwertung en Umwertung. Zolang je jezelf maar wijs maakt dat het voor een hoger doel is, is er niets aan de hand. Dan kun je steeds maar weer een nieuw conservatief moment oproepen of afschaffen. Het conservatieve moment is niet voorbij, is nooit voorbij geweest en is ook niet (opnieuw) aangebroken. Het conservatieve moment is uitgemolken. Door liberalen en piëtisten die dachten er een mooie sier mee te kunnen maken. Jammer, maar het gevolg is wel dat het met de conservatieve zaak in Nederland waarschijnlijk nooit meer iets wordt. Geef mijn conservatieve portie maar aan Fikkie. Ik noem me voorlopig maar anders: traditionalist, reactionair, contrarevolutionair, revolutionair conservatief (of zelfs paleoconservatief). Maar geen conservatief. De mensen zouden eens kunnen denken...

De anti-islam als staatsgodsdienst

Het werkelijke gevaar voor onze rechtsstaat is niet de islam, maar bestaat uit een stel doorgeslagen liberale drijvers, zoals Ellian en Wilders. Op tien september zullen we weten welke staatsgevaarlijke lieden het nodig hebben gevonden de verklaring te ondertekenen van het Comité ex-moslims. De islam kan dan wel een probleem zijn, of zelfs een vijand (afgezien van de vragen "van wie?" en "waarom?"), maar dat is nog geen vrijbrief om van onze maatschappij een principieel nihilistische en atheïstische maatschappij te maken.

De gekte rond de islam wordt met de week groter. Een afkalvende PvdA doet sommigen zich steeds machtiger voelen. De schijn wordt afgelegd, oude liberale dogma’s worden terzijde gesteld, en niemand die er gewag van maakt. Het liberale autisme zal 10 september een voorlopig hoogtepunt bereiken: met de oprichting van het Comité van ex-moslims door onder meer Ehsan Jami en Afshin Ellian.

Dit comité beoogt een recht op geloofsafval voor moslims en roept tegelijkertijd op om als overheid toe te zien op de handhaving van dit recht. De verklaring van dit comité staat verder boordevol onzin [1], maar daarover later meer.

Wegvallen liberale dogma’s

Ons was altijd wijsgemaakt dat er een scheiding was tussen kerk en staat en dat deze scheiding één van de grondslagen is van onze moderne, westerse, liberale rechtsstaat. Dat blijkt dus volgens de opstellers van de steunverklaring niet zo te zijn. De steunverklaring is in feite een grote oproep aan de staat om toezicht te houden op de godsdienst en in te grijpen.

Nu is er nooit een werkelijke scheiding tussen kerk en staat geweest [2]. De staat heeft altijd geprobeerd invloed uit te oefenen op religie en godsdienst, ook in ons land. In onze tijd zie je dat in verband met de aanpak van religieus gefundeerd radicalisme. Overheden bemoeien zich met wat er op islamitische scholen wordt gezegd, en wat er door imams in moskeeën wordt verkondigd.

Ook de vrijheid van godsdienst was nooit een werkelijke vrijheid van godsdienst. Altijd was deze vrijheid ingebed in de wetten van ons land, waaronder het strafrecht. Dat hoefde nooit een probleem te zijn zolang de meerderheid van de gelovigen in ons land christen was en het gros van de wetten christelijk geïnspireerd waren. Dat is aan het veranderen. Veel gelovigen zijn geen christenen, en veel wetten zijn juist veranderd met het oogmerk het christendom af te schudden. Men denke aan de openlijk uitgesproken motivatie van een D66 inzake het veranderen van wetten rond euthanasie, zondagsrust en dergelijke.

Vaak wordt ronduit uitgesproken dat in een moderne rechtsstaat in het publieke domein de burgerlijke, democratische wetten, prevaleren boven de godsdienstige regels en wetten. “Fatsoensnormen gaan boven bijbelse normen”, zo stond er onlangs op Elsevier.nl en de ex-socialistische, Vlaamse islambasher Marij Uijt den Bogaard zegt het op het rechtse, conservatief-libertaire (!) groepsblog The Brussels Journal zo: “Moslims die daar niet tegen kunnen, accepteren de grondbeginselen binnen de democratie niet: dát zijn de spelregels, niet de koran!”. En over de demonstratie op 11 september in Brussel schrijft ze: “Mensen willen betogen (…) tegen de gedachte dat Allah boven de wet door mensen gemaakt, mag staan.” [3]

Maar als een God niet meer boven mensen mag staan, is in feite deze God, en daarmee de godsdienst, afgeschaft. De uitgangspositie van de moderne rechtsstaat is dat mensen altijd boven God staan en dat alles wat mensen zeggen, zoals pak ‘m beet een deelgemeenteambtenaar van Amsterdam Sloterdijk, categorisch en principieel altijd boven goddelijke regels en openbaringen uitgaat. Dat dit slechts voor het publieke domein zou gelden, is schijn. Onderwijs, wetenschap, cultuur en media behoren tot het publieke domein en als we het goed hebben behoort wat er in een moskee wordt gezegd ook tot het publieke domein. Wouter Bos en Afshin Ellian zouden zeggen: “de scheiding tussen publiek en privaat is niet absoluut”.

De liberale dogma’s van “scheiding van kerk en staat”, “godsdienstvrijheid” en de scheiding tussen “publiek en privaat domein” tuimelen één voor één om. In het licht van de islam is alles geoorloofd. Maar als de scheiding tussen kerk en staat niet absoluut is, dan is ze dus ook geen kenmerk van onze rechtsstaat (en is ze dat ook nooit geweest). Dat wisten we al, maar het moet ook worden uitgesproken.
Hetzelfde geldt voor de vrijheden. Wanneer vrijheden èn zijn bedoeld om de burger te beschermen tegen de staatssfeer, èn worden bepaald en ingevuld door en vanuit diezelfde staatssfeer, dan is duidelijk: vrijheden als grondrechten bestaan niet. En hebben dus ook nooit bestaan.

Misschien wel als intentie, of als richtpunt van beleid, maar nooit in absolute zin en dus ook nooit in fundamentele zin. Wat wel bestond was de zelfstandigheid en relatieve autonomie van levenssferen als bijvoorbeeld het gezin. Ook het gezin ondervond weliswaar een indirecte invloed vanuit de staat, maar nooit een directe invloed. De overheid bemoeide zich niet met wat er in het gezin gezegd werd. Kinderen hoorden aan de ouders en waren daar één mee. Weliswaar onder het voorbehoud van het strafrecht.

Inhoud steunverklaring

Dat is voorbij als het aan de opstellers, en aan de ondertekenaars, van de steunverklaring Comité ex-moslims ligt. In deze verklaring lezen we namelijk het volgende:

Ondergetekenden stellen
- dat iedereen die opgroeit in een milieu met een religieuze of levensbeschouwelijke overtuiging, het atheïsme en het agnosticisme daarbij inbegrepen, volledige vrijheid dient te genieten bij het maken van eigen religieuze of levensbeschouwelijke keuzen
- dat een keus voor een religie of een levensbeschouwing alleen betekenis heeft indien die keus in vrijheid werd gemaakt en op elk moment herroepen kan worden
- dat iedere Nederlander alle andere Nederlanders, familieleden erbij inbegrepen, vrij moet laten bij het maken van religieuze of levensbeschouwelijke keuzen
- dat niemand wordt geboren als moslim, als lid van enige andere geloofsgemeenschap of sekte, of als atheïst
- dat ouders het recht hebben om kinderen op te voeden in overeenkomst met hun eigen geloofsovertuiging, maar dat ze niet mogen bepalen wat hun kind wel en niet moet geloven, zodra een kind, ongeacht leeftijd, eigen overtuigingen krijgt, hebben die voorrang.
- dat bij alle vormen van burgerschapsvorming, ook op scholen, islamitische scholen niet uitgezonderd, ruim aandacht moet worden gegeven aan het recht, ook van kinderen, om van godsdienst of levensbeschouwing te veranderen en daarvan te getuigen.
- dat de overheid alles moet doen om een klimaat te scheppen waarin het recht van ieder individu om van godsdienst of levensbeschouwing te veranderen, of om elke vorm van geloof te verlaten, alom wordt gerespecteerd

Kritiek

Ten eerste valt op dat inzake de formuleringen is gekozen voor termen die door de overheid dienen te worden ingevuld en te worden bewaakt. De term "volledige vrijheid" klinkt mooi, maar is een middel van een overheid om op elk moment elke levenssfeer, ook die van het gezin, volledig in haar grip te krijgen. Het absolute en multi-interpretabele zoals in “volledige vrijheid” klinkt ook door in de zinsnede “dat een keus voor een religie of een levensbeschouwing alleen betekenis heeft indien die keus in vrijheid werd gemaakt en op elk moment herroepen kan worden”. Let op “alleen betekenis hebben indien”. Koppel dit aan de zinsnede “dat de overheid alles moet doen om…”.

De geboden van de overheid gelden ook voor ouders en binnen gezinnen: “familieleden erbij inbegrepen”. Ouders mogen verder “niet bepalen wat en kind wel of niet moet geloven”. En dit “ongeacht de leeftijd van het kind”.

Ieder mens is primair burger, en daarnaast in beginsel niets. Het comité stelt: “niemand wordt geboren als (…) lid van enige (…) geloofsgemeenschap”. Mensen worden niet geboren als iets, alleen als burger. Ook de school is primair burgerschapsvorming, en geen verlengde van de ouderlijke opvoeding: “alle vormen van burgerschapsvorming, ook op scholen”. De overheid moet via de school kinderen melden wat hun positie is tegenover hun ouders; er moet daarom “ruim aandacht moet worden gegeven aan het recht, ook van kinderen, om van godsdienst of levensbeschouwing te veranderen en daarvan te getuigen.”

De overheid moet volgens het comité dus niet alleen met geloofszaken bemoeien, ook moet ze zich met opvoeding en gezinsleven bemoeien. De “volledige vrijheid” stelt de opvoeders onder censuur. Het zelfs aan kinderen melden van hun recht om de godsdienst van hun ouders te verwerpen, legt een bom onder het gezinsleven van religieuze gezinnen.

Het gaat verder. Niet alleen zullen de godsdienstige opvattingen van de ouders moeten worden bekritiseerd (hoe kun je immers kiezen zonder schaduwzijden te kennen, de relativiteit ergens van in te zien en alternatieven aangereikt te krijgen); de godsdienst zelf wordt onder kritiek gesteld. Je mag van een kind niet meer zeggen: het is joods, of christelijk. De godsdienst heeft niets meer met het leven en de oorsprong te maken. Het leven is primair nihilistisch gekleurd en politiek bepaald. Het kind is dus ook niet meer een eenheid met de ouders. Elke vanzelfsprekendheid en elk gezag dient radicaal verworpen te worden (“volledige vrijheid”).

Opvallend is verder dat wel enkele keren atheïsme en agnosticisme in één adem worden genoemd met godsdienst, maar dat dat op een gegeven moment ook wordt weggelaten, namelijk in de bepaling dat ouders “niet mogen bepalen wat hun kind wel en niet moet geloven”. Is dit een foutje, of zit er meer achter?

Geen tegenstrijdigheden

Zo op het eerste gezicht lijkt de verklaring op meerdere punten innerlijk tegenstrijdig. Een mens is van oorsprong weliswaar geen atheïst, maar voor de rest is hij niks, dus is hij een atheïst. Ouders mogen hun kinderen een religieuze opvoeding geven, maar dan wel door de staat goedgekeurd, zonder enige dwang, in volledige vrijheid, zonder enige waarheidsclaim. Er is een vrijheid van godsdienst, maar alleen als je erkent dat godsdienst relatief is en een niet-godsdienstige basis heeft.

Deze tegenstrijdigheden zijn echter geen werkelijke tegenstrijdigheden. Het gaat om het uitgangspunt van dit denken: de absolute vrijheid van de absolute individu, gewaarborgd door de soevereine staat die een absoluut relativisme van de werkelijkheid bewaakt en de absolute macht van zichzelf tegenover de absolute machteloosheid van de burger die niet meer is dan loutere existentie, zonder eigenschap, zonder bezit en zonder waarheid.

Over God mag straks alleen worden gesproken alsof Hij er eigenlijk niet is. De mens is geen ouder meer, maar een staatsopvoeder. En wat die “volledige vrijheid” betreft, ik heb geen illusies dat daar ook racisme, nazisme en antisemitisme onder vallen. Niet de vrijheid is absoluut, maar de verwerping van alles wat een absolute claim bezit, is absoluut.

Ten koste van alles

De islam is een probleem. Dreigementen zijn niet fraai. En je kunt je afvragen of moslims hier wel thuis horen. Maar daar gaat het de opstellers niet om. Ook als er geen mensen worden bedreigd of gedood (hoeveel zijn er in Nederland eigenlijk vermoord vanwege geloofsafval?), zijn de opstellers niet tevreden. Waar het om gaat is de eliminatie van godsdienst en godsdienstige opvoeding. Desnoods moeten het gezin, het ouderlijk gezag en de (ten opzichte van de staat) autonome opvoeding sneuvelen.

Leon de Winter mag straks niet meer zeggen dat hij jood is omdat hij zo is geboren (wat deze meneer er misschien niet van zal weerhouden om toch de steunverklaring te ondertekenen). Joden bestaan straks niet meer. En christenen niet. En islamieten niet. Tenzij men erkent dat er eerst geen Jahweh, God of Allah was, maar dat na de correcte procedure deze goden wel “tussen de oren” bestaan. Christenen mogen hun kinderen straks niet meer als christenen beschouwen. Omdat het comité dit zegt.

Wanneer men een stelsel van algemene grondrechten hanteert, dient men zich als overheid zeer terughoudend op te stellen ten aanzien van de invulling van deze grondrechten. Slechts “uiterlijke” tekenen zoals fysiek geweld, verminking en moord kan men bestrijden. Daarin is altijd een spanningsveld gehanteerd tussen de kring van de staatssfeer en de sferen van gezin, kerk en dergelijke. Als het aan het comité ligt, komt daar verandering in. Aan de terughoudendheid moet een einde komen. De staat moet haar individualistische, seculiere mens- en staatsopvatting overal in de maatschappij doen nestelen.

De absolute vrijheid van godsdienst en levensovertuiging staat voorop. Zo lijkt het. Wie het individualisme verwerpt, kan geen aanspraak meer maken op die vrijheid. Wie de huidige staatsvorm en staatsopvatting verwerpt ook niet. Want wat als ik mijn kinderen wil opvoeden met de gedachte dat ze geen democraat hoeven te zijn. En dat ze de rechtsstaat niet hoeven te erkennen. En dat ze geweld niet hoeven te verafschuwen, behalve dat van een overheid. En dat ze joods zijn omdat ze een joodse moeder hebben. Dat zal niet mogen. Joden mogen straks niet meer zeggen dat hun joodse voorouders vergast zijn. Dat waren namelijk geen joden, maar burgers, net als hun kleinkinderen. Je wordt volgens Jos de Beus, Herman Vuysje, Paul Cliteur, Mark Rutte – wie volgt? – als liberaal geboren. En de enige zonde is straks een liberaal van zijn of haar geloof af te brengen.

Invloed van "rechts"

Dat wat zich rechts noemt is de stuwende kracht achter deze beweging; de rest van de politiek kan niet achter blijven. Ook linkse, liberale en christendemocratische politici worden voortdurend gedwongen zich uit te spreken over deze zaken en tot maatregelen over te gaan.

Dit is goed te zien in de verwikkelingen rond de oprichting van het Comité ex-moslims. Dit ging niet zonder strubbelingen. Oprichter Ehsan Jami meende in een interview denigrerende opmerkingen te moeten maken over Allah en de profeet Mohammed. Dat werd hem niet door iedereen in dank afgenomen. Niet alleen waren er een paar jongeren die hem hierom een paar klappen hebben uitgedeeld, ook vonden met name een aantal PvdA’ers dat Jahmi hierin te ver was gegaan.

Dat de verklaring van het comité ook gepaard gaat met een aantal passages die regelrecht kritiek uitoefenen op de islam en op Mohammed maakte het geheel nog erger voor sommige sociaal-democraten. Prof. Van Doorn meende zelfs dat er voor lieden als Ehsan Jami geen plaats meer diende te zijn binnen de PvdA [4]. Door de uithalen van Jami richting de islam zou de verklaring onnodig kwetsen en polariseren en dat is nou net iets wat we als maatschappij niet nodig hebben. Bovendien werd er volgens deze lieden in de verklaring een tegenstelling gesuggereerd tussen de islam en de rechtstaat en ook tussen de juridische praktijk van onze rechtsstaat en dat wat het comité beoogt: het recht op geloofsafval. Ons land kent immers allang godsdienstvrijheid? En was het niet juist de PvdA die in haar program heeft staan dat mensen vrij moeten zijn hun godsdienst of overtuiging af te leggen of te veranderen?

Zwalkende PvdA

Toch doet de aanhoudende kritiek op de PvdA iets met deze partij. Langzaam maar zeker worden de sociaaldemocratische knieën slap. Na een islambijeenkomst van deze partij, zaterdag 1 september, zei Wouter Bos: “De PvdA gaat zich hard maken voor de liberale islam. Een politieke beweging hoeft niet neutraal te zijn in geloofskwesties. De scheiding tussen kerk en staat moeten we niet zien als absoluut.” [5]

Dat is in ieder geval gezegd: de scheiding tussen kerk en staat bestaat dus niet voor Bos. Want een niet-absolute scheiding is geen scheiding. En ook niet voor vele anderen, want ook iemand als Ellian lijkt van deze uitspraak absoluut geen punt te maken, maar gaat daar zelfs positief op door [6].

De islambijeenkomst van de PvdA blonk uit in meer van dit soort schijnredeneringen, zoals deze, van de “socialistische moslim” Farish Noor: “De staat is neutraal ten opzichte van religies, maar een politieke partij niet. Dit (de PvdA) is toch een linkse partij? Dan ga je op zoek naar mensen van alle religies die op dezelfde lijn zitten als jij. Een progressieve partij zou geen conservatieven moeten steunen binnen welk geloof dan ook.”

Hierop zei Wouter Bos dat hij dankbaar was voor het onderscheid dat Noor had gemaakt tussen de staat en een politieke beweging. Bos: ”Ik kan niet als vice-premier, als Koninkrijk der Nederlanden, de geloofsbeleving van Farish Noor promoten. Maar de PvdA gelooft wél in dit type idealen.”

Met andere woorden: de politiek mag (moet) zich bemoeien met religie, en haar inhoud. Partijen moeten hun macht aanwenden om de samenleving en de staat zo te vormen dat sommige soorten geloof gesteund en zelfs gepromoot gaan worden, en andere soorten niet (en zelfs verboden?). Wouter Bos: “De PvdA gaat zich hard maken voor de liberale islam.”

Ommezwaai?

Het is opmerkelijk dat vlak nadat bekend werd dat Jacques Tichelaar, de fractievoorzitter van de PvdA, de verklaring van het Comité ex-moslims niet zal ondertekenen [7], komt Bos met dergelijke ontboezemingen. Was de houding van Tichelaar te theoretisch en onhoudbaar? Doet de regering toch niet genoeg aan het probleem van geloofsafvalligheid binnen de islam? En mag je als politiek je toch bemoeien met geloofszaken? Het lijkt er wel op. Er wordt niet anders gedaan. Religiekritiek mag nu ook van de PvdA, inclusief het beledigen. Wouter zegt het erg mooi: “De vrijheid van meningsuiting geeft het recht om een religie te bekritiseren. Er is géén recht om niet gekwetst te worden, er is géén recht om niet te worden beledigd.”

Moeten we blij zijn met deze ommezwaai van de PvdA? Nee. Waarom zouden we? Net zomin als dat we blij moeten zijn met alles wat die Jami’s, Ellians, Vinks, Ruttes, Cliteurs zeggen en zullen gaan zeggen wanneer hun namen onder de steunverklaring van het Comité ex-moslims prijken.

Het grootste gevaar

Van Doorn had gelijk met zijn zorgen over het fatsoen in onze maatschappij. De islamkwestie lijkt het deksel van de beerput te hebben getrokken. Wanneer een steunverklaring als van het Comité ex-moslims door vele politici en andere prominenten zal worden ondertekend, dan is het einde van de rechtsstaat nabij. Mensen als Ellian, Wilders, Hirsi Ali, maar ook Wouter Bos en anderen ontpoppen zich meer en meer als regelrechte gevaarlijke lieden die de vloer aanvegen met ons staatsbestel.

Niet de terroristen zijn het grootste gevaar, maar zij die een totalitaire nihilistische maatschappij willen vestigen. De laatste resten weerbaarheid van ons volk moeten eraan geloven om de islam maar een hak te zetten. Typerend was de gezonde reactie van J.A.A. van Doorn op het feit dat Jami een paar klappen had gekregen van jonge moslims:

"Indien een cafébezoeker op een hem onbekend echtpaar toe stapt en zonder enige aanleiding, hoorbaar voor iedereen, de vrouw op een ongehoord schunnige manier beledigt, loopt hij grote kans van de man een stevige optater te krijgen. Ik maak mij sterk dat geen van de aanwezigen de politie waarschuwt om een geval van ontoelaatbaar fysiek geweld aan te melden. De meeste aanwezigen zullen hun schouders ophalen en een greep doen uit de voorraad volkswijsheden die hier dienst kunnen doen. Van het genre: wie kaatst moet de bal verwachten. En gelijk hebben ze. Indien een jonge politicus, Ehsan Jami geheten, een kranteninterview misbruikt om een Nederlandse bevolkingsgroep van circa een miljoen mensen zo grof mogelijk te kwetsen en van enkele beledigden een paar tikken krijgt, is er geen schouderophalen, maar een razende woede van hier tot in Washington."

Van Doorn heeft gelijk. Gezonde mensen reageren primair als hun eer wordt aangetast. Dat is op zichzelf genomen niet goed. En het kan ook uit de hand lopen. Vastgelopen relaties monden ook dikwijls uit in scheld- en kloppartijen. In een enkel geval zelfs met een tragisch einde. Moderne Nederlanders zijn onverschillig en impotent als het gaat om relaties. Bij overspel voelen ze hun handen misschien jeuken, maar hebben ze angst voor vadertje staat. Afgestompt door de staat en leeggeschroeid door Elsevier en de NRC vindt men alles wel best. Er is altijd nog de therapeut.

Diezelfde onverschilligheid moet er dus ook zijn op het gebied van godsdienst. Typerend waren ook de furieuze reacties van een aantal nihilistisch-conservatieve heren. Ik dacht altijd dat de aanhang van Wilders bestond uit normale, gezonde kerels die ook geen belediging over hun kant zouden laten gaan en ook niet voor alles de politie belden. Ik heb me vergist. Wilders cum suis is voor de neoconservatieve heren het instrument om ook de laatste resten gewoon volk impotent en onverschillig te maken. Voor de moderne liberaal is alles met ballen gevaarlijk. Moslims zijn dus ook gevaarlijk; die geloven niet in psychotherapie, maar in zichzelf. En daar huivert de moderne liberaal van.

Tijden zijn veranderd

Tot voor kort was het de liberale goegemeente worst wat je geloofde, als je maar netjes belasting betaalde en na een AIDS-partijtje netjes je cocktail opdronk. Nu men er achter komt dat moslims werkelijk geen mietjes zijn, moet er iets gebeuren. Het staatsbestel moet op de schop. Rechten lacht men om. Godsdienst moet worden geëlimineerd. Moskeeën moeten "dicht na haatzaaiende taal" (wat is dat eigenlijk? Zoiets als wat Theodor Holman zegt?). Het gezinsleven moet op de schop. Kinderen moeten worden overgeheveld naar de staat. Naar de werkelijke intenties mag men raden. Prof. Herman Philipse, vriendje van Hirsi Ali, liet alvast weten dat de verklaring niet ver genoeg ging, maar dat ook de christelijke indoctrinatie via het onderwijs moest worden aangepakt. Hij zegt in ieder geval wat hij denkt.

Het wordt er niet gezelliger op in ons land. We maken ons druk om radicale hangjongeren, maar laten onze leiders de vloer aanvegen met onze vrijheden. Natuurlijk is het islamitische terrorisme ook een gevaar; maar dat wordt reeds voluit onderkend. Het gaat nu om het niet-onderkende gevaar van liberaal terrorisme. Als we Mohammed B. opsluiten, waarom dan niet de ondertekenaars van de steunverklaring? Die laatsten redeneren als gestaalde communisten: atheïstisch, materialistich, totalitair. In de strijd tegen de fundamentalistische islam heb ik geen hulp van communisten nodig.

Noten

[1] Steunverklaring bij de oprichting van het Comité van ex-moslims.
[2] Nederland kent geen scheiding van kerk en staat - en dat moet vooral zo blijven door Dr. Erik Sengers op Tempora.
[3] Marij uijt den Bogaard, Islam en Scheiding van Kerk en Staat op The Brussels Journal d.d. 13 augustus 2007.
[4] Prof. J.A.A. van Doorn, Ehsan Jami hoort in PvdA niet thuis, in NRC Handelsblad d.d. 15 augustus 2007.
[5] PvdA steunt liberale islam in De Pers d.d. 3 september 2007.
[6] In PvdA is zelfs luisteren naar critici verdacht op Elsevier.nl.
[7] Tichelaar wil steunverklaring Jami niet tekenen op Elsevier.nl.

RAKE KLAPPEN

Het is een goed idee van Wilders. Het idee om de koran te verbieden. Laten we alles wat geweld goedpraat, legitimeert of ertoe oproept verbieden. De koran, de Staat, de Grondwet, de bijbel, de Verenigde Naties, videogames en de slachtfeesten van Lidl. En de homo's en de ex-moslims natuurlijk.

De situatie is dermate en acuut ernstig dat de noodtoestand moet worden uitgeroepen. De grondrechten dienen buiten werking worden gesteld. De koran moet worden verboden. De koran is een soort Mein Kampf, volgens Wilders. Een logische stap na het veelvuldig op één hoop gooien van islam en fascisme door tal van neo-, links- en nihilistisch-conservatieven in den lande.

Wat is er namelijk gebeurd? Meneer Ehsan Jami heeft een paar klappen opgelopen omdat hij de profeet Mohammed vergelijkt met een terrorist. Als verantwoordelijke politicus en publieke figuur heeft hij het nodig gevonden op zeer ingetogen wijze Mohammed en Bin Laden op één lijn te stellen. Waar de volgelingen van Bin Laden met bommen moeten worden uitgeschakeld (mooi eufemisme trouwens), laat Ehsan Jami het wat betreft de volgelingen van onze woestijnprofeet nog even in het midden.

Maar moslims zijn niet gek. Ze weten wat er uit woorden spreekt. Komen ze zo’n moderne profeet tegen dan vallen er klappen. Niets bijzonders. Doen ze onderling immers ook. En thuis in Marokko.

Wat wel storend is, is de hysterische reactie van Afshin Ellian en Geert Wilders. Laatstgenoemde wil vanwege dit incident de koran verbieden, ook in de persoonlijke sfeer. Afshin Ellian wil alleen maar maximumstraffen uitdelen aan de daders. Want samen met majesteitsschennis en homoschennis staat ex-moslimschennis natuurlijk bovenaan de rij nationale doodzonden.

Wat moeten we hiervan denken? Zijn klappen aanleiding tot persoonlijke beveiliging en een verbod op de bron van dit geweld? Ikzelf ben ooit gemolesteerd omdat ik het waagde voor een abortuskliniek tegen abortus te ‘waken’. Of dit achteraf gezien een zinvolle actie was, ‘waken’ voor een kliniek, weet ik niet, maar wat betreft abortus was niet iedereen eenzelfde standpunt toegedaan als wij. Een voorbijganger bleef naar de kaarsen staan kijken, en toen ik hem ging uitleggen waar die kaarsen voor stonden schoot zijn geoefende hand uit, daarna zijn voet en weet ik wat nog meer dat uitschoot. Het bleek een geoefende vechtersbaas die niet was gediend van anti abortusideeën. De dader was een blanke Hollander met blonde krullen. Gelukkig maar, dat verzachtte de pijn tenminste nog een beetje.

Had ik persoonlijke bescherming moeten aanvragen? Of had ik tevreden moeten zijn met een verbod op de bron: een verbod op de verspreiding van abortusfascistoïde denkbeelden? En een verbod op abortusklinieken die centra zijn van haatzaaierij tegenover mensen zoals ik?

Ik weet het niet. Aankloppen bij de overheid is aankloppen bij een andere bron van geweld. De overheid dreigt voortdurend met geweld dat ze op velerlei wijzen toepast. Ze legitimeert zelfs het alleenrecht om geweld te gebruiken en dreigt van iedereen die daar anders over denkt het bestaan te vernietigen.

En hoe zit het met groeperingen die zich verschuilen achter de gewelddadige overheid om via de macht van de overheid mij en mijn kinderen te vergiftigen met allerhande denkbeelden? Zoals homo’s die via onderwijs en voorlichting mijn kinderen als halve homoseksueel willen opvoeden en mij willen wegzetten als gevaarlijke indoctrineerder? Wie de ontwikkelingen in de rest van Europa bekijkt (Groot-Brittannië, Duitsland e.d.) weet wat er straks in Nederland gaat gebeuren:

Desnoods zullen onze radicale lieden de staat met haar geweld inzetten om mij een paar virtuele klappen uit te delen. Natuurlijk alleen maar met dingen die niet pijn doen, zoals ontzetting uit de ouderlijke macht, het opzetten van kinderen tegen ouders, het uitdelen van boetes of een tijdje in de cel en je baan op de tocht. Het verbieden van je godsdienst. Van je krant of je school. Alles beter dan een paar klappen.

Trouwens begrijpelijk dat sommigen hier doorheen zien en toegeven aan de uitgelokte agressie door radicale homo’s en evenzo radicale ex-moslims. De suggestie van allerlei rechten, zoals het recht op geloofsafval, is gevaarlijk en ondoordacht. Wie past dit recht toe? Waar en wanneer? Gaat de overheid “voorlichten” aan kinderen? En vanaf welke leeftijd? Gaat ze toezien op de ouderlijke opvoeding en invloed? Gaat ze moskeebezoek van minderjarigen verbieden? Net zoals in communistisch Rusland?

Zeer waarschijnlijk wel. Waar het verbod op koran (en bijbel) gewoon bespreekbaar is, gaat het zelfs nog iets verder dan in communistisch Rusland. Mensen die spreken over een verbod, spreken over het verbod op godsdiensten; van islam, christendom en jodendom; zover ging het in Rusland nog net niet. Wilders wil zelfs een verbod op het lezen van de koran in de huizen en in de moskeeën.

Gevolgd door een verbod op bijbel en thora lezen in kerken en synagogen. Want de bijbel staat natuurlijk ook vol gewelddadige taferelen en achterhaalde voorstellingen. Vooral het joodse deel. We kunnen natuurlijk ook alles wat joods is uit onze cultuur scheuren – kunnen we het Nieuwe Testament tenminste laten staan. Want wat naastenliefde is immers nooit weg? Het eventuele verbod op de bijbel is al menigmaal ter sprake geweest; was het ook niet door onze bloedeigen minister van onderwijs?

De impact van het optreden van radicale figuren als Ehsan Jami is groot. Een kind kan dat aanvoelen; een moslimse jurk dus ook. En laat nu niemand zeggen dat Ehsan Jami een volstrekte nobody is. We leven in een cultuur waar nobodies en andere eenogen koning en meester zijn van de publieke opinie. Met behulp van Ellians en andere slippentillers wordt elke oprisping vanzelf wel opgeblazen. Volgens Ellian in de Trouw van vandaag "staat het land op zijn kop".

Nu heb ik daar weinig van gemerkt, van dat op de kop staan van het land, maar het zal wel zo zijn. Tv-schermen golfden van links naar rechts, radiostations werden door emoties overmand en trillend onverstaanbaar. Kranten vielen in stof uiteen. Het leven ging echter gewoon door. Er is namelijk altijd wel ergens iets dat op de kop staat. En er zijn altijd wel ergens een paar klappen die worden uitgedeeld.

Ik verlang nu al naar de tijd waarin het bleef bij een paar klappen. Waarbij de overheid koest in haar mand bleef. En waar machtsvertoon van politiekcorrecte fundi’s achterwege bleef. Een tijd waarin homo’s nog ’s nachts in de bosjes zaten waar ze thuishoorden (sorry voor de conservatieve, goedbedoelde gay, maar zo'n onverdraagzame Krol komt me de keel uit, kunt u niets aan doen, weet ik) en ex-moslims gewoon ex-moslim waren en verder niet. En waarin ex-moslims net als de nog-steeds-moslims gewoon in moslimland zaten, en wij in Nederland.

Maar we wilden zonodig de hele wereld hier naartoe halen om daarna temidden van Klein Berberland een schlemiele flikkerparade – Gay Pride – te laten paraderen en een nobody als Ehsan Jami zijn BNN-opiniereut te laten verkondigen. En dan zijn we verontwaardigd als er een paar klappen komen.

Wie geslagen wordt, kan terug slaan. Of zijn wonden likken. Dit is altijd nog beter dan het scenario van Wilders, Ellian, Jami en het COC. Daarin wordt je pas echt in elkaar getrimd nadat je handen op de rug zijn gebonden.

NAAR EEN RECHTSE LENTE

Het rechtse landschap maakt allesbehalve vrolijk. In de ogen van een rechts mens is "de ruimte op rechts" een groot gapend gat. De leegte is beklemmend en er is geen enkel signaal dat dit ooit anders zal worden. De stompzinnigheid wordt met de dag groter, het venijn giftiger en de decadentie schrijnender. Het landschap van rechts denken, schrijven en opereren is onverwoestbaar leeg. Rechts is dood. Want de wereld is dood. Om met Heidegger te spreken: "Alleen een godet kan ons nog redden."

Naarmate de oorlogsstemming toeneemt richting de islam, wordt steeds duidelijker dat "rechts" niets meer is dan de optelsom van ultralinks en islamhaat. De dood van westerse militairen in Afghanistan, de mislukte bomaanslagen in Groot-Brittannië en de uitspraken van imams in eigen land, wakkeren het vuur van haat hoger en hoger. "Rechtse" blogs als Elsevier.nl, Nederkrant en HetVrijeVolk.com staan vol met uitspraken in de trant van: "Het Salafisme moet uitgeroeid worden". "Iran moet worden gebombardeerd". "De woestijncultuur moet eraan geloven." Kortweg gezegd: het "islamofascisme" met een halt worden toegeroepen. Met een regen van vrije woorden en vrije bommen.

Zonder verstand, zonder joie de vivre, zonder humor en zonder fatsoen (vooral dit laatste) bestookt men alles wat beweegt, binnen en buiten het kamp, met geschimp en geschater. Gerenommeerde journalisten als Leon de Winter, 'deftige' (nou ja, deftige...) hoogleraren als Afshin Ellian en Hans Jansen razen met hun giertanks door de vaderlandse beemden, akkers en rozenperkjes. Dit alles aangevuld met een horde anonieme bloggers, haatliefdezaaiers, gefrustreerde homoseksuelen en ander volk wat te lang in Amsterdam Oud-West heeft gewoond.

Het ontwortelde en nihilistische "rechts" heeft bezit genomen van de ooit zo statige monumenten van rechts levensbesef en heeft de ernst verdreven. Alles wat "rechts" beetpakt, blijkt of dood te zijn, of wordt alsnog doodgeknepen. De historie leeft niet meer voor "rechts", maar is hoogstens een grabbelton om de liberale status quo mee op te tuigen. Het christendom, de klassieken, hoogstens worden er wat politieke en culturele clichés aan ontleend. Orde, natuurwet, traditie zijn niet in tel, alleen wanneer de melancholie in een onbewaakt moment bezit neemt van de "rechtse" opinieleiders komen de Antoine Bodars, Benno Barnards en anderen de kolommen volzwammen met opgelepelde wijsheden uit een voorbij verleden.

Het gebrek aan decorum is echter het meest in het oog springende van "rechts". Het boerse onbenul van Rita Verdonk, de stramme benadering van Wilders richting zijn tegenstanders, maar ook de volstrekte onwetenschappelijke optreden van iemand als prof. Hans Jansen, waarvan het me niet zou verbazen dat hij de zogenaamde imam, dr. Abd Al Ghaffar Al Firsani, is die keer op keer in het opinieweekblad Opinio zijn (allesbehalve) ludieke fatwa's uitspreekt.

Het is vooral dit laatste blad wat in het oog springt als bron van teleurstelling. Bij de start profileerde men zich als de stem van "fatsoenlijk rechts"; een denken dat niet overhelt naar populisme, radicalisme en bovendien een denken dat aandacht heeft voor cultuur, filosofie en diepergravende essays. De buitenkant was slechts schijn. Of misschien ook niet. De eenzijdigheid van een Elsevier wordt door Opinio niet gecorrigeerd, alleen brengt men verdieping aan, aan de stokpaardjes van "Elsevier-rechts" Nederland. Dus manifesteert men zich bij tijd en wijle als broeinest van oorlogstaal en gedweep met de sterke staat. Is het het medium dat deformeert? Zijn het de overdreven hooggespannen verwachtingen die ze de das omdoen? Het gebrek aan voorbereiding? Of wordt met de komst van een zogenaamd "conservatief" blad juist de deformatie van het rechtse denken des te duidelijker? Wanneer het gajes vuilspuit, kijkt niemand daar van op. Maar als gerenommeerde heren van stand ditzelfde doen, maar dan in mooiere woorden, dan is er iets aan de hand.

De met regelmaat terugkerende islambashing in dit blad, die geen ruimte overlaat voor tegengeluiden, wordt versterkt met oproepen tot meer bevoegdheden voor geheime diensten door Hans Jansen en een regelrechte oproep tot oorlog tegen Iran door de neoconservatieve Amerikaan Norman Podhoretz. Deze oproep was koren op de molen van Wilders die onlangs dit geluid herhaalde in de Tweede Kamer: Iran moet een halt worden toegeroepen, zonodig met militaire middelen en "bommen op dit land".

De "rechtse" bijbel

De vreemde ideologische mix van Opinio is illustratief voor de geestelijke toestand van "rechts" Nederland. De bijbel van Opinio kent een merkwaardige opbouw. De Apocalyps is er sterk in vertegenwoordigd in de vorm van rampscenario's op het gebied van demografie en internationale politiek. Het profetendom is voor een groot deel een geïmporteerd profetendom (Angelsaksisch). Het evangelie is een onverbloemde lofzang op Verlichting, democratische rechtsstaat, liberale vrijheid en vrije markt. Het geheel wordt doorspekt met de Psalmen van Hennie Vrienten en het Hooglied van Xandra Schutte, de Predikerdialoog van Yoram Stein en wat wijze Spreuken van Dalrymple.

Wat echter ontbreekt, is de basis van elke fatsoenlijk bijbel: de wet. Waar is de basis van onze cultuur, de grondlegging van ons volk? De fundamenten onder alle wetten. Waaruit wordt de ultieme rechtvaardigheid gekend? Zonder "Wet van Mozes" is er immers geen "bijbel"? De profeten passen de Wet toe. De Psalmen bezingen de Wet. Het Evangelie is de vervulling van de Wet. De wijsheidsboeken zijn de toepassing van de Wet. De Apocalyps is het schrikbeeld van een tijdperk zonder Wet. Als de Wet er niet is, valt al het andere weg. Een bijbel zonder wet is een verzameling losse flodders: prietpraat.

De vraag is nu: welke Wet hanteert "rechts"? Wat zijn de eeuwige ordeningen (bijvoorbeeld de "boventijdelijke morele orde") waar de wet naar verwijst? Wat is het verbond (de verbonden) waar een volk dat de wet kent van uitgaat en waar alle maatschappelijke verbanden door worden vormgegeven? Wat is de prepolitieke en preculturele basis van ultieme rechtvaardigheid; met andere woorden: met wat voor recht mogen we Iraanse islamieten doden wanneer eer geen rechtvaardigheid wordt beleden? Het antwoord is: in het gunstigste geval weet men dat niet; maar in de meeste gevallen is men er of niet in geïnteresseerd of men gelooft niet in zo'n Wet. De werkelijkheid waar "rechts" van uitgaat is hoogstens de "maatschappelijke werkelijkheid". Niets meer dan een stand van zaken die je verandert door debat of door flink in het rondte te trappen.

Levenloze oorlogsverhalen

Het gevolg is een levenloos opportunisme. Men schrijft weliswaar vele oorlogsverhalen, maar nooit werpt men daarin, zoals in de echte Bijbel, een kritische blik naar zichzelf. Ook de oorlogsverhalen gaan niet echt ergens over; hoogstens spelen er wat "verworvenheden" een rol die men wil verdedigen. Nooit wordt de westerse, verlichte, democratische rechtsstaat aan de kaak gesteld in al haar zwakheden en inconsistenties. En nooit heeft men oog voor de eigen inconsistenties... Men verafschuwt zogenaamd links, maar tegelijkertijd wil men links een absolute macht geven "rechts" te vernietigen. Het zijn met name de geëtaleerde onrust en paniekzaaierij met de daaruit voortvloeiende oorlogsscenario's die potsierlijke suïcidale experimenten naar voren schuiven. Want waar leiden veel voorstellen van onze zogenaamde "rechtse" denkers toe? Iemand als dr. Ad Verbrugge meent dat een sterke staat nodig is om de maatschappij te hoeden en te bewaren:

"Ik ben nu dus voor een sterke staat die publieke middelen inzet voor de controle op de kwaliteit van het onderwijs. En dat ben ik uit sociale overwegingen."

Dr. Verbrugge wil op het gebied van onderwijs een sterke staat. Hans Jansen wil op het gebied van veiligheid een sterke staat. Hirsi Ali wil op het gebied van opvoeding een sterke staat. Waarom wil "rechts" iets versterken dat inherent is aan vijandigheid ten aanzien van "rechts"? Wanneer dit soort denkwijzen doorzetten, zullen de gevolgen desastreus zijn voor wat er nog over is van de gezonde, klassieke maatschappelijke, culturele en morele ordening.

Het pleidooi voor een neutrale overheid is in de huidige constellatie van een qua competenties uitdijende overheid zodoende een moordaanslag op de civil society. Met name Hirsi Ali's denkbeelden over staatsopvoeding ("opvoeding is een taak van de staat") zijn een regelrechte aanslag op de basis van elke gezonde, zelfregulerende en weerbare maatschappij: het gezin. Waarom wordt ze hier niet genadeloos op afgerekend door "rechts"?

Hetzelfde zagen we na haar voorstel op het verbieden van besnijdenis. In het kader van de discussie rond het besnijden van meisjes poneerde ze ook de noodzaak van een verbod op besnijdenis van jongetjes, zowel van islamitische als van joodse jongens. De gevolgen van het invoeren van dit voorstel zijn niet te overzien. Joden wordt het onmogelijk gemaakt op het meest basale van hun religie te praktiseren. Meer nog: wanneer joden vanwege hun geloof niet zouden kunnen en willen voldoen aan dit verbod, zouden overheidsmaatregelen een ongekende aanslag op de moraliteit betekenen. Want wat moet een overheid doen? Joden voor altijd uit hun ouderlijke macht ontzetten? De kinderen van hen afnemen? Joodse mannen gedwongen steriliseren? Om zodoende eindelijk een vreedzame Endlösung te hebben gevonden?

"Rechts" is met uitlatingen als deze een continue stroom van aanslagen op de basis die men niet zou moeten vernietigen, maar zou moeten verdedigen. De ronduit stompzinnig oproep van prof. Hans Jansen tot meer geheime dienst en een geheime dienst binnen de geheime dienst om het moslimterrorisme te lijf te kunnen, is een ander voorbeeld. De moderne staat is de afgelopen decennia een voertuig voor het linkse denken geworden. Waar Hirsi Ali de buffers tegen deze staatsalmacht van "links" wil afbreken (familie, traditie en religie) wil Jansen de "rechtse" basis vanaf de andere kant aanvallen: door de linkse staat de almacht te schenken om alles op te ruimen wat haar nog in de weg staat. De liberale oorlogshitsigheid keert zich in de gedaante van "rechts" en "linksconservatief" tegen "oudrechts".

"Rechtse" gebreken

Er zijn weliswaar nog integere en voortreffelijke "rechtse" conservatieve denkers, waaronder Kinneging en (de in Nederland veel gelezen) Scruton. En natuurlijk mogen we Verbrugge hier ook niet helemaal afserveren. Maar enkele witte raven maken nog geen rechtse lente.

Genoemde heren zijn een toonbeeld van klassieke meesters in moraal, wijsheid en wetenschap. Waar over het algemeen zo'n gebrek aan lijkt te bestaan binnen het "rechtse" kamp; er is een schrijnend gebrek aan autoriteit. Grijze muizen, schobbejakken en doorbraak- en vernieuwingsgezinde geesten bepalen het beeld van wat er over is van het rechtse intellectuele discours. Men mist de kracht van het diep verworteld zijn in traditie en besef van orde, en ontbeert daardoor de autoriteit die nodig is om leerlingen te vormen en krachtig te maken.

Maar rechtse leiders - hoogleraren, politici, geestelijken en anderen - moeten weer achtenswaardige "meesters" worden die hun leerlingen hoeden en vormen. Rechts heeft leiders nodig die nergens bang voor zijn - een eigenschap die ze bezitten, niet door blikvernauwing en onkunde, maar door een diep besef van waarheid en "het kan en mag niet anders" en een besef "het goede te willen voor iedereen". En dat besef is grotendeels afwezig. Bij de meeste scribenten in Elsevier, Opinio, HetVrijeVolk, HP De Tijd, Nederkrant en de talrijke zogenaamde weblogs zijn de gebreken.

Er is allereerst een opvallend afwezig gebrek aan dankbaarheid naar de erfenis van christendom, traditie, gemeenschap en de voorvaderen. Men verdedigt het westen, maar de inhoud van het westen werpt men verachtelijk weg. Het daarmee samenhangende gebrek aan integrale levensvisie, waarin al deze dingen - samen met de nieuwe fenomenen - een plek krijgen in een omvattend geheel, is dan ook niet verwonderlijk. "Rechts" heeft geen visie, maar maalt daar niet om. Waar eerst de klimaatverandering werd ontkend en weggehoond, wordt deze nu toegejuicht. Dat zoveel opportunisme irritatie oproept bij anderen, is niet gek. Maar wat wil je? De onnatuurlijke denkwijze van modern "rechts" keert zich ook tegen de niet-menselijke natuur; een woestijn is helemaal niet vervelend, je kunt er ook lekker op strandballen en met de Hummer erover heen racen.

Gebrek aan moed; veel zogenaamde "rechtse" durf is verhulde links-extremistische retoriek waarin men de stokpaardjes van de moderniteit overdreven prijst en beschermt zonder een echte eigen visie te hanteren. Terwijl rechtse politici in Vlaanderen nog steeds leven zonder een ultrazware persoonlijke beveiliging, leiden "rechtse" politici in Nederland een bunkerbestaan. Dit heeft niet alleen iets met risico's en met standpunten te maken.

Verder is er het gebrek aan vertrouwen. Men vertrouwt elkaar niet. Maar men ook wekt geen vertrouwen bij het publiek. De cultuur van pseudoniemen en van verhulling moet daarom doorbroken worden. Behalve het leiderschap van de klassieke, rustige eruditie moet er het vertrouwen heersen van de openheid. Rechts heeft toch niets te verbergen? Zonder vertrouwenwekkende openheid zal rechts nooit de middenmoot overtuigen van haar gelijk. Maar misschien wil "rechts" dat ook niet. De middenmoot is namelijk nog steeds (!) traditioneler ingesteld dan de "rechtse" opiniemakers. En voor vertrouwen is herkenning nodig; dan moeten de "rechtse" opiniemakers met de billen bloot en moeten ze laten zien dat ze niets hebben met het volk dat zelf zijn kinderen wil opvoeden en geen 24-uurs economie wil. Nee, dan is oorlogsdemagogie handiger; daarmee vergeet de toehoorder in al zijn ongerustheid zichzelf en zet op een gegeven moment al zijn kaarten op vreemde "rechtse" demagogen. "Rechts" prefereert de onvrede niet voor niets boven het vertrouwen.

Er is een gebrek aan vermogen om wolven in schaapskleren op te merken. Het gedweep met Ayaan Hirsi Ali en Verdonk, die weinig meer zijn dan linkse bekeerlingen tot de harde variant van het integratieliberalisme, was inhoudelijk gezien een miskleun. Het harde staatsdenken van deze lieden dat hun morele anarchie moet compenseren is een levensgrote bedreiging voor "rechts" tot in haar diepste vezels. Om de misschien noodzakelijke remigratie van sommige bevolkingsgroepen te vermijden, neemt men de toevlucht tot de politiestaat. Men heeft geen respect voor de tegenstanders; men wil niet werven, maar vernietigen en murw maken en men streeft daarom naar een onvoorwaardelijke capitulatie van de islamitische wereld.

Er is gebrek aan humor, goedmoedige zelfspot en aan een vriendelijkheid die niet voortkomt uit slapte, maar uit de vanzelfsprekendheid van een krachtig vaderschap c.q. leiderschap. Men mist de levensvreugde om de gewone - echt waardevolle - dingen. Men hoeft geen Bas van der Vlies van de SGP of een Hans Wiegel na te willen doen, maar men zou in dit opzicht wel wat van hen kunnen leren.

Er is kortom gebrek aan verstand, aan humor en aan etiquette. Aan verstand dat is ingebed in traditie, gemeenschap en in een integrale levensvisie. Aan humor dat in haar zelfspot laat zien dat het ons niet om onszelf te doen is, maar om het goede voor iedereen. En aan etiquette die de beheerste kracht toont en het vertrouwen schenkt aan de toeschouwers van morele, etnische en culturele conflicten. Deze inwinnende houding heeft misschien geen resultaat als het om terroristen gaat, maar wel als het om (bijvoorbeeld islamitische) omstanders gaat die met een verdeeld hart alles gadeslaan.

Nieuwe Orde

"Rechts" wil echter niet harten winnen, maar culturen vernietigen. "Rechts" verdedigt geen waarden, maar abstracties waar men zelf wel in moeten geloven om anders niet met lege handen te staan. "Rechts" leeft bij containertermen: democratie, vrije markt, gelijkheid, respect, scheiding kerk en staat, etc.

De onaantastbaarheid van deze Nieuwe Orde onderstreept het geloof van "rechts" dat de geschiedenis is geëindigd om te verdampen onder de vooruitsnellende vooruitgangsidee. Er is in dit denken geen wijkplaats. Niet alleen Bin Laden, elke traditionele (nu alleen nog zij) islamiet moet worden opgejaagd tot in elke grot of spelonk aan toe om daarna te worden uitgeschakeld. Als er onrecht wordt geconstateerd moet er meteen worden ingegrepen. Zogenaamd om de humaniteit te beschermen.

Gevolg van dit denken in containertermen is een daaruit voortvloeiend zuiverheidstreven. Het schermen met aftandse begrippen als "mensenrechten" en "vooruitgang" maakt dat het "rechtse" denken steriel is en kunstmatig in stand wordt gehouden. Begrippen als volk, openbaring, natuur, historie kom je of niet tegen, of althans nooit als constituerende factoren De ondertoon is door en door democratisch en gekunsteld. Er is geen wijkplaats, geen geduld. Culturen krijgen niet de kans om van binnenuit getransformeerd te worden en zodoende het goede te behouden.

"Rechts" kent namelijk niet zoiets als "het goede" of "het goede leven", en al zeker niet in vreemde culturen. "Rechts" Nederland kan niet de hoogstaande moraal van iemand als Filip Dewinter opbrengen, voorman van het VlaamsBelang die sterke normen en waarden combineert met een sterk besef van volk en traditie. En die denken in termen van "vriend en vijand" samen kan nemen met "respect voor de vijand".

Toen enige tijd geleden de programmamakers "Ab en Sal", twee Marokkanen, Dewinter interviewden, viel hun deze houding al snel op. De humor en de charme, de verbetenheid ten aanzien van de islam ("ik werk niet samen want ik sluit geen pact met de duivel"), maar ook het respect en waardering voor elementen uit de islamitische cultuur: respect voor ouderen, familieleven en de doodstraf (waar Dewinter voor is, maar zijn eigen partij tegen). Waar Dewinter doorgaans schofterig wordt behandeld (bij tv-programma Jensen bijvoorbeeld) of wordt genegeerd (door Wilders bijvoorbeeld), waren deze twee Marokkaanse jongen wel in staat een fatsoenlijke ontmoeting met hem te hebben.

Dewinter was hiertoe in staat omdat bij hem nog altijd zoiets is van het "oudrechtse" levensbesef. Bij hem is er allereerst de Oude Orde van familie, respect voor ouderdom, wijsheid en traditie en rechtvaardigheid op basis van recht. Daarentegen gaat modern "rechts" niet uit van de oude orde, die een gemeenschappelijke basis toont die door alle culturen heenloopt, maar gaat ze uit van de Nieuwe Orde van gelijkschakeling, individualisme en afgedwongen onderdanigheid onder nieuwe principes die al het gemeenschappelijk menselijke elimineren.

Weerbaarheid

Door blind te zijn voor de oude orde van orde, gemeenschap en traditie, en door het omhelzen van de Nieuwe Orde van de moderniteit, heeft "rechts" geen oog voor de weerbaarheid en de voorwaarden voor weerbaarheid. Weerbaarheid is niet slechts het vermogen om de tegenstander te vernietigen, het is ook het vermogen om in het leven zelf tegenslagen te incasseren. Het doorgedraaide abstracte vrijheidsbegrip speelt "rechts" voortdurend parten. Het is een vrijheid zonder dankbaarheid, zonder inhoud, zonder fundering en derhalve gevaarlijk. Het kan zich tegen alles en iedereen richten.

Het kan uitmonden in onbeschoftheid, beter gezegd: narcistisch ressentiment. Elke binding, elke ontstaansgrond is immers inherent aan vrijheidsbeperking. Het leven dat wordt gevuld met vrijheid richt zich per definitie tegen gronden als opvoeding, moraal, godsdienst etc. Bij het wegwerpen van de inhoud is de enige inhoud die ertoe doet vernietigingsdrang van datgene dat doet denken aan de beperking van het leven. "Rechts" is vervuld met vernietigingsdrang ten aanzien van het leven zelf (cultuur, beschaving, etc.) dat immers slechts bestaat bij de gratie van beperking. En elke conservatief weet dat deze beperking niet een opgelegde overheersing is, maar een beantwoorden aan de aard van het leven zelf dat wordt weerspiegeld in de orde.

"Rechts" is daarom een gevaar voor zichzelf en voor haar omgeving. Achter een façade van oprechte verontwaardiging over het schenden van mensenrechten, van zogenaamde solidariteit met Amerika en Israël, of achter het opkomen voor onze cultuur, huist een verbijsterende, onverwoestbare leegte. Door deze leegte zijn onze zelfverklaarde "verdedigers van het westen" in staat zelfs het smerige werk te doen voor de werkelijke vijand: het ultraliberalisme.

Zodoende komt de linkse politiestaat er mede door toedoen van "rechts". En worden van traditionele islamieten afgedwongen nihilisten gemaakt. En wordt met overdreven doorgevoerde vrijheden op het gebied van media, meningsuiting en seksualiteit elk restant van karakter en weerbaarheid gesmoord in de onbenulligheden - pardon: verworvenheden van de moderne, westerse cultuur. Als het om de afbraak van het gezin gaat door homohuwelijk en adoptie, de afbraak van het gezag door het verbod op de "corrigerende tik" of om de vrijheid van (gewapende) zelfverdiging; "rechts" of wat daar voor doorgaat houdt de lippen stijf op elkaar. De basis wordt verzwakt - moet worden verzwakt - en de politiestaat komt er voor in de plaats. En "rechts" vindt het allemaal wel best. Die ziet geen enkele samenhang; enkel bedreigde onbenulligheden en gediscrimineerde homo's. Die ziet kortom helemaal niks.

Een rechtse lente?

Komt er ooit nog een rechtse lente? Een wederopbloei van gezond denken en van gezonde cultuur? We moeten het blijven hopen, maar de situatie is ernstig zo niet uitzichtloos. De grootste vijand voor het westen is het liberalisme. En de grootste vijand voor rechts is "rechts" "zelf". En al die projecten die proberen de laatste "rechtse" mensen zand in de ogen te strooien met linksconservatieve en rechtspopulistische verhaaltjes. De antitraditionele en dikwijls ook antireligieuze en antiklassieke houding van veel van deze mannetjes en vrouwtjes geeft aan dat de vijandschap wederzijds is. Ook voor de zogenaamde "rechtse" opiniemakers is rechts (oudrechts) de grootste vijand. Het verschil tussen de opiniemakers en het luisterende restje oudrechtse volk is dat de eersten, de opiniemakers, weten wat ze doen, namelijk de vernietiging nastreven van het westen, en dat de laatsten nog steeds niet in de gaten hebben dat het "hun" opiniemakers niet te doen is om de verdediging van het westen, maar om de verwoesting van de rechtse ziel van Europa.

De leegheid van de leiders zoekt een spiegelbeeld in de leegheid van de toehoorders. De rechtse lente komt er pas als het rechtse volk haar "rechtse leiders" respectvol in de sloot heeft gedeponeerd (met meer respect voor het ambt en de publieke zaak, dan voor de persoon en toevallige "democratische" meerderheden). En de importconservatieven een retourtje richting Iran of Somalië heeft "geschonken". Oude principes moeten herleven: leiders die hun belofte en roeping verraden, moeten worden afgezet. Net zoals in vroegere tijden. En zonodig moet een onervaren (jonge) garde het maar overnemen.

We kunnen wachten op een godet die ons redding moet verschaffen. We kunnen wachten op een moment dat de wal het schip keert. We kunnen wachten op een Grote Charismatische (doch Democratische) Leider die de democratische massa's zal weten in te winnen. We kunnen wachten op een geestelijke herleving van ons volk. We kunnen wachten tot we een ons wegen en in het graf liggen weg te teren.

We kunnen ook ons afkeren van de "rechtse" opiniemakers en onze eigen, eigenzinnige, weg gaan. Leren niet meer onder de indruk te zijn van "rechtse" praatjes of van liberale containertermen. Leren te lachen om onze vijanden - ze zonodig te negeren - en wegen zoeken om de toeschouwers in te winnen voor onze zaak. We moeten bijvoorbeeld islamieten duidelijk maken dat er ook nog een ander alternatief dan het voze liberalisme bestaat. Het is mogelijk om het goede leven te leven vanuit een bedding van traditie, christendom, orde en dankbaarheid.

Een cultuur van "harde liefde" en van "mannelijk respect" moet weer leidraad worden in ons handelen, spreken en schrijven. Islamieten die daar niet aan willen, moeten we eruit gooien en bekampen. Maar pas nadat we libertijnen, en "rechtse" landverraders van hun sokkels hebben neergehaald en in de sloot hebben gegooid. Pas dan spreken we een taal die tegenstanders verstaan: "Wie hard en eerlijk is voor zichzelf, mag ook hard en eerlijk zijn naar een ander toe". Maar zover is het nog lang niet. De rechtse lente zal nog wel even op zich laten wachten.