Aanval op de democratie (1) - Egbert Schuurman

Is het de democratie die haar eigen kinderen opeet, of zijn het haar kinderen die de democratie opeten? Ik denk allebei. Natuurlijk zeker het eerste: democratie relativeert de orde kapot, vernielt het gezag, plaatst de macht van het getal boven de waarden van traditie, gemeenschap en verbondenheid. Hierover op een ander moment meer. Van het tweede geval: de kinderen van de democratie die hun moeder opeten, zijn de laatste tijd (zo sinds het ontstaan van de democratie) vele voorbeelden te noemen. En dat blijft opmerkelijk. Nu geef ik niet zoveel om democratie. Niet dat ik zo zucht onder het bestel, maar mijns inziens wordt onze beschaving niet primair gedragen door democratie, maar wordt bepaald door andere factoren. Maar daarom is het des te verbazingwekkender dat het juist de voorstanders van democratie zijn die dit stelsel moedwillig de nek omdraaien. Een voorbeeld hiervan is het nieuwste voorstel van Egbert Schuurman, senator voor de ChristenUnie in de Eerste Kamer der Nederlandse Staten Generaal.

De heer Schuurman wil een zogenaamde 'crisistax' invoeren; een belasting voor Nederlanders die meer dan premier Balkenende verdienen, dus meer dan zo'n 125.000 Euro per jaar. Boven dit bedrag zouden mensen in plaats van 52% zo'n 60 % belasting moeten gaan betalen, en dan zo dat men geen gebruik kan maken van hypotheekrenteaftrek wat betreft het bedrag dat men in deze hoogste schijf aan de Staat dient af te dragen. Volgens senator Egbert Schuurman komt deze zogenaamde 'crisisbelasting' tegemoet aan een "breed beleefd, sluimerend gevoel in de samenleving, dat de hogere inkomens nu echt eens moeten worden aangepakt''. En: "De mensen zijn het spuugzat, dat sommige bazen van onderwijsinstellingen, ziekenhuizen en woningcorporaties zo vreselijk veel verdienen. Er is behoefte aan een krachtig signaal van de overheid.'' Een aantal opmerkingen wil ik hierbij plaatsen.

Allereerst is het opmerkelijk dat Schuurman er niet voor terugdeinst gedrag te vertonen dat partijgenoten zouden kunnen aanmerken als 'populisme'. "De mensen zijn het spuugzat". Dan bedoelt Schuurman de mensen minus de meerverdieners. En: "hogere inkomens moeten worden aangepakt". Hoger dan wat? Hoger dan dat van premier Balkenende. Schuurman maakt graag gebruik van simpele voorstellingen. Wie is de hoogste in het land? De koningin? Nee, premier Balkenende. Wie zijn de veelverdieners? "Sommige bazen van onderwijsinstellingen, ziekenhuizen en woningcorporaties". Is dat zo, meneer Schuurman? Verdienen alleen bazen uit de overheids- en semi-overheidssector meer dan onze premier? En niet zelfstandigen, ondernemers, filmregisseurs, etc.?

Schuurman is een populist. Zijn hele leven heeft hij doorgefilosofeerd over één thema: de vertechniserende maatschappij - een 'geleend' thema van zijn leermeester prof. H. van Riessen. Nu, met loodgieterslogica is veel te begrijpen. Als iets niet past, dan pruts je er toch gewoon een ander onderdeeltje aan vast? Dat mensen in de collectieve sector volgens de huidige politieke maatstaven niet meer zouden mogen verdienen dan de Balkenendenorm is in zekere zin logisch: de hoogste ambtenaar moet het meeste verdienen van alle ambtenaren. Maar nu komt het: volgens Schuurman moeten alle Nederlanders minder verdienen - of mogen eigenlijk niet echt meer verdienen - dan de hoogste ambtenaar: de premier. Alle Nederlanders zijn blijkbaar in dienst van de staat - of hebben een vergelijkbare status. Het lijkt erop dat burgers in crisistijd ondergeschikten zijn van een staat en zich moeten schikken naar de wensen van hun meerderen. De maatschappij is in dienst van de politiek.

Raar. Het zou toch andersom moeten zijn? Minister betekent toch 'dienaar'? 'Dienaar' van de Kroon, van het volk of het algemeen belang? Wie inzet bij de dienaar kan dus beter inzetten bij de minstverdienenden. Dus bij hen die beneden het sociaal minimum zitten. Laten zij die het sociaal minimum hebben en erboven zitten maar bloeden. En laten om te beginnen Balkenende en Schuurman hun salarissen aanpassen op de minst verdienende dienaren van dit land; de 'Schuurman-norm' is dan geboren.

Schuurman borduurt zijn hele leven voort op het werk van zijn leermeester Van Riessen. Diens hoofdwerk was "De maatschappij der toekomst". In de maatschappij van Schuurman is er geen ruimte meer voor toekomst. Voor de toekomst van een maatschappij is er ruimte nodig voor nieuwe initiatieven vanuit deze maatschappij. Ook financiële ruimte. Welnu, wie straks meer verdient, moet zijn geld afstaan aan de Staat. Het is straks niet meer mogelijk om vanuit de maatschappij eigen initiatieven te ontwikkelen èn te bekostigen! Daarvoor zijn immers mensen nodig die iets meer kunnen missen. Volgens Schuurman moet iedereen die iets kan missen, dit laten afvloeien naar de staatskas. De overheid bepaalt immers wat er wordt geïnitieerd en wat er gebeurt, en niet de burgers.

Schuurman keert de verhoudingen om. Vrije ondernemers zijn ambtenaren geworden. Vrij burgers staatslakeien. Zelfs de notie van solidariteit, van 'de sterkste schouder, de grootste lasten' is niet de werkelijke drijfveer. Het werkelijke motief van deze senior van onze Eerste Kamer der Staten Generaal is tegemoet komen aan sluimerende gevoelens in de samenleving. Wat nu, als meerverdieners grote financiële verantwoordelijkheden blijken te bezitten? Richting ouders, landbezittingen, kerkelijke of charitatieve instellingen? Daar heeft Schuurman lak aan. Zoals zijn partijgenoten in het kabinet meewerken aan het creëren van een politiestaat waarin elke fatsoenlijke burger onder curatele wordt gesteld, zo pakt Schuurman het anders aan. De financiële mogelijkheden om zich te handhaven tegen het staatsgeweld moeten eraan geloven. Het initiatief van het volk moet worden gebroken.

Ten slotte een citaat van prof. dr. ir. H. van Riessen, de leermeester van Schuurman: "Het is immers zo dat de maatschappelijke tendenties in de richting van de totalitaire maatschappij wijzen, maar bovendien (blijkt), dat de benadering van onze samenleving met de idee en de praktijk van haar planmatige beheersing haar op een weg voert, waarop men van kwaad tot erger voortschrijdt. Door de opheffing van de soevereiniteit in eigen kring, krijgt de maatschappij reeds een totale, collectieve structuur, terwijl door de overschrijding van het critische punt in de balans van gezag en vrijheid ten behoeve van de gecentraliseerde beheersing der toekomst, men gedwongen wordt tot een slechts door de mogelijkheden van de planning gelimiteerde procedure van vrijheidsbeperking."

Schuurman heeft veel boekjes gelezen en geschreven, maar heeft er klaarblijkelijk van meet af aan niets van opgestoken.

Leuke actie

Sinds vanochtend lees ik de NRC Next. Vijf weken lang voor slechts vijf Euro, en dan op zaterdag in plaats van de NRC Next de NRC Handelsblad zelf. Daar moet dus flink geld bij worden gelegd. En dat is ook de reden waarom ik het doe. Voor vijf Euro krijg je vijf weken lang genoeg bewijsmateriaal door de brievenbus over het misdadig karakter van de journalistieke elite van Nederland, en bovendien draai je ze ook nog eens een financiële poot uit. Het gaat al slecht met de NRC en haar zusje Next. Als iedereen ingaat op deze aanbieding zal er weer een linkse journalist de laan uitgaan.

In de Next van vandaag een groot artikel van Rob Wijnberg over Susan Sontags filosofie van de beeldcultuur: "Kijken, kijken, maar vervolgens niets doen".
xxxxx

Zig Zag

Laten we voorop stellen dat ik geen imams in het leger wil. Dit soort toevoegingen dien je vandaag de dag al rond te toeteren voordat je ook maar iets tegen de links-rechts zigzaggende liberale kerk van Nederland wil opperen. In deze kerk ben je tegen de benoeming van Eddouadi als leger-imam omdat hij niet ongedeeld loyaal is aan de westerse waarden die onze troepen elders op de wereld verspreiden (en verdedigen); of je bent voor diens benoeming vanwege de eigen ongedeelde loyaliteit aan de westerse waarde van absolute vrijheid van meningsuiting. Nu, ik ben als conservatief loyaal aan geen van beide posities. Ik vind enerzijds de officiële waarden van onze maatschappij, op z'n zachtst gezegd, nogal dubieus. En ik vind anderzijds het koppelen van een geestelijk ambt aan meningsuiting een onzalige constructie. Dus, als u het niet erg vindt, zigzag ik snel deze liberale kerk uit. Onder de open hemel van het conservatisme zijn er nog wat meer posities te bedenken.

De kwestie Ali Eddaoudi blijft de gemoederen bezig houden. Is het mogelijk een imam die in zijn columns en brieven heeft gesproken van een westerse kruistocht in Afghanistan, van 'oorlog tussen christenen en moslims' en Balkenende een hypocriet heeft genoemd, tot geestelijk verzorger te benoemen van onze legereenheden - en zelfs die in Uruzgan? Het koor der afwijzing van Eddaoudi kent nogal wat 'rechtse' en zelfs 'conservatieve' stemmen. Of zoals medeconservatief Bart Jan Spruyt het op zijn blog uitdrukt - ik kan op basis van zijn posting niet beoordelen of hij zichzelf of een ander citeert -: "Omdat we in ons leger niet op radicale hitsers zitten te wachten, en geen dubbelhartigen kunnen opnemen wier ongedeelde loyaliteit uiteindelijk niet bij ons land, ons leger en onze missie blijkt te liggen..."

Volgens velen is ons land is het westen, in oorlog. Ze is in oorlog met de radicale, fundamentalistische en terroristische bedreigingen die vanuit de bergen van Afghanistan een groot gevaar vormen voor onze ingedijkte verworvenheden. Volgens de klassieke opvatting dien een volk, als het land in oorlog is, als één blok achter haar soldaten te gaan staan. En achter haar oorlogskabinet. In een oorlog moeten alle neuzen dezelfde kant op staan. Het moreel moet gevrijwaard blijven van twijfel en kritiek. Want in een oorlog gelden andere wetten dan in vredestijd.

Er is echter één probleem met moderne oorlogsvoering. Moderne oorlogsvoering kenmerkt zich door haar diffuse karakter. Moderne oorlogen worden op verschillende fronten en op verschillende niveaus gevoerd: politiek, economisch, cultureel en militair. De moderniteit maakt weliswaar onderscheidingen tussen deze vormen van oorlog, maar moderne oorlog is en blijft in haar waarneming Totalkrieg. Terroristische dreiging van Taliban en Al Qaeda is niet los te maken van de visie op de vrouw, de plaats van de islam, de positie van de homo, het recht op godslastering en vele andere zaken.

In een moderne oorlog lopen alle genoemde vormen van oorlog door elkaar, maar vormen uiteindelijke één en dezelfde oorlog: de strijd van moderniteit en vooruitgang tegen alles wat haar belemmert. Zo is onze oorlog tegen de terroristische dreiging vanuit Afghanistan ook vervlochten met de strijd voor vrouwenrechten in datzelfde land. Of de strijd tegen uithuwelijkingspraktijken in datzelfde land.

Moderne oorlog is niet een oorlog om land, om vrede of om iets concreets; moderne oorlog gaat over vooronderstellingen. Bijvoorbeeld de vooronderstelling dat godsdienst immer ondergeschikt dient te zijn aan een democratisch stelsel. Deze vooronderstelling vloeit weer voort uit een andere vooronderstelling, namelijk dat de staat ongedeeld is en dat de staat het absolute primaat bezit boven alle levenssferen. Vanuit deze gedachten komt men vanzelf uit op de idee van de ongedeelde loyaliteit van de burger aan de staat.

In een ongedeelde loyaliteit is geen plaats voor iets anders. Want gedeelde loyaliteit zou een mens onbetrouwbaar maken (ten overstaan van de staat) en is ongeschikt voor zijn beroepsuitoefening als leger-imam (want een leger-imam is immers een ambtenaar in dienst van de staat).

Het is een liberale kettingreactie. Wie uitgaat van een ongedeelde - want soevereine - staat, komt vanzelf uit bij de ongedeelde samenleving als onderdeel van de staatssfeer en een ongedeelde loyaliteit van haar burgers ten overstaan van deze staat. Ga maar na: indien een staat niet ongedeeld zou zijn, dan zouden andere gebieden eenzelfde - en dus concurrerende - autoriteit bezitten als een regering zou bezitten. En wanneer de staat geen primaat zou bezitten, zou de burger dat zelf bezitten (of iets anders natuurlijk) en zelf bezitten welke autoriteit men zou volgen. De ongedeeldheid is de basispremisse van de moderne staat. En deze ongedeeldheid heeft nu een 'ongedeelde loyaliteit' gebaard.

Nu zult u zeggen: alles mooi en wel, maar in een concreet strijdgebied, namelijk Uruzgan, mag je toch van je militairen verwachten dat ze de militaire missie uit volle overtuiging steunen en geen gevaar of risico vormen voor de veiligheid van de soldaten die daar te velde zijn? Dat klopt. Zulke risico's mogen niet worden genomen. Maar reële risico's, zoals het aanstellen van een imam als geestelijk verzorger in het leger, los je niet op door de notie van 'ongedeeldheid' in stelling te brengen in de strijd tegen terrorisme. Het klassieke conservatisme verwierp altijd elke notie van ongedeeldheid wat betreft de moderne staat en haar optreden. Dit conservatisme ging altijd uit van een gedeelde loyaliteit die haar eenheid vond in de realiteit van de christelijke gemenebest.

Waarom zou dit nu anders zijn? Een geestelijke verzorger is volgens zijn geestelijke roeping immers altijd meer verantwoording schuldig aan God dan aan de menselijke overheden? Net zoals een soldaat dat ook is? De klassieke opvatting over loyaliteit ziet hier geen probleem, hoogstens een grond voor het ontstaan van bepaalde dilemma's. Een soldaat is ook verantwoording schuldig aan het belang van zijn gezin, of van zijn ouders. Een oorlogssituatie verandert hier niets aan; integendeel: juist een oorlogssituatie brengt het fundamenteel dilemmatische karakter van het leven en van de moraal van het leven aan het licht. Een ongedeelde loyaliteit daarentegen is immoreel en levensvijandig. Een staat die ongedeelde loyaliteit eist, is een staat die niet moet worden gehoorzaamd, maar moet worden bestreden.

Dat een geestelijk verzorger geen vragen mag stellen bij de militaire missie is een teken aan de wand. Juist het slagveld, juist de oorlogssituatie creëert situaties waarin mensen in uiteindelijke posities worden gedreven. Als een medesoldaat sneuvelt, of als iemand dodelijk verwond raakt, of wanneer soldaten zelf doden, is de vraag naar de rechtvaardigheid of naar de waarde van leven en sterven onderdeel van een domein waar de staat geen enkele zeggenschap over heeft. De geestelijke verzorger vertegenwoordigt een autoriteit die zich buiten de staat bevindt en die zich uiteindelijk ook boven de staat bevindt. Een conservatief voegt daar aan toe: zoals elke autoriteit zich buiten en boven de staat bevindt.

De ongedeelde loyaliteit aan de ongedeelde staat is niet alleen een rechts probleem. Ook links kan er wat van. In de Volkskrant van gisteren was een aardig specimen te lezen van een opvatting waarin eenzelfde ongedeeldheid via de route van de vrije meningsuiting op het bordje van de al dan niet loyale burger belandt. In een column voor deze krant bracht Evelien Tonkens een fraai staaltje onverwoestbaar geloof in democratie en vrije meningsuiting onder de aandacht van haar lezers. Tonkens is lyrisch over de opmerking van de vrouw van Eddaoudi dat deze door gesprekken met jongens die vechten in Afghanistan anders is gaan denken over deze oorlog: "Het zijn interessante lieden: de democratie doet iets met ze. Dat Eddaoudi anders over het leger is gaan denken, is voor de functie van geestelijk verzorger interessant. Hij begrijpt de sceptici en critici immers van binnenuit. De argumenten die hem ooit overtuigd hebben, kunnen anderen mogelijk ook overtuigen. Dat maakt hem misschien nog wel geschikter voor die functie dan iemand die nooit van mening is veranderd."

Tonkens heeft iets met mensen die binnen het kader van de democratie en in het spel van de meningsvrijheid veranderlijk zijn. Uiteraard in het onveranderlijke kader van democratie en meningsvrijheid en met als uitkomst een zeker instemmen met de gerechtvaardigde oorlog tegen terrorisme en achterlijkheid. Er is verschil tussen de linkse Evelien Tonkens en de rechtse criticus van de beslissing om Eddouadi als leger-imam aan te stellen. Tonkens heeft een blind en vast geloof in de geslotenheid van haar wereld: als mensen maar veranderen, doet een islam er niet toe. De islam bestaat niet werkelijk, maar is hoogstens een vaag concept dat is ontsproten aan onze fantasie. De staat is hard; de islam is boterzacht. Rechtse liberalen en soortgenoten zijn minder naïef. Zij staan wel voor een gesloten wereld waarin de moderne staat het enige harde kader vormt dat er toe doet, maar ondertussen ziet men zich geconfronteerd met fenomenen als de islam die - hoe je het ook wendt of keert - toch een hardheid bezitten die door de staat niet zo makkelijk gekraakt kan worden. Vandaar die zekere dubbelheid bij de 'rechtsen': zweren bij meningsvrijheid, ondertussen elk beroep op een instantie buiten de democratische rechtsstaat afsnijden.

Beide posities vinden elkaar in de staat als hoogste autoriteit: ongedeeld, soeverein, primair. Beide zien meningsvrijheid als een opening in dit gesloten geheel, maar wee degene die via deze opening naar buiten wil wandelen. De opening is namelijk geen opening, maar een bevestigingspunt waar slingers aan hangen waarmee men van links naar rechts kan slingeren en weer terug. Zolang men maar binnen de lijntjes van de keiharde rechtsstaat blijft.

Onder Tonkens valt het geestelijke, valt de islam onder meningsvrijheid en is fundamenteel veranderlijk. Nu, daarin verschilt ze niet werkelijk van wat veel rechtse geluiden ons willen doen geloven. Beide posities zijn naïef. Die van Tonkens is de meest naïeve. Zij gelooft niet dat een islam werkelijk een concurrent kan zijn van het belang van een publiek belang dat de islam niet voorop stelt, zoals het onze. Zolang mensen maar veranderlijk in de goede richting afdrijven, is zij lyrisch. Het rechtse standpunt is minder naïef, maar net zo illusionair. Rechts verklaart simpelweg dat de staat het ongedeelde primaat heeft en dat de islam uiteindelijk altijd moet zwijgen. En omdat ze dit verklaart, gelooft ze dat dit ook werkelijk zo is.

Maar in beide gevallen neemt men de islam niet serieus, net zo min als dat men andere mensen serieus neemt. Je kunt met je mond belijden dat de staatsloyaliteit belangrijker is dan je geloof in God, je huwelijk of je band met je kinderen. Maar dat zegt nog niets over de uiteindelijke keuze die je in een crisissituatie maakt. Net zo min als dat veranderlijkheid van opvattingen iets zou zeggen over je uiteindelijke beslissingen op het slagveld.

Beide posities geloven in een abstracte mens met een ongedeelde loyaliteit waarvan de inhoud door de staat wordt bepaald. Beide posities gaan niet uit van een werkelijke mens van vlees, bloed en ziel, maar van een invulling van hun theoretische concepten.

Ik verwerp dus de discussie die er wordt gevoerd over Eddouadi. Daar komt nog eens bij: als Eddouadi op basis van zijn columns niet geschikt is om het oorlogsgebied in te worden gestuurd om daar de islamitische soldaten bij te staan, waarom is een minister Plasterk dan wel geschikt om na columns waarin het platte atheïstische en homovriendelijke propaganda heeft bedreven, in ons land minister van onderwijs te zijn?

Eddouadi kan geen leger-imam zijn. En Plasterk geen minister. Daarbij heb ik meer respect voor Eddouadi die zijn geloof niet thuislaat wanneer hij buiten de voordeur stapt dan voor een Plasterk die alleen zijn hoed heeft om mee te nemen. Maar juist omdat ik Eddouadi's geloof serieus neem, kan ik zo iemand geen (geestelijk) wapen in handen geven namens mijn persoon. Eddouadi gelooft hoogstwaarschijnlijk in de gedeeldheid van loyaliteiten. Dat is in hem te prijzen; het maakt voor mij het probleem 'islam' er niet minder om.

De meeste andere mensen in het westen geloven niet in de gedeelde loyaliteit. Ook zij zijn niet geschikt om geestelijk verzorger voor onze soldaten te zijn - om ze met de blinde visie van de moderne staat nooit bij te staan, maar altijd tegenover hen te staan in naam van de staat. Dit maakt ze voor veel meer ongeschikt dan alleen 'geestelijk verzorger' in het leger. Het maakt ze ook ongeschikt om soldaat te zijn, minister te zijn, columnist - noem maar op. De ongedeelde loyaliteit is een pathologie die in de liberale rechtsstaat tot deugd is verheven. Nou, voor mij is ze dus absoluut geen deugd, maar een totalitaire aanspraak op al mijn diepste beweegredenen en op alle pijlers van mijn bestaan. Geef mijn liberaal-theoretische ongedeeldheid daarom maar aan Fikkie. Al denk ik dat zelfs hij niet in staat is zich er wel een volle maag mee op te peuzelen.

Clash of the Hippielizations

"If we don't believe in freedom of expression for people we despite, we don't believe in it at all." (Noam Chomsky)

De rechters hebben gesproken inzake de heer Geert Wilders. Dit niet tot ieders genoegen. Waar ik me nog het meest over verbaasde was het feit dat Wilders zelf oprecht verbaasd leek te zijn na de uitspraak van het Hof dat hij vervolgd moest worden vanwege aanzetten tot haat. Hoe vervreemd van de echte wereld moet je zijn om nog te geloven in het zegevierende recht van onze zogenaamde rechtsstaat? Wilders moet wel geloven in de rechtsstaat; het is het enige wat er volgens hem bestaat: deze optelsom van vage vrijheden en garanties met als centrale punt mogen roepen wat je denkt. Daar dacht de hippiestaat anders over. Dus spande ze samen tegen deze opstandige hippie. Met een weinig opmerkelijke uitspraak als gevolg.

Hippies hebben iets ontroerends. Net als hun manier van denken. Neem nu de legendarische Bart Huges. Deze bekende Amsterdamse hippie boorde een gaatje in zijn hoofd om nog meer high te worden. Ontroerend toch? Ja, op afstand. Hippies staan voor een ongeremde vrijheid, en elke ongeremde vrijheid eindigt in iets weerzinwekkends. In een barbaarse anarchie bijvoorbeeld, of in een communistische controlemaatschappij. Of zelfs in een kruising van beide. Een weinig wenkend perspectief. Absolute vrijheid stinkt. Ook die van meningsuiting.

Ondertussen lijkt het hele rechtse circus in rep en roer vanwege de uitspraak van de Amsterdamse rechters. Wilders kan (moet) nu immers vervolgd worden en bij een slepende rechtszaak kan zelfs het voortbestaan van zijn partij op de tocht komen te staan. Financieel kan zoiets je namelijk nekken, zeker wanneer er wetten dreigen die op een andere manier de financiering van je partij in gevaar brengen. Bijvoorbeeld door je te dwingen de namen van je geldschieters openbaar te maken. Of een regel die niet accepteert dat jouw partij een stichting is en geen vereniging, wat het geval is met de PVV, de partij van Wilders [1].

De reacties van 'rechts' liegen er niet om. Op The Brussels Journal, door prof. Afshin Ellian, in The Wall Street Journal, op vele rechtse blogs - overal wordt de verontwaardiging over de uitspraak van het Amsterdamse Hof uitgeschreeuwd. Volgens sommige commentatoren zouden de Nazi's eraan komen. Of de politiekcorrecten. Of de Saoedi's (althans hun principes om elke kritiek op de islam te smoren).

Wilders lijkt steeds weer in staat onze rechtsstaat door elkaar te schudden. Het voze wordt door hem feilloos getoond: onze vrijheden staan op de tocht, men onderwerpt zich aan de absurde eisen van de islam, zelfs de rechters lopen aan de leiband van de politiekcorrecte multicultimaatschappij. Elk fundamenteel debat wordt onmogelijk gemaakt wanneer steeds de censuur dreigt; een censuur die wordt bewaakt door linkse advocaat/politici, actievoerders en soortgelijk volk.

Wilders heeft gelijk: onze rechtsstaat is voos en rot. Maar niet om de redenen die hij steeds maar weer repeteert, als een liberaal kind dat zijn linkse leraren napraat omdat deze leraar zo'n mooie Pim Fortuyn-stropdas draagt. Wilders meent dat het met onze rechtsstaat van de buitenkant bekeken wel goed zit, maar dat de binnenkant - de praktijk - niet deugt. We hebben immers een gelijkheidsbeginsel, een democratie, een onafhankelijke rechtspraak, emancipatie van vrouw en homo, scheiding van kerk en staat, enz. Want hij dweept voortdurend met dit soort stokpaardjes, of hij verwijt de politiek hier de hand mee te lichten.

Wilders bezit de perfecte naïviteit van een liberaal. Het systeem is volgens hem goed, al zou het nog wat democratischer en dergelijke mogen, maar nu moeten al die linkse bewoners en bewakers van het systeem alleen nog maar handelen volgens de goede principes die er aan ons goede systeem ten grondslag liggen.

De vrijheid van meningsuiting, bijvoorbeeld, is volgens Wilders natuurlijk goed en wellicht de kern van onze democratische rechtsstaat. Als iedereen - rechters, politici, burgers en media - zich daaraan houdt en er ook gebruik van maakt, dan komt alles goed en wordt alles beter. Vrijheid is het antwoord. Als we nou maar genoeg vrije meningsuiting, vrije markt, vrije liefde en vrije religie en dito opvoeding hebben, dan komt alles goed. Zie het als een soort oneindige reeks varianten op de Smithoniaanse wijsheid van the invisible hand: als de vrije markt haar werk ongestoord kan doen, dan doet de invisible hand de rest. Wel moeten natuurlijk eerst de storende elementen uit onze publieke ruimte worden weggewerkt: zij die niet in deze evenwichtsconstructie van absolutie vrijheden willen geloven. Bijvoorbeeld omdat deze mensen andere absolute 'standaarden' erop na houden. Mensen zoals die van de islam.

Tot zover de hippie Wilders. Deze man is een product van de jaren '60 - de tijd waarin elke liberaal zijn of haar christelijke of traditionele veren van zich af begon te schudden en een systeem ging aanhangen van een neomarxistische cultuur binnen een neoliberaal economisch systeem. Andere hippies hadden en hebben ondertussen heel wat verder en langer nagedacht. Natuurlijk, het klinkt mooi, de gezwollen pathetiek van een Voltaire die gezegd zou hebben: "Ik verafschuw Uw ideeën maar ik ben bereid te sterven voor Uw recht ze te uiten". Maar wie is nu werkelijk bereid te sterven in het zand van Uruzgan om Wilders het recht te geven bladzijden uit de Koran te scheuren?

Zoals Marx de liberalen van zijn tijd heel wat beter doorhad dan zijzelf, zo hebben de neomarxistische hippies beter door hoe neoliberalisme werkt dan de neoliberale hippies zelf. Marx zag al dat vrije markt een fantastisch systeem is dat conservatieve waarden, maatschappijstructuren en reactionaire instellingen erodeert en wegvaagt. Wie besluit dat wat in eeuwen organisch is gegroeid moet concurreren met de eerste de beste eendagsvlieg, heeft in feite zijn eigen cultuur al losgelaten, al moet dat eerst nog zichtbaar worden in de processen die volgen uit deze beslissende stap.

Het klassiekliberale model heeft de grondslagen van onze beschaving aangetast en aan de filistijnen overgeleverd. Vrije markt, vrije godsdienst en vrije meningsuiting hebben niet zozeer iets voortgebracht, maar hebben veeleer het reeds bestaande uitgemolken, uitgeteerd en weggerelativeerd. Marxisten hebben dit altijd toegejuicht, net zoals de neomarxisten de globalisering toejuichen. Als je absolute vrijheden, zoals die op het gebied van de markt, de gang laat gaan, klapt het systeem vanzelf een keer in elkaar.

De vraag is nu of mensen dit proces moeten bijsturen zodat de postkapitalistische fase zonder al teveel brokken en slachtoffers zal aanbreken. Filosofisch en literair gezien is een crash natuurlijk veel interessanter dan een geleidelijke verandering. Maar bestuurders, politici en consumenten - willen geen Big Crunch. Die willen hun verworvenheden koesteren, of dit nu de caravan is, de vrije mening of de LAT-relatie.

Een klasseloze maatschappij is mooi, maar dan wel zonder bloedvergieten, burgeroorlog en aanslagen op onze jongens in Uruzgan. Waarom zo'n haast? De klasseloze maatschappij is al realiteit. De religieloze maatschappij is bijna een feit, en de traditie is zelfs in het Openluchtmuseum van Enkhuizen al niet meer veilig. Hippies Anno 2009 willen echt geen "Nazi Courts" of een Nederlandse variant van de Saoedische repressie [2]. De rechters van het Amsterdamse Hof willen hetzelfde als Wilders. Meer nog dan Wilders zelf beseft. Maar Wilders wilde acties voor homo-emancipatie in eigen land, rijdt juist het welslagen van homo-emancipatie wereldwijd in de wielen.

Bijna iedereen in dit land wil rustig God kunnen lasteren, zijn of haar man c.q. vrouw kunnen bedriegen met een ander. 's Zondagochtend lekker uitslapen zonder naar de kerk te gaan, en 's zondagmiddag winkelen zonder naar oma te hoeven gaan. Ook de Amsterdamse rechters zijn oma-loos, kinderloos, kerk-loos en klasseloos. Ook de Amsterdamse rechters willen net als de aanhang van Wilders een verbod op de SGP, een "oorlog tegen alle christenhonden" [3], en een scheiding van kerk en staat.

Niet alleen Voltaire, niet alleen Wilders, maar ook een neomarxistische goeroe als Noam Chomsky gelooft in de vrijheid van meningsuiting, net zoals hij ook het christendom haat en/of veracht, en het marxisme bejubelt (en daarin is hij dan net weer wat anders dan de rest). Maar Chomsky's uitspraak "If we don't believe in freedom of expression for people we despite, we don't believe in it at all" is meer waar dan zo op het eerste gehoor klinkt. Zowel liberalen als neomarxisten geloven niet in vrijheid van "expression" voor mensen die men cultureel en rechtsstatelijk veracht. Een Koran moet desnoods verboden worden, zegt de neoliberaal Wilders; en ook Wilders moet desnoods 'verboden' worden, zeggen de neomarxistische rechters. Elke sta-in-de-weg naar de volmaakte Hippielization moet desnoods verboden worden. En als het onszelf treft, zijn we verbaasd. Net zoals Wilders dat is. En als het de ander treft, zijn we opgetogen. Zoals Els Lucas of een advocaat Spong. Dan groeien de haren pardoes en groeien er bloemen overal en rijden er witte fietsen door heel de stad.

Noten

[1] Opvallend is hoe hierbij wordt gezwegen over de SGP die financieel ook in zwaar water is gekomen door uitspraken van een Gerechtshof. Als 'rechts' werkelijk zo begaan is met onze 'vrijheden', dan zou het 'rechts' sieren als ze ook ten strijde trok voor de vrijheden van de oudste partij van Nederland, de SGP, ongeacht hoe men ook moge denken over bepaalde standpunten van deze partij. Dat men zwijgt over de SGP laat m.i. zien dat het niet om de vrijheid van meningsuiting is te doen, maar om het absolute primaat van de de seculierliberale eenheidscultuur waar alles voor moet wijken, desnoods een Koran.
[2] Ik refereer aan termen die worden gebruikt in 'rechtse' opinieartikelen, zoals het stuk "Bad News from Europe: Nazi Methods in Court", van de hand van de door mij meestal zeer gewaardeerde Paul Belien op The Brussels Journal en het stuk in The Wall Street Journal: "Silencing Islam's Critics" dat spreekt over "Saudi methods".
[3] Eén van de motoren achter de petitie als steunbeteuging aan Wilders, een zekere Jacques 'Bottehond', sympathisant van Wilders, reaguurder op geenstijl.nl en scribent op hetvrijevolk.com, riep enige tijd geleden op geenstijl.nl op tot zo'n oorlog. In feite roepen deze lieden opnieuw op tot een oorlog, maar nu tegen de Nederlandse economie en werkgelegenheid, namelijk door de oproep alle Nederlandse producten te boycotten (net zoals bepaalde Jordaanse groeperingen dat doen, maar dan om tegenovergestelde redenen).

KAUKASISCHE LESSEN

Is het de verveling die toeslaat? Of heeft het liberale heropvoedingsprogramma de moderne westerse mens zo hypergevoelig gemaakt voor enige vorm van onrecht dat de slagschepen en de bommen meteen van stal moeten worden gehaald? Rusland is het nieuwe grote gevaar. En dit feit verenigt ons: islambashers en multiculti’s vinden elkaar immers in de haat voor dit land. Links haat dit land omdat Rusland niet meer communistisch wil zijn; rechts haat het land al van ver voor dat dit land communistisch werd. Een vijand is geboren; een NAVO-ster is blinkend opgestaan.

De Republikeinse presidentskandidaat John McCain gebruikt dit momentum om zijn rol als wereldleider neer te zetten: met oorlogszuchtige taal neemt hij het niet alleen op voor Georgië, maar slaat ook dreigende taal uit richting Rusland [1]. De bedachtzame, pragmatische en Realpolitieke houding van Obama moet daarbij wel verbleken. Hoe gek kan men zijn om de wereldvrede in de waagschaal te gooien? Otto von Bismarck deed ooit de uitspraak: “God heeft een speciale Voorzienigheid voor idioten, dronkaards en de Verenigde Staten van Amerika.” Laten we hopen dat deze Voorzienigheid gelijke tred blijft houden met het gedrag van Amerikaanse politici van dit moment. Waar Amerika, en een deel van haar NAVO-bondgenoten koersen richting een nieuwe Koude Oorlog met Rusland, is het nodig een pas op de plaats te maken.

Veel is er geschreven over het conflict in de Kaukasus, waarbij Rusland en Georgië tegenover elkaar staan inzake Zuid-Ossetië en Abchazië, twee afvallige provincies van Georgië. Veel is er geschreven, maar weinig is er gezegd dat ter zake is en het niet al bij voorbaat opneemt vóór Georgië en tégen Rusland. De ideologische verblinding van democratische en liberale krachten in de westerse media roept een sfeer op die volgens de Russische president Poetin doet denken aan de Koude Oorlog [2]. Gelijk heeft hij. Rusland kan bij ons op voorhand al niets goeds doen. Dit land is een agressor, Poetin is een kwade genius achter de schermen, en het westen moet krachtdadiger ingrijpen om orde op zaken te stellen, Rusland de wacht aan te zeggen en Georgië te beschermen. Een aantal punten waarom Rusland niet perse ongelijk hoeft te hebben, en het westen, en dan met name Amerika, niet perse gelijk hoeft te hebben.

1. Rusland zou de agressor zijn en zou buitenproportioneel geweld hebben toegepast om de Georgiërs te verslaan. Het is maar hoe je het bekijkt. Het meest opvallende in de reacties is dat men het buitenproportionele geweld van Georgische kant, in de beginfase van het conflict, verzwijgt en dat van Rusland uitvergroot. Van Amerikaanse ooggetuigen was bekend dat Georgische tanks over vrouwen en kinderen heenreden en dat men met granaten Ossetische burgers in kelders uitrookte c.q. levend verbrandde. De Georgiërs hielden flink huis onder de Zuid-Ossetiërs, die meest van Russische afkomst zijn of zich in ieder geval als Rus beschouwen. Hoeveel doden er in werkelijkheid zijn gevallen doet er in dit geval niet toe. De eerste reactie van de NAVO, bij monde van Jaap de Hoop Scheffer, was immers een geheel verzwijgen van de slachtoffers die er waren gevallen door toedoen van de Georgiërs en het betreuren van de Georgische slachtoffers door toedoen van de Russen.

2. Rusland zou dit militaire ingrijpen zorgvuldig hebben voorbereid. Opvallend was en is het verzwijgen van de ware toedracht van deze oorlog door het gros van de westerse media. Het verzwijgen van de agressie van Georgië tegen nauwelijks bewapende Ossetiërs lijkt te worden ingegeven door een aantal redenen, waaronder deze: Rusland zou haar militaire actie jarenlang zorgvuldig hebben voorbereid, getuige het bliksemsnelle reageren van het Russische leger. Ook daar zijn de nodige kanttekeningen bij te plaatsen: reeds bij het aantreden in 2004 van president Saakasjvili verklaarde deze dat hij alles zou doen om Zuid-Ossetië en Abchazië weer onder centraal gezag te brengen. Dat dit met militaire middelen zou gebeuren, was van meet af aan duidelijk. Vanaf 2000 vonden er immers grootschalige wapenleveranties plaats aan Georgië door Israël, de Verenigde Staten en Frankrijk. Amerikaanse en Israëlische militaire adviseurs trainden het Georgische leger tegen… ja, tegen wie? Wie de geopolitieke situatie bekijkt waarin Georgië zich bevindt, weet natuurlijk: men trainde de Georgische troepen tegen Rusland. Niet voor niets prees de Georgische minister Temur Yakobashvili Israël, door op de Israëlische radio te verklaren dat: “Israël trots mag zijn op zijn militaire apparaat, dat Georgische soldaten heeft getraind. Dankzij deze opleiding heeft een groep Georgische soldaten een hele Russische divisie uitgeschakeld.” [3] De gezamenlijke legeroefeningen van het Amerikaanse en het Georgische leger, en de wens van Georgië om toe te treden tot de NAVO versterken het beeld dat het – in ieder geval ook – Georgië was die zich jarenlang heeft voorbereid op een militair ingrijpen. Het is naïef om te vooronderstellen dat Rusland hiervan niet op de hoogte was en dat men werkeloos zou blijven toezien; en het is naïef te veronderstellen dat Rusland geen voorbereidingen zou treffen. Georgië behoort in de ogen van de Russen immers tot de Russische belangensfeer? En het conflict rond Ossetië lag immers nog open?

3. Het gewelddadige gedrag van Rusland maakt dat de oorzaak het conflict er niet meer toe doet. Volgens Evita Neefs, in de Belgische De Standaard, doet het er weinig meer toe wie het conflict in Zuid-Ossetië is begonnen sinds de Russen Georgië binnenvielen [4]. Deze houding is de algemene teneur in de westerse media. Zonder kennis van de geschiedenis wordt het volkenrechtelijke argument van de soevereiniteit van Georgië van stal gehaald om Rusland te bekritiseren. Voorbij wordt gegaan aan het feit dat de verhouding tussen Ossetie en Georgië al minimaal 90 jaar problematisch is. Niet voor niets kreeg Ossetië in 1920 een autonome status nadat Georgië grote bloedbaden onder de Ossetische bevolking had aangericht. Het feit dat Georgië zich in 1991 met behulp van de CIA onafhankelijk verklaarde van de Russen doet hier niets aan af. De Ossetiërs zaten en zitten niet te wachten op een enkelvoudige heerschappij door de Georgiër alleen. Waarom zouden de Ossetiërs wel de erfenis van de Sovjet-Unie moeten koesteren, en Georgië niet? De gerechtvaardigde eis tot onafhankelijkheid van de Georgiërs in 1991 leidde bij de westerse media niet tot de erkenning van de gerechtvaardige eis van de lotsbestemming van de Zuid-Ossetiërs die vlak na de onafhankelijkheid van Georgië reeds op een niet mis te verstane wijze duidelijk maakten niet te zijn gediend van een Georgische overheersing. Ook in de huidige beschouwingen wordt gemakshalve maar voorbijgegaan aan de gewelddadigheden van de Georgiërs in 1991 toen men ook dorpen platbrandde. De onderdrukking van Ossetiërs, die al meteen na de “onafhankelijkheid” van Georgië inzette, deed het merendeel van de Ossetiërs naar Rusland vluchten. Het is niet moeilijk om in het optreden van de Georgiërs een element van etnische zuivering te ontdekken. Waarom verzwijgt het westen dit allemaal? Waarom gaat het westen voorbij aan de wens van de Ossetische bevolking? Waarom gaat het westen voorbij aan de kritiek van de Georgische oppositie zelf die geen goed woord overheeft voor het roekeloze optreden van de Georgische president Saakasjvili? Volgens de Georgische oppositieleider Oesoepasjvili stond Saakasjvili al een tijd te popelen om ten strijde te trekken. Oesoepasjvili: “Als een klein kind wilde hij zijn nieuwe wapens uitproberen. Toen hij op de NAVO-top in Boekarest te horen kreeg dat een NAVO-lidmaatschap er voorlopig niet inzat, liep het uit de hand. Vanaf dat moment begon hij zijn oorlogsplan op te stellen, want hereniging van Georgië met Zuid-Ossetië en Abchazië was een van de vereisten voor NAVO-toetreding.” [5]

4. Rusland is het nieuwe kwaad. Wat neoconservatieven als Afshin Ellian allang rondbazuinden, wordt nu breeduit rondgestrooid: Rusland behoort tot de As van het Kwaad. U weet wel, die befaamde As van het Kwaad van Femke Halsema en Ayaan Hirsi Ali: de Islam, de fundamentalistische evangelicals, het Vaticaan en Iran (en Noord-Korea). Dit verklaart waarschijnlijk een groot deel van de eenzijdige berichtgeving rond het Kaukasische conflict, waarin slechts iemand als SP-kamerlid Harry van Bommel een tegengeluid laat horen [6]. De veelvuldige vergelijkingen van Rusland met de nazi’s, of een vergelijk tussen de inval in Hongarije in 1956 door Rusland [7] of die in 1968, toen de Russen Praag introkken [8], laten een ontnuchterend beeld zien dat zelfs de Tsjechische president Vaclav Klaus te gortig is [9] Was het rond het conflict in Tsjetsjenië zo dat men met meer recht een zwart-wit beeld kon neerzetten, nu is dit toch wel anders. Waar Georgië zelf bloed aan haar handen heeft, een lange voorgeschiedenis kent van gewelddadige onderdrukking van de Ossetiërs, en waar zelfs de Georgische oppositie aangeeft dat Georgië uit was op een militair avontuur, wordt het Russische kwaad niet bepaald door de actualiteit. Er spelen andere motieven, zoals 1) geopolitieke en economische motieven, 2) ideologisch-politieke redenen en 3) pragmatisch-politieke redenen. Ad. 1) De geopolitieke en economische motieven spreken voor zich. Georgië is belangrijk voor de toekomstige olietoevoer vanuit Kazachstan. De Amerikaanse activiteiten in Centraal-Azië staan hier niet los van. Iedereen herinnert zich nog de bezorgdheid van Europa om al te afhankelijk te zijn van Russische aardolie en aardgas. Ad. 2) Ideologisch-politiek is Rusland een kwade macht vanwege haar vermeende gebrek aan liberale democratie. In bijna geen enkele westerse krant werden de laatste verkiezingen serieus genomen en steevast klinken er beschuldigingen als zou er geen persvrijheid in Rusland zijn, zoals door de OVSE [10]. Dit laatste feit werd trouwens vrij makkelijk weerlegd door De Pers van 15 juli j.l. [11] Ook de laatste dagen klonk er vanuit de mond van president Bush de beschuldiging dat ‘Rusland bang is voor democratie’. Rusland mag ook niet deugen, anders valt de westerse politieke agenda aan duigen. Ad. 3) Het laatste argument, het pragmatisch-politieke, is het meest speculatieve argument, maar is toch hard te maken: Rusland is een afleidingsmanoeuvre voor andere problemen. Ik citeer prof. Paul Gottfried: “Europe today does not face a “fascist” threat but an “antifascist” danger making way for a hostile Muslim takeover. This seems to me a far more troublesome thing than whether the New York Post’s “evil Vlad” is trying to reestablish a Russian beachhead in the Caucuses, with lots of local cooperation. That, I would argue, is none of our collective business. The other matter, which is closer to home in the Euro-American heartland, certainly is.” [12] Waar het westen zich afkeert van werkelijke problemen, zoals het demografische probleem, de islamisering en het vliegerwiel van de vrije marktanarchie, heeft men een afleidingsmanoeuvre gevonden: Rusland. China is te belangrijk voor onze economie, net als de Arabische wereld. Het communisme is weliswaar dood, maar niet getreurd: Rusland bestaat nog, dus het communisme “leeft”. Dat deze laatste opmerking geen misplaatste scherts is, getuigt de kritiek op Rusland die zich in de media moeiteloos vermengt met verwijzingen naar haar communistische verleden, zoals “1956” en “1968”.

5. Er is behoefte aan een cordon militaire rond Rusland. Deels om dit “kwaad” – dit Evil Empire – te bestrijden, en deels andersom: het demoniseren om het onder meer economisch te bestrijden, zijn de westerse landen bezig een cordon aan te leggen van bevriende naties die politiek, economisch en militair het westen welgevallig zijn. Naast de opbouw van conventionele militaire middelen in Georgië, Roemenië, Polen en in Centraal-Azië, is men immers ook bezig met een anti-raketschild, zogenaamd om zich te beschermen tegen raketten van Al Qaeda en Iran (zo werd het letterlijk gepresenteerd op het nieuwsbulletin van de NOS). Dat het anti-raketschild van de Amerikanen tegen Iran is gericht, gelooft ondertussen natuurlijk geen verstandig mens. Want waarom Polen, en geen Turkije om Iraanse raketten tegen te houden? Net zomin als Georgië is gegrensd aan een (islamitische) schurkenstaat, is Polen dat. Rusland heeft dus gelijk dat men de aanleg van dit schild als een regelrecht militair dreigement ziet. Niet Iran is zozeer het doelwit, maar voornamelijk Rusland. Het is veelzeggend dat de overeenkomst tussen Polen en de VS rond dit anti-raketschild werd bekrachtigd met de “beloning” om Amerikaans afweergeschut te plaatsen in Polen. Dit kan alleen tegen Rusland zijn gericht, aangezien Wit-Rusland nauwelijks een leger heeft; een feit dat nog eens wordt versterkt door het feit dat Polen onderdeel is van de NAVO. De NAVO is bezig zich militair sterk te maken tegenover Rusland. De defensie van Rusland is vooral gebaseerd op haar nucleaire dreiging; haar conventionele sterkte is ver onder de maat. Als Amerika in staat is met haar anti-raketschild deze nucleaire dreiging te elimineren, is de weg voor het westen vrij om met militaire middelen concrete druk uit te oefenen op dit land. Dat dit geen slag in de lucht is, geven de talloze commentaren aan die in het licht van dit conflict of pleiten voor een Europese legermacht, of pleiten voor een opname van Georgië in de NAVO [13]. Let wel: Georgië is Zuid-Ossetië binnengevallen, heeft Russische eenheden uitgeschakeld en burgers omgebracht. Rusland reageerde met een strafmaatregel. Men negeert deze volgorde van zaken. Men redeneert heel eenvoudig als het ware: als Georgië een NAVO-lid was geweest, had men gerust militair kunnen ingrijpen, want dan had Rusland toch niets terug durven doen [14]. Rusland is het teken van al het onheil dat ons te wachten staat [15]. Dat is mooi; alle rotzooi die wij creëren, kunnen we dan op het bordje van dit land schuiven.

Conclusie

De belangrijkste vraag in dit kader is: waar is de Realpolitik? Waar zijn de Realpolitikers van het formaat Gerhard Schröder? Volgens de Duitse ex-bondskanselier heeft het westen in zijn beleid versus Rusland "ernstige fouten" gemaakt. Volgens hem zouden zelfs de westerse opvattingen over Rusland niet overeenstemmen met de realiteit. In een vraaggesprek wuift Schroeder het gepraat over een nieuwe Koude Oorlog weg: de Russische leiders zijn hoegenaamd niet geïnteresseerd in een conflict met (de klanten in) het westen. Nee, zouden wij zeggen: Rusland is niet uit op een nieuwe Koude Oorlog, maar anderen, waaronder de VS, wel. Volgens Schroeder "kan geen enkel groot wereldprobleem - het Iraanse nucleaire programma, Noord-Korea, vrede in het Midden-Oosten of de opwarming van de aarde - zonder Rusland opgelost raken" [16]. Schroeder onderstreept hiermee de kortzichtigheid van de huidige westerse politici. Alle grote wereldbedreigende problemen vallen volgens deze politici immers weg tegen het vertekende beeld van een mini-oorlog in de Kaukasus.

In een klimaat dat wordt bepaald door emoties moeten we ons afvragen waar op dit moment de politici zijn die een verstandige, pragmatische Realpolitik tentoon kunnen spreiden. Het gebrek aan strategische en Realpolitieke inzichten bij de westerse machten is schrijnend. Het lijkt erop dat slechts één ding het westen beweegt: een wereldwijde vestiging van liberalisme, democratie en vrije markteconomie. Deze blikvernauwing levert nauwelijks iets op. Het knullige beleid waarmee het westen Afrika de grondstoffen aan China verspeelt [17], lijkt zich rond Rusland te herhalen te krijgen. Rusland is van belang voor het westen vanwege haar aardolie, aardgas, haar grondstoffen, haar geopolitieke ligging en haar wereldvoedselvoorraad. Het “straffen” van dit land, zou dit land wel eens in de armen van China kunnen drijven. Terwijl Latijns-Amerika zich steeds kritischer opstelt tegenover het westen en terwijl China steeds meer haar vleugels uitslaat in Afrika is het westen bezig om Rusland van zich af te stoten. Dit getuigt van een enorm gebrek aan politieke realiteitszin, of van een structurele onwil om zich door realiteitszin te laten leiden. In dit licht is het ook verbijsterend te zien hoe de Israëli’s bezig zijn om hun eigen glazen in te gooien. Wat beweegt een land als Israel om terwijl men zogenaamd in haar voortbestaan zou worden bedreigd door een Iraanse atoombom, de betrekkingen met Rusland op het spel te zetten? Om Iran in te dammen en om te voorkomen dat Rusland lange-afstandsraketten aan dit land zou leveren, had Israël toch op z’n minst eerst kunnen nadenken voordat men een land als Georgië ging volpompen met geavanceerd wapentuig? Men heeft sinds 2000 voor 500 miljoen dollar aan wapens geleverd, men heeft het Georgische leger getraind en nog steeds zijn er militaire adviseurs van Israël in Georgië te vinden. Zonder Israëlische hulp was Georgië niet in staat geweest zo doeltreffend bommentapijten te leggen op Zuid-Ossetië, haar hoofdstad te verwoesten en waren haar troepen niet in staat om maar één stap te verzetten. Waarom hebben de Verenigde Staten Israël niet gewaarschuwd Rusland al te zeer tegen de schenen te schoppen? Amerika is toch zo bewogen met Israël? Of is Rusland nu opeens een groter gevaar dan Iran? We zullen het er maar op houden dat de Iraanse atoombom nog steeds een reële dreiging is, maar dat het westen, Israël incluis, zich niet laat leiden door dat wat in ons algemeen belang is, maar door kortetermijn politiek en financieel gewin.

De oorlogsretoriek van Bush Jr., Condoleeza Rice en John McCain dienen slechts één doel: het winnen van de presidentsverkiezingen [18]. Alleen wanneer deze verkiezingen door de Republikeinen worden gewonnen zijn deze immers in staat iets van de mislukkingen van de Bush administration weg te poetsen. En is men in staat het beleid voort te zetten van “to make de world safe for democracy and capitalism”. Maar dit verklaart lang niet de gehele houding van het westen inzake het conflict op de Kaukasus. In het conflict in Zuid-Ossetië laat het westen haar ware aard zien: het uitlokken van een militaire confrontatie met Rusland – of in ieder geval het spelen met deze gedachte – en onderwijl proberen met alle andere mogelijke middelen dit land te breken. Ik sluit af met een citaat van de Russische mensenrechtenactivist Igor Awerkin, een tegenstander van Poetin, die op een conferentie in Berlijn voor een Amerikaanse ngo zijn geduld verloor en zei: “Telkens als ik in Duitsland kom, heb ik toch de indruk uit een fascistische staat te komen en een slachtoffer te zijn. Welnu, Rusland is geen fascistische staat en ik ben geen slachtoffer. Ik sta alleen voor wat ik juist vind.” [19]

Het westen wil dit niet horen. De Georgische oppositie wordt door haar genegeerd. En onwelgevallige oppositieleiders in Rusland zelf ook. Wie meeblaat met de westerse democratieën is een goede vriend van Europa, Amerika en de universele mensheid. Wie ook maar één enkel kritisch of afwijkend geluid laat horen dat westerse toehoorders onwelgevallig in de oren klinkt, kan het wel schudden. De onlangs overleden Russische dissident Alexander Solzhenitsyn was een goede man zolang hij als icoon tegen het communisme kon gelden. Totdat hij in 1978 in Harvard zijn kritische geluid liet klinken tegen de Amerikaanse cultuur. Alles wat hij sindsdien zei, werd tegen hem gebruikt. Bij zijn overlijden enkele weken geleden werd hij door de Nederlandse media weggezet als een hypocriet (door Trouw) of als een arrogant persoon (volgens de NRC Handelsblad was hij dit al in 1970). Enkele jaren tevoren hadden neoconservatieve Amerikaanse media hem al geprobeerd te ontmaskeren als een antisemiet, en wel met terugwerkende kracht vanaf 1967. De grootste misdaad van Solzhenitsyn was echter zijn lovende woorden voor Poetin. Dit was onvergeeflijk. Daarom moest hij worden gebroken. Net als onder het communisme; daar werden "helden" ook gemaakt en gebroken. En werd het verleden zonodig met terugwerkende kracht herschreven. Als het "communisme" nog leeft, leeft het voort in het westen, en niet in Rusland. Rusland is veranderd en heeft een weg gevonden van hernieuwd zelfbewustzijn. Het westen heeft nog geen richting gevonden. Haar identiteit ligt nog in de verbondenheid tegen Rusland en het voortzetten van de Koude Oorlog tegen deze natie. Zolang het westen niet volwassen wordt, is elke schermutseling of gewapend conflict een potentieel mondiaal conflict. Is het niet om een Amerikaanse presidentscampagne te voeden, dan wel om een Europese Unie vaart te geven. De NAVO gaat misschien Rusland straffen, maar iedereen die zoals de westerse politici zo kortzichtig te werk gaan, is vooral een straf voor zichzelf.

Opmerking

Een diepergaande analyse rond de nieuwe Koude Oorlog verschijnt van dezelfde auteur in het opinieblad Nucleus, http://www.nucleusopinion.net/.

Noten

[1] McCain wil betrekkingen tussen VS en Rusland herzien in De Morgen d.d. 19 augustus 2008. Lees in dit licht ook: McCain bestempelt Rusland als autocratie, bericht van Belga d.d. 27 juli 2008, waaruit blijkt dat de anti-Rusland campagne van McCain al dateert van voor de huidige crisis. In hoeverre McCain zich met al zijn zogenaamde ervaring op het gebied van de buitenlandse politiek zou laten leiden door gezonde inzichten, valt te betwijfelen, getuige het bericht McCains Top Foreign Policy Advisor Got Money From Georgia op The Huffington Post, 19 augustus 2008.

[2] Trouw, 12 augustus 2008

[3] Israel is niet echt blij met Georgisch compliment in Nederlands Dagblad d.d. 12 augustus 2008.

[4] Evita Neefs, “Tandeloos”, in De Standaard d.d. 13 augustus 20008.

[5] Niemand neemt Saaka iets kwalijk in NRC Handelsblad d.d. 12 augustus 2008. Zie ook: Georgie ziet de rozenrevolutie verwelken in NRC Handelsblad d.d. 10 november 2007.

[6] Harry van Bommel: Koude oorlog herleeft d.d. 13 augustus 2008.

[7] Thomas Sowell in Georgia on our mind , op NationalReview.com d.d. 19 augustus 2008.

[8] Mia Doornaert, “Europa voor spek en bonen”, in De Standaard d.d. 14 augustus.

[9] Tsjechische president verwerpt Praagse Lente-vergelijking in De Morgen d.d. 15 augustus 2008.

[10] Persvrijheid afgenomen in Ethiopie, Cuba, Rusland, in De Pers d.d. 2 mei 2008.

[11] Urineren in de mond van Dmitri Medvedev in De Pers d.d. 15 juli 2008.

[12] Paul Gottfried: It aint any of our business op Takimag.com d.d. 14 augustus 2008. Lees in dit licht ook Caucasian Games: The Score door Srdja Trifkovic op Chroniclesmagazine.org d.d. 13 augustus 2008.

[13] Westen moet Georgie nadrukkelijker helpen in Reformatorisch Dagblad d.d. 12 augustus 2008. Dezelfde auteur deed soortgelijke uitspraken in een interview met de Volkskrant van 13 augustus 2008: NAVO moet Georgie snel kandidaat-lid maken

[14] Wat het Amerikaanse neoconservatieve blad National Review in feite ook doet door met instemming Mark Almost van de Britse Guardian te citeren: “Great powers do not commit suicide for allies.”. Bron: Putin overplays a strong hand op NationalReview.com d.d. 18 augustus 2008.

[15] Zie hiervoor het volgende artikel in het Brits-conservatieve The Spectator: Russias Aggression In Georgia Is A Portent Of Perils To Come, door Philip Bobbit, 13 augustus 2008.

[16] Schroeder geeft Georgie schuld voor conflict met Rusland in De Morgen d.d. 16 augustus 2008.

[17] Pieter Huys, “Edito” in Nucleus juni 2008 op http://www.nucleusopinion.net/ “Afrika is ongetwijfeld onze geopolitieke uitdaging voor de toekomst, niet alleen omwillen van zijn rijkdom, maar ook voor onze eigen bescherming.”

[18] Dat dit beleid vruchten afwerpt, is ondertussen duidelijk: McCain slaat politieke munt uit Georgie-crisis in De Tijd d.d. 19 augustus 2008.

[19] Maurizio Blondet, “Waarom ze Poetin weer willen”, in Nucleus oktober 2007.

MY NAME IS "MENINGSUITING"

"My name is "meningsuiting". "Wablief?" "My name is meningsuiting!" "En voor de rest: I'm a Nobody. I'm a nobody's fool living in Nobody's Fool Land." "Fitna or No Fita is'n the question. The question is: Who Am I? Am I "meningsuiting"?

Laat ik het maar in het Engels doen. Aangezien de wereld in het geding is, kunnen een paar woordjes Engels geen kwaad. Mijn steenkolen-Engels bestaat uit het idioom van een gemiddelde Mexicaanse boer en daar valt het woord "meningsuiting" niet onder. Ik kan het ook niet vertalen. Net als het woord "apartheid" - dat kan ik ook niet vertalen. Want om het te vertalen, zul je moeten weten wat het woord betekent, en dat weet ik niet: "Meningsuiting?" Het is de naam van elke wereldburger, van elke idioot in niemandsland, en toch weet ik niet wat het betekent. Weet ik niet wie ik ben.


Om erachter te komen wie je bent, kun je twee dingen doen: zoeken wat je bent of wegstrepen wat je niet bent. Ik koos voor het laatste. Hoewel... kiezen. Ik werd omringd door oproepen om iets niet te zijn. Om iets niet te vinden. En om iets te vinden wat je niet gevonden wilt hebben.

Maar allereerst: ik ben geen moslim. En dus ben ik niet religieus, aangezien in het huidige tijdvak ieder religieus mens een moslim is.

Ik ben geen bezielde zak met vlees; ik ben enkel en alleen een zak met vlees. Een ziel is ondemocratisch - voldoet niet aan het rationele criterium van John Rawls, is dieronvriendelijk - het onderscheidt ons namelijk onnodig van het dier, en het is metafysisch - dat is eng en gevaarlijk (het is namelijk niet verhandelbaar).

Ik heb geen verleden. Om iemand te zijn moet je zonder verleden zijn. Het verleden doodt het ego. Nog beter is het je geheugen af te laten sterven. Daarom kijk ik ook elke avond tv.

Ik heb geen familie en geen afkomst. Mijn flexibele instelling gunt me geen tijd om mijn ouders te bezoeken. Ze zijn trouwens gescheiden wat het gelukkig zo gecompliceerd maakt dat ik me gelukkig geheel en al kan richten op mijn carrière.

Ik kan mezelf niet verdedigen. Ik haat geweld van jihadisten. Ik adoreer het geweld van secularisten.

Ik heb geen bezit. Dat is me ontnomen toen men besloot de Wieringermeer - en daarmee mijn grond - onder water te zetten ten behoeve van wat rijke, Amsterdamse yuppen.

Ik heb geen zekerheden. ieder moment kan ik op mijn werk de laan uitvliegen en mijn baan kwijtraken. En dat is maar goed ook: het is namelijk goed voor de economie. Over twee jaar zit ik waarschijnlijk zonder baan en krijg ik er door de EU één aangeboden in Moldavië. Ik zal dat alleen maar toejuichen. Laat men mij maar onteigenen; laat men mij maar ontwortelen. Dat is goed voor de economie en daarom goed voor de wereldvrede.

Ik kan mezelf niet begrijpen. Leraren op school moesten me al duidelijk maken wat ik was - of wat ik moest zijn volgens het Ministerie van Onderwijs. Maar daarna wist ik het nog niet. Ik las een volkskrant die me zei wat ik moest denken. Ik huurde een therapeut in die me vertelde hoe ik moest voelen. Ik bietste een televisie die me voordeed hoe ik moest toneelspelen en daarbij behoorde te lachen. Al deze mensen ben ik zeer dankbaar (laten we het maar een naampje geven).

Ik ben van nature een atheïst met een spirituele hobby. Zowel de godloochenaars, de politici als de piëtistische dominee's leren me dat ik een atheïst ben. En dat ik hobby's moet uitoefenen, anders kom ik er niet. Ik heb een mooie hobby gevonden: geloof in democratie.

De samenvatting van dit alles valt onder de noemer "mening". Alle nietsigheden bij elkaar vormen de specie "mening". Het leven - dat wat ik mijn persoon zou kunnen noemen - is de uiting van deze "mening": meningsuiting. Ik ben een meningsuiting. Meer nog: ik bèn meningsuiting. Elke uiting is een uiting van wat ik niet ben. Ik ben voor Europa omdat ik geen land heb. Ik vloek omdat ik geen god heb. Ik gedraag me als Youp van 't Hek omdat ik geen ouders wil hebben. Ik stem omdat ik een egoïst ben die zijn zakken wil vullen ten koste van de ander en omdat ik een luiaard ben die graag geloof wat journalisten en politici mij wijsmaken. Hun mening is mijn mening; en mijn mening is hun mening. Wat wil een mens nog meer?

"My name is "meningsuiting". "Wablief?" "My name is meningsuiting!" "En voor de rest: I'm a Nobody. I'm a nobody's fool living in Nobody's Fool Land." "Fitna or No Fita is'n the question. The question is: Who Am I? (En wat is meningsuiting?)"

KNOTS OP NEDERLAND

Ik laat me niet knots maken. Ik heb "de film" nog niet gezien dus ik kan er geen oordeel over vellen. Het schijnt naar Nederlandse begrippen een nette film te zijn. Dat zou dan voor het eerst in de Nederlandse filmgeschiedenis zijn. Maar "de film" interesseert me niet zo. Het circus er omheen des te meer. Nederlands is knots aan het worden, en dat ligt niet aan een Wilders. Vergeleken met Harry de Winter, Balkenende, prof. Afshin Ellian, Rita Verdonk, Femke Halsema en ds. Bas Plaisier is Wilders nog vrij normaal. En dat is best wel knots, laten we wel wezen.


In de aanloop naar "de film" zagen we tal van roeptoeters zich al roepend roeren. Binnen de Elsevier ontwikkelde Afshin Ellian zich tot een regelrechte rare man, net als Harry de Winter die eveneens de meest verschrikkelijke dingen over joden en christenen zegt en denkt, maar over de islam een ietsjepietsje anders denkt. Waarom is niet duidelijk, maar dat is niet aan de orde in roeptoeterland. Het gaat erom dat je gehoord wordt en dat er emoties worden rondgestrooid. Het gaat erom dat je knots genoeg reageert. Enkele voorbeelden. Allereerst de emoties van angsthazerij en vernedering zoals bij premier Balkenende en dominee Bas Plaisier. Laatstgenoemde dienaar van Jezus Christus ging samen met wat andere "geestelijken" naar Cairo om zich namens zijn Heer uit te laten schelden door een of andere Egyptische sjeik. De verzoeking in de woestijn werd nog eens dunnetjes overgedaan. Namens Christus en de God van het Christendom maakten de Nederlandse christenen duidelijk dat hun God een vriend is van alle ketters en christenmoordenaars. Waar Jezus in de woestijn de wereldheerschappij weigerde uit de hand van de duivel, geven onze geestelijke leiders deze zelfde Jezus weg aan de afgodendienaars. Natuurlijk, we moeten onze vijanden liefhebben. Maar er leven twee miljard christenen op deze planeet. Waarom kunnen die alleen maar kruipen en een dzimmie (sjimmie) gestalte aannemen wanneer het om seculieren, atheïsten en liberalen gaat of wanneer het razende islamieten betreft? Waarom kunnen christenen alleen staan en lopen als ze geld verdienen en elkaar het leven zuur maken, maar vallen ze ter aarde bij het zien van vreemde goden?

Enfin, Wilders is leuk (of juist niet). "De film" zal echter overwaaien. Wat niet meteen zal overwaaien is de knotsheid van ons volk. En dat Nederland knots is, is bijvoorbeeld te zien in de persoon van Rita Verdonk. En dat is het tweede voorbeeld. Als deze sociaaldemocratische apparatsjik (= liberaal) het voor het zeggen krijgt, knotst ze de laatste boeren het land uit, knotst ze de Polen er massaal in, knotst ze de dijken door ten behoeve van haar geldschieters en: knotsen alle Nederlanders elkaar en zichzelf tot er niets meer te knotsen valt. Met de knots van Rita op Nederland is ons land allang onder de zeespiegel verdwenen als de poolkappen hun laatste druppels ijswater richting Rita doen stromen. Kortom: om het op zijn Wilderiaans te zeggen is dat mens knotsgek. Net als die 13 tot 29 zetels die ze achter zich aan sleept. Wat dacht u van de volgende uitspraak uit de holle schedel van Verdonk? Verdonk: "Ik luister naar het volk ja. De meerderheid beslist. Dat is democratie. We kunnen geen rekening blijven houden met een minderheid." [1] Ik vraag me af wat ze bedoelt? Welk volk heeft ze het over? Het volk dat zich tussen de willekeurig getrokken grenzen bevindt. En wat is dat volk? De meerderheid is het volk; de minderheid is niet het volk. Wat is de meerderheid? Dat is de meerderheid van het moment. Voorbeeldje: de meerderheid is voor een schoner milieu. De meerderheid is voor goedkopere benzine. De meerderheid is voor betere wegen. De meerderheid wil lagere belastingen. De meerderheid wil minder islam. De meerderheid is bang voor reacties van olie- en terrorisme-exporterende naties. Enzovoorts, enzovoorts. Elke meerderheid sluit dikwijls (meestal) een andere "meerderheid" uit. En dat is vervelend. Maar ook problematisch. Iedereen behoort wel een tot een meerderheid. Maar diezelfde "iedereen" wordt dus ook wel eens (waarschijnlijk) uitgesloten van het volk als zijnde een minderheid. Het is nog gekker: de meerderheid van een stad is ondergeschikt aan de meerderheid van een provincie. De meerderheid van een provincie is ondergeschikt aan die van een land. Die van een land aan die van Europa. Enz. Elke meerderheid is dus een minderheid. Want wie uitgaat van "meerderheid" definieert het begrip aan de hand van het "meerdere". En komt dus uit bij het "mindere van het meerdere". Nu zal Verdonk zeggen: de meerderheid houdt bij de landsgrenzen op. Dat is leuk, maar waarom eigenlijk?

Wie uitgaat van willekeurige meerderheden, gaat niet van een vaststaand, vastgesteld, "objectief" algemeen belang. Zo'n algemeen belang zou weliswaar de beperking van een "volk" of "natie" tot de ruimte binnen de landsgrenzen rechtvaardigen. En zo'n algemeen belang zou ook de leidraad moeten zijn van bestuurders, ook ten overstaan van toevallige meerderheden. Sterker nog: zo'n algemeen belang zou ook bindend moeten zijn voor elk volk, zij het meerderheid, zij het minderheid van zichzelf. Maar volgens Verdonk is het algemeen belang iets willekeurigs. Elke begrenzing dus ook. En is dus een willekeurige afgrenzing tot het meerdere: is dus de constituering van de willekeurige meerderheid tot structurele minderheid. Mensen, zeker "meerderheden" binnen groepen mensen, hebben tegenstrijdige belangen. Elke tegenstrijdigheid leidt tot onderwerping en uitsluiting. Met een beetje geluk treft dit lot gans het volk - als het aan Verdonk ligt. Wat volgt is een oorlog van iedereen tegen iedereen. En dat alles binnen de landsgrenzen. Ga er maar aan staan.

Verdonk is dus knots. Net als Plaisier. Of net als een Femke Halsema die Wilders beschuldigt van generalisatie ten aanzien van de moslims; zij die de term "as van het kwaad" op vaderlandse bodem introduceerde en daarmee Iraanse sjiieten, Amerikaanse christenen en de Rooms-katholieke Kerk op één hoop gooide. Of net als een prof. Ellian die in reactie op linkse kritiek op Wilders het Oude Testament, zeg maar: de Joodse Bijbel, wil verbieden. En daarmee het Jodendom vreedzaam van de Nederlandse bodem wil wegvagen. Alleen als de meerderheid er voor is, natuurlijk. Ziehier de morele superioriteit van "rechts" boven die van "links". Ik zie niks, maar misschien ziet u wel wat. Ondertussen maakt de wereld zich in meerdere of mindere mate druk om een knettergekke Wilders. Nu, ik vind Wilders niet zo gek. Ik vind hem niet altijd verstandig. En ik ben het niet met hem eens. Maar ook zonder "de film" is Nederlands knots aan het worden. Wilders heeft absoluut niet minder waardigheid dan een Verdonk, een Pechtold of een Rutte. Eerder is het tegendeel het geval. Ben ik nu een fan van Geert en ga ik nu zijn "film" zien? Mwâh, neûh. Waarom zou ik? Als de standaard niet deugt, ga ik deze niet verleggen. In een land waar "Turks Fruit", "Fokke en Sukke" en "Paul de Leeuw" normaal zijn, trekt een normaal mens zijn of haar eigen spoor. Er zijn anderen op wie ik mijn blik richt. Bas van der Vlies bijvoorbeeld, van de SGP. Niet dat ik geen kritiek op hem of op zijn partij zou hebben, maar toch. Wie een waardige, eerlijke, rustige Nederlander wil zien die allesbehalve knots is, moet naar hem kijken. Soms lijkt hij de enige fatsoenlijke politicus - van een partij die (daarom?) moet verdwijnen. Dat moet van Den Haag, van de VN, en waarschijnlijk straks ook van "Europa".

De SGP waarschuwt tegen islamisering, heeft weliswaar kritiek op de stijl van Wilders, maar schrijft diens film niet meteen weg. De enige partij die officieel kritisch is ten aanzien van moderne media als films is de enige partij die "de film" niet meteen wegschrijft. Waarom? Omdat dit partijtje nog iets weet van een algemeen belang waar een Rita Verdonk geen weet van heeft en omdat dit partijtje nog niet siddert en trilt bij een boze Muzelman. Het is slechts een voorbeeld. Niet iedereen in dit land is knots. Nog niet. Er zijn tal van mensen die nog normaal zijn en weet hebben van fatsoen en algemeen belang: protestanten, joden, katholieken en gewoon fatsoenlijke burgers. Laten we de tijd uitkopen en als anti-knotsers een lange neus trekken naar alles wat knots is. En "de film"? Die ga ik morgen ook niet zien. En overmorgen ook niet. Dan heb ik het te druk met het algemeen belang. Ik laat me niet knots maken, door wie of wat dan ook.

Noot

[1] Voor Rita Verdonk is er geen weg meer terug in De Pers d.d. 25 maart 2008

DE TEERLING IS GEWORPEN

Vanochtend heb ik 'm gezien: de reden om nu eens eindelijk het dagblad Trouw op te zeggen (en om daarna bij gebrek aan alternatieven dit weer uit te stellen). Wat heb ik gezien? Een grote advertentie van Doekle Terpstra en zijn nationale beweging tegen Wilders: "Benoemen en Bouwen". Natuurlijk, later verklaarde men keer op keer dat deze beweging niet tegen Wilders was gericht, maar breder was: namelijk tegen alle Wildersen van dit land. Er is in dit land - net als in veel moderne, democratische, liberale rechtsstaten het geval is - een opvallend fenomeen te bespeuren, namelijk dat wanneer de zogenaamde moderne rechtsstaat wordt aangevallen er een automatische reflex optreedt:

Men negeert, men ridiculiseert, men doet zielig; en als dit niet blijkt te werken, start men demoniserings ("anti-")bewegingen op die massaal door de gevestigde orde (media, vakbonden) wordt gesteund. Maar dan gebeurt het: men ontkent in alle toonaarden de aanval op de persoon te hebben ingezet en camoufleert dit door op alles te schieten wat op de vijand lijkt. Maar dan komt het: iedereen weet op wie de aanval is gericht, de commentatoren spreken het uit, de buitenwacht signaleert het - meer nog: in een opstartfase wordt het ook uitgesproken of duidelijk gemaakt. Maar opeens kan het dus: een antibeweging starten en met een stalen smoel zeggen dat die niet op Wilders is gericht. Blijkbaar is de niet uitgesproken overeenstemming onder de leidende klasse zo groot dat men hiermee weg komt.
Zo ook in de Trouw van vanmorgen. Volgens de organisatoren van Doekle Terpstra's anti-Wildersbeweging "Benoemen en Bouwen" is de beweging niet tegen Wilders gericht (al werd dat bij de opstart wel zo gebracht, door Wilders als "het kwaad" neer te zetten, maar enfin). De naam Wilders wordt dan ook verzwegen. Maar niet in het hoofdredactionele commentaar van Trouw. Bij hoge uitzondering heeft men "een uitzondering gemaakt voor een wel heel bijzonder geval".
Hoezo bijzonder?, vraag je je dan af. En je vermoedt waar in het commentaar omheen wordt gedraaid: men wil korte metten maken met van alles tegelijk en men zal 'Wilders' als aanleiding gebruiken. Min of meer komt men daar ook rustig voor uit - later hierover meer.
Nu was Trouw de krant die de Open Brief van Doekle Terpstra - het startschot tot deze beweging - had geplaatst; Trouw maakt deze klus dan ook af. Door voor de normale voorpagina een aparte voorpagina als advertentie voor de krant te plaatsen (maar dan wel met de kop van de normale krant) en met op de binnenzijde op de volle pagina de verklaring en de deelnemers van Terpstra's anti-Wildersbeweging. Wat gratis kranten met advertenties doen, en serieuze kranten alleen in oorlogstijd doen, bijvoorbeeld in geval van mobilisatie of oorlogsverklaring, doet Trouw aan het begin van het nieuwe jaar: een startschot richting de PVV.

De inhoud van de verklaring is grappig en triest tegelijk; ik had ook niet anders verwacht. Men signaleert dat "serieuze, lastige vraagstukken worden versimpeld tot ongenuanceerde en polariserende oneliners. Daardoor worden problemen niet opgelost, maar versterkt." En natuurlijk ontbreekt het doemperspectief niet: "zo raakt Nederland verstrikt in een neerwaartse spiraal van intolerantie en onverschilligheid. Dat is een doodlopende weg." En dan komt het: "daar willen wij iets aan doen."
Twee alinea's verderop in de "brief" barst men los. Ik heb nog nooit zoveel 'social engeneering' op elkaar gepropt gezien in slechts enkele luttele zinnen. Lees maar mee:

"Samen-leven kan alleen als we oog hebben voor elkaars opvattingen en gewoonten. Als we respect hebben voor verschillen in afkomst en culturele en religieuze oriëntaties. Als we elkaar niet discrimineren vanwege afkomst, sekse, religie of seksuele geaardheid. Als fysiek en verbaal geweld uit den boze zijn. Als we ons onthouden van extremisme, van welke aard dan ook. Als we ons aan de wet houden. Als de scheiding tussen kerk en staat niet ter discussie staat. De meeste van die regels staan óf in de grondwet, óf het zijn algemeen geaccepteerde fatsoensnormen. Toch blijkt keer op keer dat veel mensen zich er niet aan houden."

De inzet is niet meer en niet minder een samenleving zonder geweld, zonder scheldpartijen, zonder discussie of debat over liberale verworvenheden, zonder uitlatingen die de liberale goegemeente als "extremistisch" beschouwt. Een samenleving waarin niemand op enigerlei wijze discrimineert en iedereen zich aan "de wet" houdt. De Grondwet is heilig, maar ook de "algemeen geaccepteerde fatsoensnormen". 'Door de liberale goegemeente geaccepteerd' betekent dat. En wat die gemeente accepteert is dan "algemeen" en staat op dezelfde hoogte als de grondwet.

De inzet is het behoud van de Nederlandse cultuur en identiteit, want deze wordt bedreigd. Lees maar mee:

"Van oudsher staat de Nederlandse cultuur bekend als open en tolerant. In de afgelopen periode is die cultuur onder druk komen te staan. Eerst hadden we de neiging om te veel te gedogen. Nu dreigt intolerantie de boventoon te voeren. Het is tijd dat wij terugkeren naar de wortels van de Nederlandse traditie en een nieuwe balans vinden tussen de waarden van toen en de waarden van nu."

De alinea begint met "van oudsher". Vallen daar de jaren '50 onder? Waarschijnlijk niet. Of Troelstra die homoseksualiteit het grootste gevaar voor de arbeidersklasse vond? Maar die ook niet te beroerd was een staatsgreep te willen plegen? Waarschijnlijk niet. Vallen daar dan misschien "de parade der mannenbroeders" (calvinisme) onder, of de tijd dat de pastoor zoveel macht had? Waarschijnlijk niet. Of dat abortus nog crimineel was en ongehuwd samenwonen als onzedelijk werd beschouwd? Nee, natuurlijk niet.
Het "van oudsher" begon volgens Dijkstal met de invoering van artikel 1 van de Grondwet waarin de antidiscriminatiebepaling staat. Hij noemde dit ooit - het was naar aanleiding van uitspraken van Pim Fortuyn die dit artikel wilde schrappen - de grondslag van onze beschaving waarvoor we in '40-'45 tegen de nazi's hadden gevochten. Het misbruik van de geschiedenis laten we hier maar even rusten, maar "van oudsher" begint volgens de initiatiefnemers waarschijnlijk ergens rond 1980. Misschien een paar jaar eerder, maar niet veel eerder. Deze zinsnede maakt het nog wat duidelijker: "Het is tijd dat wij terugkeren naar de wortels van de Nederlandse traditie en een nieuwe balans vinden tussen de waarden van toen en de waarden van nu." De "waarden van toen" wijzen op de woorden "In de afgelopen periode is die cultuur onder druk komen te staan", namelijk toen waar we "eerst de neiging [hadden] om te veel te gedogen", voortvloeiend uit de "cultuur bekend als open en tolerant". Waar kunnen deze woorden taaltechnisch gezien anders op wijzen? Want 'gedogen' hoort bij 'open en tolerant'. Daar is een reactie op gekomen, namelijk op het teveel gedogen: intolerantie.
En wat gedogen we volgens deze brief teveel? Het antwoord is simpel: aanvallen op allochtonen en generalisaties ten aanzien van islamieten en buitenlanders. Men noemt wel "afkomst, sekse, religie of seksuele geaardheid", maar een kind weet dat er nauwelijks een kritische tegenbeweging bestaat als het gaat om vrouwenemancipatie en homorechten. Hoe simpel en onverdraagzaam déze bewegingen ook zijn - zoals die van de feministen en de homoactivisten - dáár is niets mee aan de hand. Een potje liegen en bedriegen is niet erg, als we het maar 'samen doen'.
Laatstgenoemde fenomenen - vrouwen(sekse)emancipatie en homo-emancipatie - laten zien wat het einddoel van Terpstra cum suis is: een maatschappij waarin deze zaken niet meer ter discussie staan - net als de scheiding van kerk en staat - en waar ook niet meer over deze zaken gesproken mag worden. Wie de aanwezigheid van horden Marokkanen ter discussie stelt, is al een soort nazi (volgens Dijkstal) of is "het kwaad" (Terpstra).
Nu, nazi's en andere vormen van "het kwaad" dienen natuurlijk door de overheid geëlimineerd te worden. Dus men spreekt wel over "Benoemen en Bouwen" maar dan wel nadat er eerst de mond is gesnoerd en is afgebroken wat voor '1980' onze cultuur vormde: christendom, ondernemerschap, familiecultuur, Nederlanderschap, weerbaarheid, redelijkheid, fatsoen en zedelijkheid.
De ondertekenaars van de "brief" van Terpstra voldoen zelf niet aan deze normen. Dat zou ook teveel gevraagd zijn van mensen die deze "brief" van Terpstra waarschijnlijk alleen gebruiken voor iets anders. Het gaat ze niet om een bepaalde "traditie" of zo, het gaat ze om iets anders: een traditieloze, wortelloze cultuur die zich razendsnel kan aanpassen aan wat voor uitdagingen c.q. bedreigingen dan ook.
De hoofdcommentator van Trouw spreekt dit ook onomwonden uit. De verklaring van Terpstra is volgens deze commentator nodig omdat ons land zich binnen Europa heeft laten marginaliseren. Met andere woorden: het volk moet tot de orde worden geroepen en niet zoveel vasthouden aan nationale soevereiniteit. En we moeten volgens deze persoon niet meer zo krampachtig denken over immigratie om zo mee te kunnen doen aan de mondiale strijd om talent. Ik hoor hier opeens de toenmalige uitspraken van "Paars" in, namelijk dat Nederland een immigratieland was.

Mijn conclusie ten aanzien van de motieven van Terpstra en de andere talloze ondertekenaars van zijn "brief" is: volgens hen moet Nederland worden opgeheven. Vreemdelingen moeten binnen kunnen stromen, eigen volk moet (kunnen) vertrekken. Traditionele Nederlanders mogen niet meer spreken. "Prettig leven" is het nieuwe dogma. Generaliseren mag niet meer en de strijd tegen de nazi's gaat door in de vorm van deze strijd. Het is één bepaalde vorm waarin onze elite ons volk wil vergruizelen. Sommigen doen hieraan niet mee en kiezen andere manieren om ons volk te vernietigen.
Terpstra en de zijnen kiezen voor de dialectiek tussen gedoogcultuur en Wilders, waarbij de eerste component - gedogen - verwijst naar onze identiteit: alles best vinden vanuit een positief respect, en waarbij de tweede component - Wilders - staat voor de eeuwige tegenstander. Het doel ligt onder handbereik: een smetteloze samenleving. En de eindoplossing - Endlösung - ook: vernietig Wilders en zijn aanhang en een prettig leven ligt in het verschiet.

RECHTSSTAAT VERSUS AMBT

Het kabinet stuurt binnenkort een wetsvoorstel naar de Raad van State om radicale predikers sneller uit hum ambt te kunnen zetten. Deze maatregel is vooral bedoeld om radicale imams aan te kunnen pakken. Dit lijkt een loffelijk streven. Maar ook hier schuilen tal van adders onder het gras. Niet de terreurdreiging, maar de strijd tegen discriminatie is het Leidmotief. En daarvoor moet onze rechtsstaat sowieso wijken. In de ogen van menigeen zijn tal van radicale imams een doorn in het oog van de politiek en - in het verlengde hiervan - van justitie.

Een recent rapport van de AIVD (Algemene Inlichtingen en Veiligheidsdienst) concludeerde weliswaar dat er bij het gros van deze radicale imams geen sprake is van geweld of een oproepen daartoe, maar toch stelt men vast dat er bij de zogenaamde radicale imams sprake is van een groot risico voor onze rechtsstaat. De vijandschap ten aanzien van onze rechtsstaat die deze predikers verkondigen - volgens de AIVD - is doordrenkt met een antidemocratische houding, en een visie op vrouwen en homoseksuelen die - volgens de AIVD - op gespannen voet staat met deze rechtsstaat. Dus niet de expliciete steun aan geweld of een oproepen ervan is het probleem rond deze imams, maar hun houding ten opzichte van de liberale rechtsstaat, die zoals u weet allang niet meer slechts de "Staat" behelst, maar zich meer en meer uitstrekt over geheel het mensenleven. Niet het terrorisme, maar de discriminatie. Niet het geweld, maar het ondemocratische. Daarom moeten imams eerder uit hun ambt worden gezet.

Het is een vreemd voorstel [1]. De steun van de overgrote meerderheid van de Tweede Kamer voor het idee van dit kabinet om radicale imams eerder uit hun ambt te kunnen zetten roept vragen op. Want het voornoemde voorstel is vreemd om meerderlei redenen. Allereerst is er de positie van het ambt. Een ambt is een hoedanigheid die door iets hogers is verleend. De koningin regeert bij de "gratie Gods" en zelfs in onze geseculariseerde tijd zijn ambten - zoals van minister, volksvertegenwoordiger en ambtenaar - nog steeds iets dat wijst naar een hoedanigheid die door iets hogers verleend, gelegitimeerd is en inhoud aan wordt gegeven. Dit ambt verwijst in staatkundige zin naar het volk, haar constitutie, verleden en soevereiniteit. Het ambt van een prediker verwijst naar een andere instantie. Elke prediker meent dat hij geroepen is door God (of een allah) of door een geloofsgemeenschap. Hoe kan een overheid iets intrekken dat ze niet heeft verleend? Meent de overheid het recht te hebben in de plaats te gaan staan van deze God of geloofsgemeenschap? En heeft ze het recht er zelfs boven te gaan staan?

De overheid - en de politiek - probeert deze vraag waarschijnlijk te omzeilen door van de ambtelijke relatie tussen geestelijk ambtsdrager en geloofsgemeenschap een standaard arbeidsverhouding te creëren. Het advies - op verzoek van het ministerie van Binnenlandse Zaken - dat onlangs werd uitgebracht, wees ook al in deze richting [2]. De uitzonderingspositie van geestelijke ambten, zoals een predikant, moet volgens dit advies worden opgeheven. Nu is de predikant nog een zelfstandig beroep, als het aan de adviesgroep ligt, komt de predikant straks gewoon in dienst van een geloofsgemeenschap. Doel hiervan is om het de overheid mogelijk maken deze arbeidsovereenkomst te ontbinden en zodoende het de predikant onmogelijk te maken zijn “beroep” uit te oefenen. De keerzijde hiervan is dat een geloofsgemeenschap die hier niet aan voldoet kan worden vervolgd en zelfs kan worden verboden. Het ambt bestaat dus in de ogen van de overheid niet. Er bestaan slechts arbeidsverhoudingen die door een overheid ontbonden kunnen worden. Hierbij rijst de vraag: als het ambt niet echt iets is, is dan een geloofsgemeenschap dan wel iets? Nu zijn kerken nog steeds niet geheel gelijkgeschakeld met verenigingen en stichtingen. Maar de tendens is om deze grootheden toch gelijk te schakelen. En zoals stichtingen en verenigingen ontbonden kunnen worden door een rechter, kunnen kerken dat straks ook. Als het aan veel juristen ligt. Maar ook zonder dat het meteen zo ver komt; zonder ambten is er geen geloofsgemeenschap.

Dat de scheiding tussen kerk en staat hiermee een farce is, moge duidelijk zijn. Het zal de overheid een rotzorg zijn. Want wie gelooft hier nog in? Niemand toch zeker? Ernstiger is echter de misvatting dat een overheid een ambt kan opheffen. Vooral in de protestantse traditie is dit in feite onmogelijk. Het bijzondere ambt, zoals dat van predikant, is slechts een verbijzondering van het algemene ambt: van dat van aller gelovigen. Het oneervol afnemen van dit ambt door een meerdere kerkelijke vergadering, behelst volgens de orthodoxe lijn automatisch het afnemen en afleggen van het geloofsambt. Ook in de Rooms-katholieke traditie is excommunicatie altijd oneervol en gaat gepaard met het erkennen van de geëxcommuniceerde als zijnde afvallig en ongelovig. Een overheid die dus een ambt afneemt, verklaart daarmee dat zij zich bevoegd acht iemand het geloof af te nemen en mensen voor al dan niet gelovig te verklaren.

Geheel in deze lijn is het recente idee om een verklaring van goed gedrag te eisen van kerkelijk werkers die met kinderen omgaan [3]. Zoals dat nu reeds gebeurt in andere beroepsgroepen, wil een meerderheid van de Tweede Kamer zo'n verklaring ook eisen van kerkelijk werkers. Men wil zo voorkomen dat (veroordeelde en bekende) pedoseksuelen opnieuw een aanstelling krijgen waarin ze met kinderen kunnen omgaan. Daarbij is nog weinig gesproken over sancties, wanneer kerken weigeren hier gehoor aan te geven. Maar het principe is vreemd: hoe kan een overheid toezien op een levenssfeer waarin het professionele, het non-professionele, het persoonlijke en het gemeenschappelijke niet van elkaar te scheiden zijn? Moet iemand die kerkelijk catechismusonderwijs geeft zo’n verklaring bezitten? Maar dat kan iedereen zijn. Althans in het calvinistische kerkrecht kan dat iedereen zijn die wordt gedelegeerd door kerkenraad waarbij de ouders de keuze krijgen om daar gebruik van te maken of niet. Want volgens de calvinistische traditie mogen ook ouders zelf, of de vader zelf, het onderwijs van de kerk verzorgen. Moeten ouders – moeten vaders – dan ook zo’n verklaring van goed gedrag aanvragen?

De effectiviteit is hier niet in het geding. Waar het om gaat is de staat die controle wenst in geloofsgemeenschappen als kerken, moskeeën en synagogen. Men heeft reeds tal van middelen tot haar beschikking om geweldsplegers, kindermisbruikers, terroristen en staatsgevaarlijke lieden aan te pakken. De huidige voorstellen hebben een ander doel: het genereren van een wettelijk kader om elk onwelgevoegelijk geluid dat uit kerken komt te smoren in een set van regels die ertoe kunnen leiden dat kerken verboden worden en geloofsgemeenschappen en voorgangers worden vervolgd. Er is in het overheidsbeleid klaarblijkelijk een verschuiving gaande van concrete strafrechtelijk daden naar vermeende motieven. En van daaruit is er weer sprake van een verschuiving naar daar weer achterliggende motieven die stevig worden aangelengd met de huidige liberale staatsdoctrine van gelijkheid, democratie en seculariteit. Wanneer een overheid zich gaat bemoeien met het inhoudelijk theologische moeten er toch tal van belletjes gaan rinkelen?

Nu vraagt u zich misschien af waar deze ophef voor nodig is. Gevaarlijke imams moeten toch het land uit kunnen worden gezet? Staatsgevaarlijke, opruiende preken in moskeeën moeten toch kunnen worden gestopt? Maar daar gaat het niet om; daar gaat het niet meer om. Niet het geweld is de spits van de maatregelen, maar de discriminatie. Van geweld is er namelijk geen sprake, wel van discriminatie [5]. Er is volgens het kabinet – en volgens de politiek in het algemeen - sprake van opvattingen die ingaan tegen de huidige gelijkheidsdoctrine. Daar zit ‘m de kneep. Waar grondrechten nog gelijkwaardig aan elkaar zijn – en dus met elkaar concurreren- en het antidiscriminatiebeginsel nog niet mag heersen over de andere grondrechten, moet via een omweg toch mogelijk worden gemaakt om elk geluid dat tegen de antidiscriminatiebepaling in gaat te smoren. Niet de misdaad, maar de mening en de overtuiging worden aangepakt. Niet de direct schadelijke overtuiging, maar de – volgens de bestuurders – achterliggende en onderliggende opvattingen moeten worden aangepakt. Met andere woorden: de orthodoxie moet worden aangepakt. Om individuele opvattingen zo aan te pakken is het nog te vroeg. Maar op institutioneel vlak wil men al wel zo ver gaan. Desnoods moeten bij – volgens de rechters – kwalijke uitspraken van kerkelijke vergaderingen straks gehele synodes en predikantencorpsen uit hun ambt worden gezet. En moet er als voorgangers doorgaan met preken en bidden ook gehele kerken en geloofsgemeenschappen worden aangepakt, vervolgd en worden verboden. Want dat laatste ligt natuurlijk in het verlengde. Een enkeling strafbaar stellen is niet genoeg. Men eist een institutionele aanpak betreffende de totaliteit van geloofsgemeenschappen. Een hetze en een beschuldiging zijn snel gemaakt. Zoals te zien was rond de besluiten van de synode van de Gereformeerde Gemeenten die het onverstandig vonden Nigeriaanse voorgangers op Nederlandse kansels toe te laten [4].

Hoewel volgens direct betrokkenen van “racisme” absoluut geen sprake was, werd deze beschuldiging toch geformuleerd door een landelijk dagblad. Door allerlei “buitenstaanders” erbij te slepen, riep men een sfeer op van racisme, achterlijkheid en schandaal. In de toekomst kan dit resulteren in een uit het ambt zetting van een gehele synode, met daarbij het verbod om in het openbaar te preken, te bidden en Bijbel te lezen (want dat is een openbare uitoefening van het protestantse ambt). In de strijd tegen zogenaamd terrorisme worden op dit moment alle principes van de liberale rechtsstaat met voeten getreden. Het voorstel om voorgangers uit hun ambt te zetten is daarvan het zoveelste bewijs. Het liberale beest wordt wakker. En de lamlijers van CDA, CU en PvdA die het huidige kabinet bevolken, gaan maar door de constitutionele hysterie die gaande is te voeren. Dat zelfs christelijke gelovigen in CDA en CU hier aan mee willen werken is schandalig. Een christelijke partij die het overheidsgezag boven het kerkelijke en geloofsmatige ambt stelt, is volstrekt goddeloos en vervloekt. Laten we daarom hopen dat – in ieder geval – het CDA en de CU zich van deze voostellen zullen distantiëren en alles zullen doen om soortelijke wetgeving tegen te houden. Doet men dat niet, dan is de christelijke partijpolitiek in Nederland nagenoeg opgehouden te bestaan.

Bronnen

[1] Ter Horst: eerder beroepsverbod voor radicale imams op Trouw.nl d.d. 18 oktober 2007; & Ter Horst: vaker beroepsverbod radicale imams op Elsevier.nl d.d. 18 oktober 2007

[2] Bij terreurdreiging mag je moskee of kerk sluiten in Trouw d.d. 5 oktober 2007

[3] PVV: namen voor misbruik veroordeelde priesters desnoods openbaar

[4] Kerk discrimineert zwarte predikanten in Trouw d.d. 17 oktober 2007; & Zwarten mogen kansel niet op in Trouwd.d. 17 oktober 2007

[5] Zie de nota "Aandachtsgebieden AIVD"

De anti-islam als staatsgodsdienst

Het werkelijke gevaar voor onze rechtsstaat is niet de islam, maar bestaat uit een stel doorgeslagen liberale drijvers, zoals Ellian en Wilders. Op tien september zullen we weten welke staatsgevaarlijke lieden het nodig hebben gevonden de verklaring te ondertekenen van het Comité ex-moslims. De islam kan dan wel een probleem zijn, of zelfs een vijand (afgezien van de vragen "van wie?" en "waarom?"), maar dat is nog geen vrijbrief om van onze maatschappij een principieel nihilistische en atheïstische maatschappij te maken.

De gekte rond de islam wordt met de week groter. Een afkalvende PvdA doet sommigen zich steeds machtiger voelen. De schijn wordt afgelegd, oude liberale dogma’s worden terzijde gesteld, en niemand die er gewag van maakt. Het liberale autisme zal 10 september een voorlopig hoogtepunt bereiken: met de oprichting van het Comité van ex-moslims door onder meer Ehsan Jami en Afshin Ellian.

Dit comité beoogt een recht op geloofsafval voor moslims en roept tegelijkertijd op om als overheid toe te zien op de handhaving van dit recht. De verklaring van dit comité staat verder boordevol onzin [1], maar daarover later meer.

Wegvallen liberale dogma’s

Ons was altijd wijsgemaakt dat er een scheiding was tussen kerk en staat en dat deze scheiding één van de grondslagen is van onze moderne, westerse, liberale rechtsstaat. Dat blijkt dus volgens de opstellers van de steunverklaring niet zo te zijn. De steunverklaring is in feite een grote oproep aan de staat om toezicht te houden op de godsdienst en in te grijpen.

Nu is er nooit een werkelijke scheiding tussen kerk en staat geweest [2]. De staat heeft altijd geprobeerd invloed uit te oefenen op religie en godsdienst, ook in ons land. In onze tijd zie je dat in verband met de aanpak van religieus gefundeerd radicalisme. Overheden bemoeien zich met wat er op islamitische scholen wordt gezegd, en wat er door imams in moskeeën wordt verkondigd.

Ook de vrijheid van godsdienst was nooit een werkelijke vrijheid van godsdienst. Altijd was deze vrijheid ingebed in de wetten van ons land, waaronder het strafrecht. Dat hoefde nooit een probleem te zijn zolang de meerderheid van de gelovigen in ons land christen was en het gros van de wetten christelijk geïnspireerd waren. Dat is aan het veranderen. Veel gelovigen zijn geen christenen, en veel wetten zijn juist veranderd met het oogmerk het christendom af te schudden. Men denke aan de openlijk uitgesproken motivatie van een D66 inzake het veranderen van wetten rond euthanasie, zondagsrust en dergelijke.

Vaak wordt ronduit uitgesproken dat in een moderne rechtsstaat in het publieke domein de burgerlijke, democratische wetten, prevaleren boven de godsdienstige regels en wetten. “Fatsoensnormen gaan boven bijbelse normen”, zo stond er onlangs op Elsevier.nl en de ex-socialistische, Vlaamse islambasher Marij Uijt den Bogaard zegt het op het rechtse, conservatief-libertaire (!) groepsblog The Brussels Journal zo: “Moslims die daar niet tegen kunnen, accepteren de grondbeginselen binnen de democratie niet: dát zijn de spelregels, niet de koran!”. En over de demonstratie op 11 september in Brussel schrijft ze: “Mensen willen betogen (…) tegen de gedachte dat Allah boven de wet door mensen gemaakt, mag staan.” [3]

Maar als een God niet meer boven mensen mag staan, is in feite deze God, en daarmee de godsdienst, afgeschaft. De uitgangspositie van de moderne rechtsstaat is dat mensen altijd boven God staan en dat alles wat mensen zeggen, zoals pak ‘m beet een deelgemeenteambtenaar van Amsterdam Sloterdijk, categorisch en principieel altijd boven goddelijke regels en openbaringen uitgaat. Dat dit slechts voor het publieke domein zou gelden, is schijn. Onderwijs, wetenschap, cultuur en media behoren tot het publieke domein en als we het goed hebben behoort wat er in een moskee wordt gezegd ook tot het publieke domein. Wouter Bos en Afshin Ellian zouden zeggen: “de scheiding tussen publiek en privaat is niet absoluut”.

De liberale dogma’s van “scheiding van kerk en staat”, “godsdienstvrijheid” en de scheiding tussen “publiek en privaat domein” tuimelen één voor één om. In het licht van de islam is alles geoorloofd. Maar als de scheiding tussen kerk en staat niet absoluut is, dan is ze dus ook geen kenmerk van onze rechtsstaat (en is ze dat ook nooit geweest). Dat wisten we al, maar het moet ook worden uitgesproken.
Hetzelfde geldt voor de vrijheden. Wanneer vrijheden èn zijn bedoeld om de burger te beschermen tegen de staatssfeer, èn worden bepaald en ingevuld door en vanuit diezelfde staatssfeer, dan is duidelijk: vrijheden als grondrechten bestaan niet. En hebben dus ook nooit bestaan.

Misschien wel als intentie, of als richtpunt van beleid, maar nooit in absolute zin en dus ook nooit in fundamentele zin. Wat wel bestond was de zelfstandigheid en relatieve autonomie van levenssferen als bijvoorbeeld het gezin. Ook het gezin ondervond weliswaar een indirecte invloed vanuit de staat, maar nooit een directe invloed. De overheid bemoeide zich niet met wat er in het gezin gezegd werd. Kinderen hoorden aan de ouders en waren daar één mee. Weliswaar onder het voorbehoud van het strafrecht.

Inhoud steunverklaring

Dat is voorbij als het aan de opstellers, en aan de ondertekenaars, van de steunverklaring Comité ex-moslims ligt. In deze verklaring lezen we namelijk het volgende:

Ondergetekenden stellen
- dat iedereen die opgroeit in een milieu met een religieuze of levensbeschouwelijke overtuiging, het atheïsme en het agnosticisme daarbij inbegrepen, volledige vrijheid dient te genieten bij het maken van eigen religieuze of levensbeschouwelijke keuzen
- dat een keus voor een religie of een levensbeschouwing alleen betekenis heeft indien die keus in vrijheid werd gemaakt en op elk moment herroepen kan worden
- dat iedere Nederlander alle andere Nederlanders, familieleden erbij inbegrepen, vrij moet laten bij het maken van religieuze of levensbeschouwelijke keuzen
- dat niemand wordt geboren als moslim, als lid van enige andere geloofsgemeenschap of sekte, of als atheïst
- dat ouders het recht hebben om kinderen op te voeden in overeenkomst met hun eigen geloofsovertuiging, maar dat ze niet mogen bepalen wat hun kind wel en niet moet geloven, zodra een kind, ongeacht leeftijd, eigen overtuigingen krijgt, hebben die voorrang.
- dat bij alle vormen van burgerschapsvorming, ook op scholen, islamitische scholen niet uitgezonderd, ruim aandacht moet worden gegeven aan het recht, ook van kinderen, om van godsdienst of levensbeschouwing te veranderen en daarvan te getuigen.
- dat de overheid alles moet doen om een klimaat te scheppen waarin het recht van ieder individu om van godsdienst of levensbeschouwing te veranderen, of om elke vorm van geloof te verlaten, alom wordt gerespecteerd

Kritiek

Ten eerste valt op dat inzake de formuleringen is gekozen voor termen die door de overheid dienen te worden ingevuld en te worden bewaakt. De term "volledige vrijheid" klinkt mooi, maar is een middel van een overheid om op elk moment elke levenssfeer, ook die van het gezin, volledig in haar grip te krijgen. Het absolute en multi-interpretabele zoals in “volledige vrijheid” klinkt ook door in de zinsnede “dat een keus voor een religie of een levensbeschouwing alleen betekenis heeft indien die keus in vrijheid werd gemaakt en op elk moment herroepen kan worden”. Let op “alleen betekenis hebben indien”. Koppel dit aan de zinsnede “dat de overheid alles moet doen om…”.

De geboden van de overheid gelden ook voor ouders en binnen gezinnen: “familieleden erbij inbegrepen”. Ouders mogen verder “niet bepalen wat en kind wel of niet moet geloven”. En dit “ongeacht de leeftijd van het kind”.

Ieder mens is primair burger, en daarnaast in beginsel niets. Het comité stelt: “niemand wordt geboren als (…) lid van enige (…) geloofsgemeenschap”. Mensen worden niet geboren als iets, alleen als burger. Ook de school is primair burgerschapsvorming, en geen verlengde van de ouderlijke opvoeding: “alle vormen van burgerschapsvorming, ook op scholen”. De overheid moet via de school kinderen melden wat hun positie is tegenover hun ouders; er moet daarom “ruim aandacht moet worden gegeven aan het recht, ook van kinderen, om van godsdienst of levensbeschouwing te veranderen en daarvan te getuigen.”

De overheid moet volgens het comité dus niet alleen met geloofszaken bemoeien, ook moet ze zich met opvoeding en gezinsleven bemoeien. De “volledige vrijheid” stelt de opvoeders onder censuur. Het zelfs aan kinderen melden van hun recht om de godsdienst van hun ouders te verwerpen, legt een bom onder het gezinsleven van religieuze gezinnen.

Het gaat verder. Niet alleen zullen de godsdienstige opvattingen van de ouders moeten worden bekritiseerd (hoe kun je immers kiezen zonder schaduwzijden te kennen, de relativiteit ergens van in te zien en alternatieven aangereikt te krijgen); de godsdienst zelf wordt onder kritiek gesteld. Je mag van een kind niet meer zeggen: het is joods, of christelijk. De godsdienst heeft niets meer met het leven en de oorsprong te maken. Het leven is primair nihilistisch gekleurd en politiek bepaald. Het kind is dus ook niet meer een eenheid met de ouders. Elke vanzelfsprekendheid en elk gezag dient radicaal verworpen te worden (“volledige vrijheid”).

Opvallend is verder dat wel enkele keren atheïsme en agnosticisme in één adem worden genoemd met godsdienst, maar dat dat op een gegeven moment ook wordt weggelaten, namelijk in de bepaling dat ouders “niet mogen bepalen wat hun kind wel en niet moet geloven”. Is dit een foutje, of zit er meer achter?

Geen tegenstrijdigheden

Zo op het eerste gezicht lijkt de verklaring op meerdere punten innerlijk tegenstrijdig. Een mens is van oorsprong weliswaar geen atheïst, maar voor de rest is hij niks, dus is hij een atheïst. Ouders mogen hun kinderen een religieuze opvoeding geven, maar dan wel door de staat goedgekeurd, zonder enige dwang, in volledige vrijheid, zonder enige waarheidsclaim. Er is een vrijheid van godsdienst, maar alleen als je erkent dat godsdienst relatief is en een niet-godsdienstige basis heeft.

Deze tegenstrijdigheden zijn echter geen werkelijke tegenstrijdigheden. Het gaat om het uitgangspunt van dit denken: de absolute vrijheid van de absolute individu, gewaarborgd door de soevereine staat die een absoluut relativisme van de werkelijkheid bewaakt en de absolute macht van zichzelf tegenover de absolute machteloosheid van de burger die niet meer is dan loutere existentie, zonder eigenschap, zonder bezit en zonder waarheid.

Over God mag straks alleen worden gesproken alsof Hij er eigenlijk niet is. De mens is geen ouder meer, maar een staatsopvoeder. En wat die “volledige vrijheid” betreft, ik heb geen illusies dat daar ook racisme, nazisme en antisemitisme onder vallen. Niet de vrijheid is absoluut, maar de verwerping van alles wat een absolute claim bezit, is absoluut.

Ten koste van alles

De islam is een probleem. Dreigementen zijn niet fraai. En je kunt je afvragen of moslims hier wel thuis horen. Maar daar gaat het de opstellers niet om. Ook als er geen mensen worden bedreigd of gedood (hoeveel zijn er in Nederland eigenlijk vermoord vanwege geloofsafval?), zijn de opstellers niet tevreden. Waar het om gaat is de eliminatie van godsdienst en godsdienstige opvoeding. Desnoods moeten het gezin, het ouderlijk gezag en de (ten opzichte van de staat) autonome opvoeding sneuvelen.

Leon de Winter mag straks niet meer zeggen dat hij jood is omdat hij zo is geboren (wat deze meneer er misschien niet van zal weerhouden om toch de steunverklaring te ondertekenen). Joden bestaan straks niet meer. En christenen niet. En islamieten niet. Tenzij men erkent dat er eerst geen Jahweh, God of Allah was, maar dat na de correcte procedure deze goden wel “tussen de oren” bestaan. Christenen mogen hun kinderen straks niet meer als christenen beschouwen. Omdat het comité dit zegt.

Wanneer men een stelsel van algemene grondrechten hanteert, dient men zich als overheid zeer terughoudend op te stellen ten aanzien van de invulling van deze grondrechten. Slechts “uiterlijke” tekenen zoals fysiek geweld, verminking en moord kan men bestrijden. Daarin is altijd een spanningsveld gehanteerd tussen de kring van de staatssfeer en de sferen van gezin, kerk en dergelijke. Als het aan het comité ligt, komt daar verandering in. Aan de terughoudendheid moet een einde komen. De staat moet haar individualistische, seculiere mens- en staatsopvatting overal in de maatschappij doen nestelen.

De absolute vrijheid van godsdienst en levensovertuiging staat voorop. Zo lijkt het. Wie het individualisme verwerpt, kan geen aanspraak meer maken op die vrijheid. Wie de huidige staatsvorm en staatsopvatting verwerpt ook niet. Want wat als ik mijn kinderen wil opvoeden met de gedachte dat ze geen democraat hoeven te zijn. En dat ze de rechtsstaat niet hoeven te erkennen. En dat ze geweld niet hoeven te verafschuwen, behalve dat van een overheid. En dat ze joods zijn omdat ze een joodse moeder hebben. Dat zal niet mogen. Joden mogen straks niet meer zeggen dat hun joodse voorouders vergast zijn. Dat waren namelijk geen joden, maar burgers, net als hun kleinkinderen. Je wordt volgens Jos de Beus, Herman Vuysje, Paul Cliteur, Mark Rutte – wie volgt? – als liberaal geboren. En de enige zonde is straks een liberaal van zijn of haar geloof af te brengen.

Invloed van "rechts"

Dat wat zich rechts noemt is de stuwende kracht achter deze beweging; de rest van de politiek kan niet achter blijven. Ook linkse, liberale en christendemocratische politici worden voortdurend gedwongen zich uit te spreken over deze zaken en tot maatregelen over te gaan.

Dit is goed te zien in de verwikkelingen rond de oprichting van het Comité ex-moslims. Dit ging niet zonder strubbelingen. Oprichter Ehsan Jami meende in een interview denigrerende opmerkingen te moeten maken over Allah en de profeet Mohammed. Dat werd hem niet door iedereen in dank afgenomen. Niet alleen waren er een paar jongeren die hem hierom een paar klappen hebben uitgedeeld, ook vonden met name een aantal PvdA’ers dat Jahmi hierin te ver was gegaan.

Dat de verklaring van het comité ook gepaard gaat met een aantal passages die regelrecht kritiek uitoefenen op de islam en op Mohammed maakte het geheel nog erger voor sommige sociaal-democraten. Prof. Van Doorn meende zelfs dat er voor lieden als Ehsan Jami geen plaats meer diende te zijn binnen de PvdA [4]. Door de uithalen van Jami richting de islam zou de verklaring onnodig kwetsen en polariseren en dat is nou net iets wat we als maatschappij niet nodig hebben. Bovendien werd er volgens deze lieden in de verklaring een tegenstelling gesuggereerd tussen de islam en de rechtstaat en ook tussen de juridische praktijk van onze rechtsstaat en dat wat het comité beoogt: het recht op geloofsafval. Ons land kent immers allang godsdienstvrijheid? En was het niet juist de PvdA die in haar program heeft staan dat mensen vrij moeten zijn hun godsdienst of overtuiging af te leggen of te veranderen?

Zwalkende PvdA

Toch doet de aanhoudende kritiek op de PvdA iets met deze partij. Langzaam maar zeker worden de sociaaldemocratische knieën slap. Na een islambijeenkomst van deze partij, zaterdag 1 september, zei Wouter Bos: “De PvdA gaat zich hard maken voor de liberale islam. Een politieke beweging hoeft niet neutraal te zijn in geloofskwesties. De scheiding tussen kerk en staat moeten we niet zien als absoluut.” [5]

Dat is in ieder geval gezegd: de scheiding tussen kerk en staat bestaat dus niet voor Bos. Want een niet-absolute scheiding is geen scheiding. En ook niet voor vele anderen, want ook iemand als Ellian lijkt van deze uitspraak absoluut geen punt te maken, maar gaat daar zelfs positief op door [6].

De islambijeenkomst van de PvdA blonk uit in meer van dit soort schijnredeneringen, zoals deze, van de “socialistische moslim” Farish Noor: “De staat is neutraal ten opzichte van religies, maar een politieke partij niet. Dit (de PvdA) is toch een linkse partij? Dan ga je op zoek naar mensen van alle religies die op dezelfde lijn zitten als jij. Een progressieve partij zou geen conservatieven moeten steunen binnen welk geloof dan ook.”

Hierop zei Wouter Bos dat hij dankbaar was voor het onderscheid dat Noor had gemaakt tussen de staat en een politieke beweging. Bos: ”Ik kan niet als vice-premier, als Koninkrijk der Nederlanden, de geloofsbeleving van Farish Noor promoten. Maar de PvdA gelooft wél in dit type idealen.”

Met andere woorden: de politiek mag (moet) zich bemoeien met religie, en haar inhoud. Partijen moeten hun macht aanwenden om de samenleving en de staat zo te vormen dat sommige soorten geloof gesteund en zelfs gepromoot gaan worden, en andere soorten niet (en zelfs verboden?). Wouter Bos: “De PvdA gaat zich hard maken voor de liberale islam.”

Ommezwaai?

Het is opmerkelijk dat vlak nadat bekend werd dat Jacques Tichelaar, de fractievoorzitter van de PvdA, de verklaring van het Comité ex-moslims niet zal ondertekenen [7], komt Bos met dergelijke ontboezemingen. Was de houding van Tichelaar te theoretisch en onhoudbaar? Doet de regering toch niet genoeg aan het probleem van geloofsafvalligheid binnen de islam? En mag je als politiek je toch bemoeien met geloofszaken? Het lijkt er wel op. Er wordt niet anders gedaan. Religiekritiek mag nu ook van de PvdA, inclusief het beledigen. Wouter zegt het erg mooi: “De vrijheid van meningsuiting geeft het recht om een religie te bekritiseren. Er is géén recht om niet gekwetst te worden, er is géén recht om niet te worden beledigd.”

Moeten we blij zijn met deze ommezwaai van de PvdA? Nee. Waarom zouden we? Net zomin als dat we blij moeten zijn met alles wat die Jami’s, Ellians, Vinks, Ruttes, Cliteurs zeggen en zullen gaan zeggen wanneer hun namen onder de steunverklaring van het Comité ex-moslims prijken.

Het grootste gevaar

Van Doorn had gelijk met zijn zorgen over het fatsoen in onze maatschappij. De islamkwestie lijkt het deksel van de beerput te hebben getrokken. Wanneer een steunverklaring als van het Comité ex-moslims door vele politici en andere prominenten zal worden ondertekend, dan is het einde van de rechtsstaat nabij. Mensen als Ellian, Wilders, Hirsi Ali, maar ook Wouter Bos en anderen ontpoppen zich meer en meer als regelrechte gevaarlijke lieden die de vloer aanvegen met ons staatsbestel.

Niet de terroristen zijn het grootste gevaar, maar zij die een totalitaire nihilistische maatschappij willen vestigen. De laatste resten weerbaarheid van ons volk moeten eraan geloven om de islam maar een hak te zetten. Typerend was de gezonde reactie van J.A.A. van Doorn op het feit dat Jami een paar klappen had gekregen van jonge moslims:

"Indien een cafébezoeker op een hem onbekend echtpaar toe stapt en zonder enige aanleiding, hoorbaar voor iedereen, de vrouw op een ongehoord schunnige manier beledigt, loopt hij grote kans van de man een stevige optater te krijgen. Ik maak mij sterk dat geen van de aanwezigen de politie waarschuwt om een geval van ontoelaatbaar fysiek geweld aan te melden. De meeste aanwezigen zullen hun schouders ophalen en een greep doen uit de voorraad volkswijsheden die hier dienst kunnen doen. Van het genre: wie kaatst moet de bal verwachten. En gelijk hebben ze. Indien een jonge politicus, Ehsan Jami geheten, een kranteninterview misbruikt om een Nederlandse bevolkingsgroep van circa een miljoen mensen zo grof mogelijk te kwetsen en van enkele beledigden een paar tikken krijgt, is er geen schouderophalen, maar een razende woede van hier tot in Washington."

Van Doorn heeft gelijk. Gezonde mensen reageren primair als hun eer wordt aangetast. Dat is op zichzelf genomen niet goed. En het kan ook uit de hand lopen. Vastgelopen relaties monden ook dikwijls uit in scheld- en kloppartijen. In een enkel geval zelfs met een tragisch einde. Moderne Nederlanders zijn onverschillig en impotent als het gaat om relaties. Bij overspel voelen ze hun handen misschien jeuken, maar hebben ze angst voor vadertje staat. Afgestompt door de staat en leeggeschroeid door Elsevier en de NRC vindt men alles wel best. Er is altijd nog de therapeut.

Diezelfde onverschilligheid moet er dus ook zijn op het gebied van godsdienst. Typerend waren ook de furieuze reacties van een aantal nihilistisch-conservatieve heren. Ik dacht altijd dat de aanhang van Wilders bestond uit normale, gezonde kerels die ook geen belediging over hun kant zouden laten gaan en ook niet voor alles de politie belden. Ik heb me vergist. Wilders cum suis is voor de neoconservatieve heren het instrument om ook de laatste resten gewoon volk impotent en onverschillig te maken. Voor de moderne liberaal is alles met ballen gevaarlijk. Moslims zijn dus ook gevaarlijk; die geloven niet in psychotherapie, maar in zichzelf. En daar huivert de moderne liberaal van.

Tijden zijn veranderd

Tot voor kort was het de liberale goegemeente worst wat je geloofde, als je maar netjes belasting betaalde en na een AIDS-partijtje netjes je cocktail opdronk. Nu men er achter komt dat moslims werkelijk geen mietjes zijn, moet er iets gebeuren. Het staatsbestel moet op de schop. Rechten lacht men om. Godsdienst moet worden geëlimineerd. Moskeeën moeten "dicht na haatzaaiende taal" (wat is dat eigenlijk? Zoiets als wat Theodor Holman zegt?). Het gezinsleven moet op de schop. Kinderen moeten worden overgeheveld naar de staat. Naar de werkelijke intenties mag men raden. Prof. Herman Philipse, vriendje van Hirsi Ali, liet alvast weten dat de verklaring niet ver genoeg ging, maar dat ook de christelijke indoctrinatie via het onderwijs moest worden aangepakt. Hij zegt in ieder geval wat hij denkt.

Het wordt er niet gezelliger op in ons land. We maken ons druk om radicale hangjongeren, maar laten onze leiders de vloer aanvegen met onze vrijheden. Natuurlijk is het islamitische terrorisme ook een gevaar; maar dat wordt reeds voluit onderkend. Het gaat nu om het niet-onderkende gevaar van liberaal terrorisme. Als we Mohammed B. opsluiten, waarom dan niet de ondertekenaars van de steunverklaring? Die laatsten redeneren als gestaalde communisten: atheïstisch, materialistich, totalitair. In de strijd tegen de fundamentalistische islam heb ik geen hulp van communisten nodig.

Noten

[1] Steunverklaring bij de oprichting van het Comité van ex-moslims.
[2] Nederland kent geen scheiding van kerk en staat - en dat moet vooral zo blijven door Dr. Erik Sengers op Tempora.
[3] Marij uijt den Bogaard, Islam en Scheiding van Kerk en Staat op The Brussels Journal d.d. 13 augustus 2007.
[4] Prof. J.A.A. van Doorn, Ehsan Jami hoort in PvdA niet thuis, in NRC Handelsblad d.d. 15 augustus 2007.
[5] PvdA steunt liberale islam in De Pers d.d. 3 september 2007.
[6] In PvdA is zelfs luisteren naar critici verdacht op Elsevier.nl.
[7] Tichelaar wil steunverklaring Jami niet tekenen op Elsevier.nl.