Lux et Libertas

Was ik te ironisch? Te weinig invoelend met de tere liberale NRC-lezertjes? Of te weinig beledigend richting de paus? Ik zal het nooit weten. Mijn reactie heeft eventjes 'ter behandeling door de redactie' op de site van NRC Handelsblad gestaan, onder het discussieforum, om daarna te worden geëxcommuniceerd. Ook al had ik met mijn eigen naam ondertekend, verwezen naar mijn website (daar vroegen ze om) en een mailadres opgegeven van een niet-gratis provider. Wat heb ik fout gedaan?

Toegegeven, het was een waardeloos commentaar - zeg maar van het niveau NRC. Volgens deze krant - die zichzelf 'slijpsteen van de geest' noemt - moeten we het Vaticaan isoleren. Is de paus een oneerlijke man. En heeft Williamson geen recht op de hemelse eeuwigheid. En nog zo wat dingen. Dus is het commentaar van onze elitekrant: 'verbreek de diplomatieke verbindingen met het Vaticaan, er is toch weinig handel met dit ministaatje, en de kosten van een ambassade zijn hoger dan de baten.' Dit is zeg maar het niveau van een elite die Wilders, Fortuyn en anderen wegdemoniseert - desnoods tot in het graf.

Nu verlangt de Nederlandse elite dus dat een wederspannige 'bisschop' buiten het Koninkrijk van God wordt gezet (want dat is excommunicatie) en dat deze uitzetting "ex cathedra" geschiedt. Mocht men zelf in de hemel komen (men zegt er niet in te geloven, maar diep in het hart koestert men natuurlijk de twijfel die niets uitsluit) dan wil men niet met iedereen omgaan. Zoals men in dit tijdelijk leven niet met jan-en-alleman omgaat, zo wil men dat dan ook niet. En een 'ex cathedra'-tje is natuurlijk een extra verzekering dat dit ook niet gebeurt.

Maar goed, ik heb me dus rekenschap gegeven van het feit dat het niveau van de NRC zoiets is als Geenstijl.nl, maar dan met wat meer dure woorden. Waarom is mijn bijdrage dan toch geweigerd? Heb ik te weinig dure woorden gebruikt? Hier volgt mijn tekst:

"Nederland heeft gerelateerd naar haar grootte enorm veel diplomatieke betrekkingen met tal van landen en dus ook veel diplomaten in dienst. Met de kleinste en meest onbetekenendste landjes. Waarom maakt men van het Vaticaan een probleem? Het is een ministaatje, maar het instituut Roomse Kerk vertegenwoordigt nog altijd zo’n miljard gelovigen. Waarom zou hier geen belang in gelegen liggen om als Nederland betrekkingen te onderhouden met zo’n landje?
Het opzeggen is vanuit protest. Het is meteen het einde van elk protest. Vreemd.
En er zijn natuurlijk tal van landen waar ook ‘vraagtekens’ bij te plaatsen zijn. Want kennen Amerika of Rusland wel een door ‘ons’ gewenste scheiding van kerk en staat? Of Indonesië? Of Israël, met haar band tussen Ras en Staat?
In ieder geval hebben we geen problemen met een land als Turkije (die ontkennen alleen maar genociden, dat is volgens onze liberale kerk niet zo erg…)
En natuurlijk ook niet met China; die pleegt ze alleen maar in Tibet (zolang daar economische verdiensten tegenover staan, vergeven we ze dit, al dan niet als seculiere liberalen…)
Maar waarom eigenlijk wel betrekkingen onderhouden met landen van de EU die onze bevolking geprest hebben verdragen tegen hun zin te aanvaarden, en die onze regering pressen met de rug naar het volk te gaan staan? Kappen ermee!
En laten we ook de betrekkingen verbreken met schijndemocratieën, corrupte naties, gevaarlijke naties, afhankelijke naties enz.
Weet u wat? Laten we alleen betrekkingen onderhouden met onszelf. En laat de NRC alleen betrekkingen onderhouden met zichzelf. En niet met gelovige, domme, populistische en andersoortige burgers.
Of laat iedereen zelf de betrekkingen verbreken met iedereen die hij of zij niet aanstaat. Verbreek voor de zekerheid maar de band met elk medemens. Misschien schuilt er in de ander wel een religieus of vergevingsgezind mens. Brrrrr... Verbreken met die handel! Wees puur! Wees zuiver! Wees puriteins! Wees Lux et Libertas!"

Schokkend, niet waar? Niet geschikt voor oortjes die door de NRC zijn slijpgesteend (of ge-steenslijpt). Waarschijnlijk ben ik te brutaal. En de NRC houdt al niet van brutale pausen, dus laat staan van brutale gewone gelovigen van de straat. Gelovigen moeten nederig zijn, anders passen ze niet binnen de scheiding van kerk en staat. Verder lever ik de liberale economie te weinig op om van belang te zijn voor de liberale vrijheid van meningsuiting. De handel tussen mij en de NRC is, in geld uitgedrukt, erg weinig, of eigenlijk: niets. En daar kan een vrijheid van meningsuiting natuurlijk niet van leven.

Voor mij dus geen 'Lux et Libertas'; de verbindingen tussen de NRC en mijn persoon zijn verbroken. Het is mijn eigen schuld. Had ik ze maar niet op zulke foute gedachten moeten brengen. Jammer.

Fitna II - The Capitol-clowns

Heeft u 'm gezien? Het vervolg op Fitna? Maar dan nu met een versie waarin niet de islam wordt vertekend, maar waarin een karikatuur van het christendom werd gemaakt? Het schijnt dat het eergisteren is vertoond. Met Obama in de hoofdrol. Omkleed met een huldigingsceremonie, wat muziek en wat uitzinnige Amerikaanse kiezers gebeurde het. Ik hou m'n hart vast en vrees voor de reactie van het christenvolk. Zou men zo'n belediging slikken? Zouden er rellen uitbreken?

Mochten er acties ontstaan dat zullen deze van het kaliber 'zelfvernietiging' zijn. Men zal zichzelf - net als Reverend Rick Warren - in Woord en Gebed opblazen te midden van een grote schare medegelovigen. Nu heb ik niet gekeken of geluisterd naar het inauguratiespectakel in Washington D.C. Obama is niet mijn president - ik ben geen Amerikaan - en heb nooit dit soort happenings gevolgd. Obama heeft nog niets gepresteerd, dus waarom zou ik uit mijn bol gaan voor de beste onder de Capitol-clowns?

Ik ben ook niet calvinist genoeg om Obama te volgen. Het is wel het Calvijn-jaar, en het schijnt dat zelfs Barack Obama lid is van een calvinistisch kerkgenootschap [1] - maar mijn score op de C-test (Calvinisme-test) [2] van het dagblad Trouw was te laag (47 %) om bindend te zijn. Het één-tweetje tussen de calvinisten Obama en Warren heb ik dus gemist, moedwillig.

Ik heb dus Obama gemist en ik heb Warren gemist. En homobisschop Robinson aan de fluit. En Yo Yo Ma aan de snaren. Maar ik heb toch iets gemist. De onzin in het gebed van Rev. Warren; de knieval voor de islam en het brouilleren van de God van het christendom. Waarom?

Al in de aanloop naar de presidentsbeëdiging maakte Warren een merkwaardige opmerking, namelijk dat hij blij was met het gebed dat homobisschop Robinson zou uitspreken op de beëdigingsdag [3]. De reden hiervoor lag in het samenbindende element van de keuze van Obama voor Robinson. Warren: "Obama heeft weer getoond alle Amerikanen van goede wil te willen samenbrengen in de zoektocht naar wat ze bindt. (...) Ik steun Obama van harte in zijn wens een president voor elke burger te willen zijn".

U ziet: gebed, God en godsdienst zijn voor zowel Obama als Warren vooral instrumenten 'om mensen van goede wil samen te brengen in een zoektocht naar wat ze bindt'. Wat mensen bindt is Warren niet duidelijk, en zelfs de mensen van goede wil niet. Wat wel duidelijk is waar god voor dient (om de samenleving te binden) en wie de mensen van goede wil zijn: extreme homo's als bisschop Robinson. Deze man is getrouwd met een kerel en bovendien paranoia als het om zwarte Afrikanen gaat (was hij niet bang voor een aanslag op hem door Afrikaanse mede-Anglicanen die hem uit de kerk wilden zetten vanwege zijn homohuwelijk?). Zo iemand heeft per definitie goede wil. Robinson heeft het goede voor met het land, en is in staat zijn eigen behoeftes weg te cijferen, net zoals hij dat doet als het om de Anglicaanse kerk wereldwijd gaat die vanwege hem haast werd opgeblazen.

Robinson heeft goede wil. Hij noemde de keuze van Obama voor Warren "een klap in het gezicht". Robinson wordt door Obama in het gezicht geslagen tijdens de plechtigheid, Robinson doet er gewoon aan mee en laat het fijn uitgezonden worden. Waarschijnlijk houdt deze gay-clown ervan om geslagen te worden? Wie weet.

Maar Warren is dus ook een clown. Want niet alleen Obama is er voor alle mensen van goede willen en behaarde billen, Warren is er ook voor allerlei mensen. Bij de Amerikaans-Lutherse medewerker van het paleoconservatieve Chronicles Magazine Aaron Wolf las ik dingetjes over Warrens gebed die ik nergens anders tegenkom [4]. Want wat blijkt? Warren maakte van zijn beëdigingsgebed een mooi multireligieus soepzootje.

Tot wie bad Warren? Tot iets goddelijks, dat wel. Allereerst tot een Almachtige Vader. Daarna tot een Heer die één is (het Shema Yisrael uit Deuteronomium 6); dit voor de joden. En daarna tot een "the compassionate and merciful one" - wat in de Koran de aanspreektitel is voor Allah; elke Soera uit de Koran begint met deze zinsnede: "In de naam van Allah, de Erbarmer, de Barmhartige".

Wat ontbrak was het aanroepen van de Drie-enige God: Vader, Zoon en Heilige Geest. De God, zoals Wolf het treffend zegt, waarvan de naam is "imprinted on our foreheads in Holy Baptism". Warren is gedoopt, Obama is gedoopt, zelfs Robinson is gedoopt. Voor de politiek is dit niet belangrijk. De doop in de Naam van de Drie-enige God bindt immers niet samen, maar scheidt de christenen van de joden en de islamieten. Daarmee laat Warren een kenmerk zien van het baptisme dat alleen gelovige volwassenen wil dopen: de doop, en daarmee het getuigenis van de Drie-enige God - de God van het christendom! - is niet wezenlijk. Het komt er slechts bij in kerkdiensten en woonkamers. Maar de christelijke God hoort niet thuis op Capitol Hill.

Capitol Hill is de plaats waar anderen 'wonen': joden, islamieten, homoseksuelen, baptisten, calvinisten en andere mensen van goede wil. Warren schildert een karikatuur van het christendom, net zoals Obama en Robinson dat doen. Een slechte verfilming was het resultaat, weliswaar met mooie muziek en een uitzinnige menigte.

Allah bless America. En: de Eeuwige, Yo Yo Ma, Warren en vele miljoenen anderen bless America. Alles en iedereen mag Amerika zegenen, uitgezonderd God, de Vader van Jezus Christus - het enige Voorwerp van aanbidding van allen die zich christen noemen. Mannen als Warren geloven in boeken, in godsdiensten van het Boek, in doopwater op volwassen lichamen. In nog veel meer. Maar hij bidt niet tot de christelijke God. Wat een clown.

Noten

[1] "De Obama van de zestiende eeuw", in Trouw d.d. 9 januari 2009
[2] Zie voor de C-test van Trouw: hier.
[3] "Rick Warren blij met gebed van homobisschop", in Nederlands Dagblad d.d. 19 januari 2009
[4] Aaron D. Wolf, "Rick Warren: America's Dwight Schrute", op Chroniclesmagazine.org d.d. 21 januari 2009

Donald Duck

Een nabeschouwing op de verkiezing van Barack Obama, samen met Tom Zwitser.

Op de hoogfeestdagen van de democratie staan we altijd vooraan. Naar aanleiding van de Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn er dit jaar weer grootse democratische spektakels in televisiestudio´s en voormalige Arbeiders IJspaleizen van de Dollard tot de Schelde om de Obamaverkiezingen te zien. En wij kijken toe.

Wij hadden al gekozen. De wereld had al gekozen. Nu Amerika nog. Een groots moment voor de werelddemocratie. Talloze democratische ramp- en feesttoeristen verzamelen zich om er samen een leuk avondje van te maken. Eenentwintig maanden campagne in zowel de VS als Europa dienen natuurlijk feestelijk te worden afgesloten.

Elke rechtgeaarde democraat houdt nu zijn hart vast. Stel je eens voor dat die racistische Amerikanen het toch zouden wagen om eenmaal in het stemhokje hun hoop opzij te zetten en alsnog in kleine meerderheid op John McCain te stemmen en de battle of races voort te zetten? Gelukkig zijn de racisten in een goede stemming en kan president Barack de hoop van de wereld voortzetten.

Maar wat is hoop zonder opsmuk? En een verkiezingsavondje zonder democratische tombola? Wat is een Tombola zonder voorwerpen van hoop en verandering? In heel de wereld zijn er daarom grote verzamelingen democratische poppetjes en attributen te bewonderen in een grote Tombola met fantastische democratische prijzen: de vrouw met de baard, de vrouw met lippenstift, de olifantenvrouw, een echte olifant, een islamitische neger, een negerpoppetje dat, als je ‘m op de kop houdt zegt: “Yes, we can!”. Alles valt te winnen voor wie echt wil. En waar komen we anders voor?

In de Obamiaanse eredienst van de democratie klinkt een voortdurend “Oh when the Saints are coming in”. De Saints, dat zijn wij natuurlijk, de aanhangers van Obama die voor change zijn. Change is heilig. Iedereen die verandert is een held en een heilige. Want wie in staat is helemaal te veranderen (en dan nog een keer, et cetera) is de ware gelovige. Christus eist volledige verandering, Obama ook. Wij juichen hem toe zoals we ooit Christus toejuichten. Zelfs in een land als Amerika waar 85 procent zich ´christen´ noemt is 85 procent radeloos en zonder hoop wanneer de stem van Obama niet klinkt. Rome mag dan een plaatsvervanger van Petrus hebben, wij roepen om de vervanging van Christus zelf.

En deze stem klonk de laatste maanden veelvuldig in Amerikaanse en Europeaanse media. Hollywood en de grote Broadcasting Networks zorgden ervoor dat de domineesretoriek van Obama zonder cynisch, links commentaar bij het publiek kon worden gebracht. Het volk roept om charisma; ze krijgt een media-icoon. Een republikeins charisma was allang fijngemalen door de televisie-industrie met haar Oprah Winfrey’s en George Clooney’s. Het democratische charisma wordt daarentegen gekoesterd en beschermd door het liberale, progressieve journaille.

De talloze redevoeringen van Obama zorgden in de loop naar de verkiezingen voor een steeds grotere staat van opwinding. “It’s time for a change” gonst het door de democratische mensenmassa’s. Het mooie van Obama’s change is dat ieder voor zich de change moet invullen, omdat Hij de change niet invult. Gedurende de avond worden we voortdurend aangemoedigd: “verzin uw persoonlijke change.” Onder bier en fris, met verhitte rode hoofden wisselen we onze changes uit.

“Ik neem een andere vrouw, voor de vierde keer.”

“En ik een andere auto, op kosten van de zaak uiteraard.”

“Ik heb zin in een nieuw kapsel.”

“Ik neem een zesde creditcard”

“Ik denk dat ik voor de verandering eens geen Jupiler neem, maar een Stella Artois.”

Dit alles als een grote voorbereiding op The Big Change. Want wie niet blijft veranderen is nooit klaar voor de Final Change. Maar die uiteindelijke verandering blijft een verrassing. Obama wil het ons niet verklappen. En daarom juichen wij nog harder voor hem. Want hij is de man die ons uiteindelijk de Big Change brengt, de ware verlossing waar we in geloof naar uit zien. En om op dat moment echt goed verlost te kunnen worden, moeten we, behalve voortdurend veranderen, ons zelf ook voortdurend verlossen van de kleinigheidjes en beslommeringen in het leven. Later op de avond wisselen we ook onze kleinburgerlijke zelfverlossinkjes uit.

“Ik verlos me van mijn ouders, laat ze maar ergens verrekken waar ik geen last van ze heb”

“En ik van mijn schulden. Ik geloof er gewoon niet meer in.”

“Ons interieur is al vijf jaar oud en onze keuken al drie jaar. Weg ermee!”

We worden steeds enthousiaster, door het dolle heen. Opgedweept door een kiene mediatactiek. Want het Obama c.q. Hollywood circus verandert immers onze harten en verlost ons van alles? We roepen Obama en schreeuwen om New Change: “Obama, Leef voor Ons. Verlos ons van onszelf, wij kunnen het niet. Neem het stokje over. Wij zijn moe van de crisissen, het combineren van huishouden, democratie en werk. We zijn moe van change. De oude change waarmee we Christus toeschreeuwden, vroeg: “bidt voor ons, of sterf voor ons, en help ons onze levens zelf in te richten”. Nu schreeuwen we het uit, harder dan ooit tevoren: “Oh, Obama, verander ons, verlos ons, leef voor ons, win voor ons. YES YOU CAN!”

In Obama dienen de mogelijkheden zich al aan. Een zwarte president is een precedent voor totalitaire correctheid: de volgende James Bond is een zwarte James Bond. Waarom niet? Want volgens de ‘huidige Bond’, Daniel Craig, is de wereld klaar voor een zwarte Bond – al zou Ian Fleming zich volgens hem bij deze gedachte in zijn graf omdraaien. En wat komt erna? Een zwarte Donald Duck? En daarna een witte Mickey Mouse? Een zwarte paus? Of een blanke Martin Luther King wellicht?

Nee. Een Donald Duck is genoeg. Wanneer Donald Duck een zwart eendje is geworden is onze hoop op change ultieme werkelijkheid geworden.

DE OPINIEVERSNELLER

Op 10 september j.l. werd in Genève de deeltjesversneller CERN in gebruik werd genomen, maar een andere versneller draaide toen reeds op volle toeren: de opinieversneller. Alle voorlopige testresultaten wijzen in eenzelfde richting: de identiteit van onze samenleving raakt door de versneller steeds sneller op drift. Een satire, geschreven samen met Tom Zwitser.

Wat is een identiteit waard in een tijd waarin alles los is komen te staan? Wat is de identiteit van een natie waard wanneer opinieversnellers er de handen naar uitsteken? Niet veel. Zoals menig Europees land is ook Nederland op zoek naar een identiteit. In opdracht van het kabinet formuleerde de WRR (Wetenschappelijke Raad Regeringsbeleid) de Nederlandse identiteit. Volgens de WRR – en het kabinet – ligt de Nederlandse identiteit besloten in de kernwaarden van de rechtsstaat, namelijk vrijheid, respect en tolerantie. En wee degene die hier vraagtekens bij plaatst.

Dat ondervond het ondertussen ter ziele gegane Nederlandse opinieblad Opinio. Dit blad waagde het een pastiche van een toespraak van premier Balkenende te plaatsen met daarin een boodschap die de premier volgens Opinio nooit zegt, maar wel zou moeten uitspreken. Namelijk de boodschap dat het christendom fundamenteel verschilt van de islam en dat dit gevolgen heeft voor het debat over de Nederlandse identiteit. Premier Balkenende was not amused over de satire en spande een rechtszaak aan tegen het blad die hij prompt verloor. De rechtszaak laat de kortsluiting zien tussen twee werelden. Namelijk de wereld van de opinieversnellers en die van de pastiche.

Opinieversneller

Na zo'n 80 jaar van nadenken en na zo'n 40 jaar van experimenteren kunnen we eindelijk zeggen dat de grote opinieversneller af is en volop in gebruik genomen is. In een grote ring van satellieten rond de aarde kunnen nu opinies worden versneld tot de opinie in zijn kleinste deeltje zichtbaar wordt. De motoren van deze versneller zijn de talloze satellieten die rond de aarde zweven. Opinieleiders hebben grote verwachtingen, maar sommige geleerden hebben er hun twijfels bij.

Onder het motto 'Geen leugen zo snel of we versnellen hem nog wel', werd de opinieversneller afgelopen week officieel geopend. Delen van de versneller waren al veel langer in gebruik, maar de afrondende fase werd afgelopen week afgesloten. Men verwacht dat men binnenkort opinies tot voorbij de snelheid van het licht kan brengen. Het zou de grootst denkbare snelheid zijn die er in het heelal bereikt kan worden en de opinie is daarmee de benaming 'lopend vuurtje' ook behoorlijk ontgroeid. Dan wordt echt duidelijk uit wat voor substantie opinies eigenlijk bestaan. Voor de meeste opinieleiders blijft dat namelijk nog steeds gissen. Er zijn verschillende theorieën over opgesteld, maar die stellen wetenschappelijk eigenlijk niets voor en zijn geen van allen houdbaar. Alhoewel men verwacht dat men snel duidelijkheid krijgt over de substantie van opinies, is het tegelijk een van de problemen die de opinieversneller met zich mee brengt.

Naast alle euforie zijn er namelijk ook enkele geleerden die waarschuwen dat deze publieke opinieversneller niet alleen opinies versnelt, maar dat ze alles versnelt en zo een zwart gat creëert waarin ons hele bestaan kan verdwijnen. Niet alleen vanwege de alles overtreffende snelheden die bereikt kunnen worden, maar vooral vanwege de gigantische overschatting van de opinie. Er zijn zelfs geleerden die stellen dat opinies an sich louter vernietigend kunnen werken.

In het verweer daarop is een staatscampagne ontstaan om de burger de juiste opinies bij te brengen. Impliciet erkent men weliswaar dat opinies ook negatief kunnen uitwerken, maar benadrukt men de verantwoordelijkheid van de politiek om 'de burger' te doordringen van "democratische waarden en verantwoordelijkheden die het fundament vormen van de samenleving". Daarom wordt er een handvest opgesteld waarin komt te staan dat opinievorming het belangrijkste fundament van de samenleving is.

Kritiek

Afgelopen woensdag antwoordde een geleerde daarop dat hij juist bang is voor de gevolgen van deze scheiding tussen opinie en samenleving: wanneer opinies als basis van de samenleving worden beschouwd en daarvoor een dienovereenkomstig experiment als de opinieversneller wordt opgestart, zal tijdens het experiment juist de samenleving vernietigd worden. Hij formuleerde de verwachting dat de opinieversneller uiteindelijk een samenlevingsversneller zal zijn. Men wil met de opinieversneller zogenaamd de structuren van de samenleving bestuderen, maar zodra men ertoe in staat zal zijn, is de samenleving zelf al verdwenen in de malle molen van de publieke opinie.

Hij onderbouwde zijn betoog met de resultaten die de publieke opinie de afgelopen 80 jaar tot nu toe heeft behaald: daarin heeft zij bepaalde zaken met vernietigend resultaat versneld. Bijvoorbeeld de kunsten. Zodra het principe van 'kunst om de kunst' tijdens het Interbellum gemeengoed werd in de kunstwereld, bleken de vernieuwingen zich op te stapelen. De eerste resultaten hiervan waren verbluffend, maar op een gegeven moment ging de kunstwereld zozeer om de vernieuwingen draaien, dat de kunst volledig leeg werd. Alle kunst was eruit gecentrifugeerd en de versnelling van vernieuwingen bleef als enige over. Nu heet alles kunst zolang het kunstje nog nooit eerder vertoond is. Maar wat er precies vertoond wordt, dat weet niemand meer.

Maar niet alleen de kunst, ook de cultuur staat aan deze centrifugale krachten van de versneller bloot: na de oorlog werd men in een steeds sneller tempo overweldigd door nieuwe en andere culturen dat alle eigenlijk cultuur is verdwenen uit ons dagelijks leven. Cultuur kan alleen nog de vorm van opinies aannemen – waarvan de substantie nog steeds betwijfeld wordt – maar staat niet meer in direct verband met ons dagelijkse leven.

De opinieversneller is dus een soort mechanisme dat voortdurend meningen vernieuwen moet. Het gaat niet om de inhoud van de meningen, maar het gaat erom dat ze in een steeds sneller tempo vervangen worden. Mensen hebben dus ook geen blijvende principes meer, maar krijgen de nieuwe inzichten van bovenaf aangeleverd. Voortschrijdend inzicht wordt een voorthollend inzicht en een voorthollend inzicht, wordt uiteindelijk een inzicht dat struikelt over andere inzichten. Niemand wil nog inzichten en niemand wil ergens nog een mening over hebben, laat staan principes. Einde samenleving.

De geleerde stelde openlijk de claims van de opinieleiders aan de kaak dat de opinievorming de samenleving van belangrijke inzichten voorziet. "Waarom" zei hij simpel, "zouden opinies belangrijke inzichten aanleveren, als er volgens hen ook verkeerde opinies bestaan? Als opinies inzichten aanleveren, waarom doen opinieleiders dan zoveel moeite om ons alleen in de volgens hen juiste opinies te doen geloven? Zij doen ons geloven dat er ook 'verkeerde opinies' bestaan, maar ik vermoed dat opinies veel eerder tegen de gebruikelijke inzichten zijn gekant. De samenleving mag zelf blijkbaar geen inzichten koesteren of krijgen, maar moet voortdurend de juiste meningen aangeleverd krijgen en aanhangen.”

Volgens deze geleerde is een samenleving die structuren heeft er bij gebaat dat mensen naar principes en inzichten leven en niet juist zo worden afgestompt dat ze geen principes en inzichten meer willen hebben. Mechanismen als opinieversnellers ontdekken dus niet de structuren van samenlevingen, maar vernietigen die juist. En, zei hij, “dat vernietigen begint al door te bewerend dat de democratische waarden en verantwoordelijkheden het fundament van de samenleving vormen.”

Plamuurmes

Alle zaken die sinds het begin van de mensheid vastliggen, zoals bijvoorbeeld moederschap, vaderschap, solidariteit en het leven van alledag, worden nu zelf door de opinie van de dag voorafgegaan. Moederschap is dan niet alleen iedere dag weer wat anders, maar is vooral iedere dag ietsje minder van wat ze de dag ervoor was. Ze wordt door de juiste opinies zogenaamd bevrijd uit verstikkende structuren – i.c. die van het vaderschap. Dit vaderschap is helemaal de weg kwijt en is al jaren helemaal niets meer. De opinieversneller gooit bij elke versnelling steeds meer 'samenleving' over boord. En pas als het weg is, hoor je mensen zeggen dat dat best erg is, maar ja, dat is dan hun mening. En die zullen ze in korte tijd ook wel weer ingeruild hebben.

Dit schrikt natuurlijk af. De opinieversneller doet weliswaar goed werk, maar de politiek – of liever gezegd: het volk is nog niet zover. Damesromannetjes en pretparken drijven niet op losse deeltjes, maar op samengeklonterde emoties en verwachtingen. Een versnelde leugen kan nog zo snel zijn, een politicus zal het toch bij de langzame leugentjes moeten houden.

Waar geen opinies meer zijn, of waar ze niet meer durven worden uitgesproken, ontstaat er een ander circuit: het zwarte circuit van de pastiche. Een mooi voorbeeld klonk er tijdens de Troonrede van Koningin Beatrix tijdens Prinsjesdag in Den Haag, het moment waarop de Nederlandse kabinetsplannen voor het komende jaar worden gepresenteerd. Op de Derde dinsdag in september, klonk de mooiste pastiche sinds tijden – mooier dan de pastiche in Opinio – uit de mond van de Nederlandse vorstin: “Kracht ontleent ons land aan de democratische rechtsstaat die burgers bescherming en houvast biedt. Gelijkwaardigheid, vrijheid, solidariteit, democratie en de principes van de rechtsstaat verdedigen wij in binnen- en buitenland. Samen dragen wij daar verantwoordelijkheid voor. De regering verleent steun aan de oprichting van een Huis van de Democratie en Rechtsstaat. Er komt een code voor 'goed besturen', waarin helder staat wat burgers van overheden kunnen verwachten. Verder zal een staatscommissie ingesteld worden die onder meer zal bezien welke mogelijkheden er zijn om de Grondwet beter toegankelijk te maken. Er komt een Handvest verantwoordelijk burgerschap. Alle inwoners van ons land dienen doordrongen te blijven van de democratische waarden en verantwoordelijkheden die het fundament vormen van de Nederlandse samenleving.”

Met een plamuurmes schraapte de Koningin wat resten uit de vaderlandse parlementaire en journalistieke geschiedenis om daar kracht aan te ontlenen. Alles is zó duidelijk dat er een code moet komen, een Handvest, een staatscommissie, een “Huis van de Democratie en Rechtsstaat” (let op de hoofdletters), etc. Vermengd met de pasticheresten van Opinio diste de vorstin dit op aan het Nederlandse volk.

Welk volk? De opinieversneller doet zijn werk grondig. Want is er wel een Belgisch volk? Een Brits volk? Of zelfs maar een Nederlands volk? De identieke deeltjes identiteit vliegen wereldwijd rond. Zelfs in het buitenland moeten volgens de Koningin onze militairen deze deeltjes ‘beschermen’. Of liever gezegd: de opinieversneller moet beschermd worden. Tegen oververhitting en het doorsmelten van onderdelen. En tegen Afghaanse zandkorrels in de raderen. Want zand, daar kan een opinieversneller niet tegen. En afwijkende meningen. En pastiches. Eigenlijk kan een opinieversneller nergens tegen. Daarom slingert ze alles maar in de rondte. Tot er een identiteit uit tevoorschijn komt. Want rondtollende identiteiten; daar heeft onze tijd behoefte aan.

BEKENTENIS VAN EEN AFVALLIGE

Wie helpt mij? Wie ziet me staan, ik, een afvallig mens? Wie negeert mijn leproziteit? Wie toont barmhartigheid aan een schandvlek van zijn ouders? Wie is solidair met iemand die de afvallige oorden van de Ummah koestert als een vriendelijke stee? Wie verschaft recht aan de afvalligen van het Geloof? Niemand? Is mijn zonde te groot voor vergeving, of is de genade van de Moefti's soms te klein? Waarom zwijgt iedereen? Wat is er te erg? Zeg het me. Alsjeblieft.

Ik weet niet precies wanneer het gebeurde. Ergens vlak na mijn studententijd moet er iets zijn voorgevallen waardoor ik volkomen van slag raakte. Waardoor de schellen van mijn ogen vielen. Toen zag ik opeens wat er al die tijd in me had gesluimerd; toen zag ik wat er werkelijk aan de hand was - en kon ik het niet meer ontkennen of het voor me houden.
Tot die tijd was er eigenlijk vrij weinig aan de hand geweest. De vanzelfsprekendheid van mijn opvoeding en die van mijn omgeving hadden me eigenlijk nooit bekneld. In de omgang met speelkameraden, met mijn eerste vriendinnetjes, met mijn familie - altijd was wat me werd aangereikt door mijn ouders en mijn onderwijzers toereikend geweest om me te ontwikkelen en me te handhaven. Dat ik al die tijd anders was, had ik in mijn jeugdige naïviteit nooit in de gaten gehad. Nooit bevreemdden mij de blikken van ouderen wanneer ik in mijn jeugdige enthousiasme me liet gaan. Tot het moment waarop ik erachter kwam dat er iets anders aan mij was. Tot ik ontdekte dat ik niet zo was als de rest. Het moment dus waarop ik erachter kwam dat ik - zo leerde ik het later formuleren - anders was geaard dan de meesten. Vanaf dat moment werd mijn bestaan een zware last. Werd mijn hart vol wensen als een doos van Pandora. Ik moest opeens voortdurend op mijn woorden letten. In mijn vriendschappen omgang moest ik mezelf in toom houden. Want ik kwam er al snel achter dat ik niet geaccepteerd zou worden als ik zei en schreef wat ik dacht.

Maar toen kwam de wending in mijn leven. Vanaf dat ogenblik ging het snel. Ik leerde dingen zien. Steeds beter leer ik mijn gevoelens onder woorden te brengen. Want wat was er gebeurd? Ik was erachter gekomen dat iemand die zich een liberale, sterke individualist noemde, geboren bleek te zijn! Niet uit zichzelf, maar uit een vrouw - een moeder! Hij had zichzelf niet gevoed en opgevoed, en zelf niet alle wielen van de aarde uitgevonden! Het ongelooflijke was waar! Ook individualisten waren echte mensen! Maar dan was ik dus normaal! Mensen waren normaal!

Mijn coming-out had jammergenoeg een schaduwzijde. Niet alleen wist ik dat wat ik voelde, zag en wist mij tot iemand maakte die anders was; ik wist ook dat mijn geaardheid nooit geaccepteerd zou worden. Ik ging de consequenties vrezen: wraak, opsluiting, laster, bedreiging.
Desondanks verkoos ik de onzekerheid van het bestaan van ziekte, lijden en de ultieme consequenties van de eigen daden boven een futiel slavenbestaan waar woorden en daden met de mond werden beleden vrij te zijn, maar ondertussen zonder betekenis moesten zijn, anders kon men wel eens "verantwoordelijkheid" gaan bezitten.
Ik kon de moderne gekte ontlopen door naar buiten te treden. Door mijn slavenjuk van schijnheilige islambashing van me af te werpen. Ik kon nu ook andere gevaren zien. En zag nu ook meer schijnheiligheid. Mensen die schreeuwden om meer vrijheid waren juist zij die echte mensen hun verantwoordelijkheden afpakten. Juist zij zwegen als het gezin buiten spel werd gezet, iemand het waagde wapens te dragen of de "corrigerende tik" werd verboden. Zoveel zielige schijnheiligheid. Ik werd er haast gek van, maar kon me beheersen. Hoe konden zogenaamd harde en doortrapte anti-religieuzen tegelijkertijd zo zwak en schijnheilig zijn? Hoe waren mensen in staat het ultra-narcisme - het individualisme - zo te omhelzen?

Maar toen het bekend werd dat ik naar buiten was getreden en een afvallige was geworden, toen was de beer los. Er werd druk op me uitgeoefend. Eerst probeerde men me te overrulen met powerplay. Toen paaide men me met zachte woorden. Maar al gauw merkte men dat dit allemaal niet werkte. Collectivistische individualisten met welluidende namen als Kraak, Mans, Neder en Krant startten een hetze. In liberale moskeeën klonken vanaf de minaretten oproepen die schande spraken.
Het maakte toen niet meer uit wat ik zei; alles wat ik te berde bracht begon men om te draaien. Sociaal gedrag werd narcisme genoemd. Schuimspuiters en vitriolen bleken opeens rasechte superieure mensen te zijn. Want de reden was duidelijk: niemand accepteerde een weerbaar burger. Hooguit collectivistische individualisten. Afvalligheid van de liberale dogmatiek van gelijkheid, tolerantie, scheiding, individualisme werd niet getolereerd. Niet geaccepteerd werd de afvalligheid van individualisme en collectivisme die elkaar zo nodig hadden, maar elk "mens" erbuiten wilden houden.
Ik werd wanhopig. Ik wilde ze laten zien dat ze er naast zaten. Ik nam een pasgeboren componist, legde hem in een kamer en liet hem een half jaar daar liggen. Toen de zes maanden waren verstreken, liet ik het de collectivistische individualisten, Kraak en de anderen, het zien. "Kijk", zei ik, "dit stinkend hoopje rottend vlees is nu een individu. Hij 'leeft' zonder anderen. Is dit wat julie willen?"

Men galmde het uit: "Ja, dat willen we! Laten al de pasgeborenen 18 jaar rotten en wat er over is, is geschikt voor ons maatschappijbeeld. Zonder empathie, zonder narcisme, hyperindividueel. En als je het op een hoop veegt, krijg je een mooie collectieve vaalt, waar je Balkenbrij, Mozartkugel en Bosbessentaart van kan maken. Echte individuen zijn echte mensen: mensen die op groepsblogs uitkraaien dat ze geen groepsblog nodig hebben. Mensen die schrijven om niet gelezen te worden. Die ook hun eigen woorden niet (her)lezen, want wie leest en wie herleest is geen individu, maar een gladiool. De echte individualist heeft een koor nodig, en een podium, en een publiek. Om te negeren natuuuuurlijk."
"U bent ook een individu. En daarom past het u niet ons geloof af te vallen. U bent gelijk. U heeft geen eigenschappen. Alles wat u heeft kunnen we afnemen, want u bezit immers niks. U bent gelukkig, u heeft geen wapens nodig. Geen religie, geen geweren, geen medestanders - individuen hebben immers geen medestanders. Mensen met medestanders zijn een gevaar voor de rechtsstaat. Mensen die zelf voor hun zieke moeder willen zorgen, in plaats van het naar de overheid door te schuiven, zijn zwakkelingen. Mensen die zelf hun kinderen willen opvoeden - of ze willen krijgen - natuurlijk ook. Iedereen die zelf iets wil, is zwak en geen individu."

Ik wilde mijzelf beschermen. Ik verlangde ernaar alle uitingen van mijn diepste wezen erkend te zien als onvervreemdbare eigenschappen. Ik wilde me niet aanpassen aan het geweld en het geweldsmonopolie van de zogenaamde "sterken", of dat nu Staat werd genoemd of "de beestenhorde van Augustinus".
Ik zocht daarom erkenning voor mijn afvalligheid. Ik kon me niet langer buigen onder het juk van gelijkheid, democratie, geweldsmonopolies en secularisme. Ik werd gek van het Bovenmensengebral van de ene kant en de barmhartigheidsterreur van neo-religieuze Ondermensen.
Ik zocht hulp. Richtte een stichting op voor afvalligen zoals ik. Leverde een verzoek tot subsidie in. Stuurde brieven naar instanties met de vraag naar wapens en een training tot het gebruik ervan. Maar niets ervan kreeg ik gedaan. Steevast was het antwoord: "mensen met wapens zijn gevaarlijk, mensen met overtuigingen evenzo, want zij zijn niet alleen bereid met wapens te pronken, er over te ouwehoeren, of ze op afstand te gebruiken, zij zijn ook bereid te lijden en te sterven."
En deze toegift vergeet ik nooit meer: "U mag vrij met vrije woorden en meningen rondstrooien, u mag uw individualisme botvieren; dit alles is geheel onschadelijk voor ons, integendeel: het maakt u zwakker en ons sterker. Maar u mag niet vaste waarden koesteren. Als u dat doet, halen wij de Brigade van Narcisten en die zullen u elke morgen een half uur "narcist" toeroepen. Net zolang dat u geen wapens meer nodig heeft, maar oordoppen.

Ik leerde snel: er is in dit land geen ruimte voor afvalligen. Alleen voor mensen die een narcis in het knoopsgat steken om de individualiteit hoog te houden. Stel je eens voor dat mensen erachter komen dat ze geen stinkend, rottend hoopje Individualist zijn, maar een (niet uitzichzelf) geboren, weerbare gemeenschapsmens die is gevoed en opgevoed door zijn omgeving en traditie! Dan staat de wereld op de kop, en keert ze terug in haar oorspronkelijke stand!
Wie het liberale geloof afvalt, is daarom een persona non grata. Zijn drinkwater wordt vervangen door Breezers, zijn gehoor door een I-Phone en zijn verstand door een reeks geschriften met de titel "Unfidel".

En het was tevens duidelijk dat de bloedwraak van de "vrijheidslievenden" niet mals zal zijn. De Staat moest immers sterker worden gemaakt om exotische gevaren te lijf te gaan. We moeten niet sterker, weerbaar en offerbereid worden gemaakt. Integendeel. Alle voorwaarden voor weerbaarheid moeten eraan geloven. De gemeenschap kapot. Mensen moeten leren dat individualist iets héééél anders is dan collectivist. En dat je individualist wordt door te spugen op de foto van je moeder en door je testikels met een Baconiaans scheermes eraf te snijden. Want mensen zonder testikels zijn mensen die alleen nog voor de vaak leven. Minder geboortes! Minder mensen en dus betere mensen.
Wie van deze wijsheden afvalt, is zijn leven niet meer zeker. Wie niet meer gelooft, moet maar de schijn blijven ophouden. Zich in computerspelletjes verschuilen. Er is geen plaats voor geloofsafvalligen zoals ik. Er is geen plaats voor hen die islam en liberalisme verfoeien als systemen die een slavenmoraal voorstaan. Er is alleen ruimte voor Nietzscheaans-kruiperige ex-gelovigen en voor Augustiniaans-kruiperige gelovigen. Er is alleen plek voor mensen die veinzen dat ze de islam haten, maar het ondertussen liefhebben, want met behulp van de (angst voor de) islam kunnen we immers het eigen volk kortwieken door de politiestaat in te voeren. Er is ruimte voor alles en nog wat, maar niet voor afvalligen zoals ik. In wat voor wereld leven wij eigenlijk?

DE RENEGAAT

Wie is Hugo Camps? Hugo Camps is een Vlaamse onderzoeksjournalist, columnist in De Morgen, medewerker van Elsevier en van de NRC Handelsblad. En hij is een renegaat.

Wat is Hugo Camps? Een renegaat. Iemand die haat wat hij is (geweest) en waar hij vandaan komt. Hugo haat alles wat hem tot Hugo Camps maakt. Hugo haat Vlamingen. Tenminste: Vlamingen die doen alsof Vlaams zijn iets voor ze betekent. Aan de lopende band kiepert hij daarom emmers vuiligheid over het VlaamsBelang heen. In de socialistiese krant De Morgen.

Elke column van hem in het linkse dagblad De Morgen druipt van deze haat. Maar de vraag is: wat haat Hugo Camp? Veel: Wilders (volgens Camps "het Mozartscharminkel"), VlaamsBelang, Filip de Winter, heterosexuelen, gereformeerden, ultra-gereformeerden en calvinistische gereformeerden. En Nederlanders die in Vlaanderen wonen (met name die in Brasschaat). En Vlamingen die waar dan ook wonen.
Hugo haat nederlanders. Waarom? Hij schrijft er menigmaal voor en verdient aan ze. En Nederlanders bepalen hem natuurlijk bij de geschiedenis en het eigene van het Vlaams-zijn. Hugo schrijft voor de NRC en de Elsevier. Waarmee maar duidelijk is dat dit soort bladen één pot nat zijn als het erop aan komt: de grootste linkse slijmhoesters mogen hun substantie uitsmeren in een zogenaamd rechts blad als de Elsevier.
Maar ook dat maakt hij goed: over de Nederlanders die typisch "Elseviers" zijn - zoals de immigranten in Brasschaat in zijn column in De Morgen van 16 november 2006 - kiepert Camps vuiligheid. Dat is consequent. Ere wie ere toekomt.

Hugo haat heteroseksuelen. Waarschijnlijk omdat hij het zelf ook is. Vandaar zijn uitdrukking "die ranzige hetero" in De Morgen van vandaag. Wat je bent, moet je haten. Dat maakt je immers een objectief journalist. En hij haat sport; dat maakt het makkelijk om een moderne cynische sportjournalist te zijn. Zonder dedain en spot is er immers geen professionele sportjournalistiek?
En Hugo haat gereformeerden; in dezelfde column van vandaag: "De kleine rancune is onverminderd aan de macht, nu dan mede namens de God van ultragereformeerden." Dat is vreemd. Die wonen er toch niet in België? Nee, en dat weet Hugo ook. Maar steeds als het gaat over Fortuyn, Wilders of het VlaamsBelang moeten de gereformeerden het ontgelden. Of wanneer hij opkomt voor islamieten en andere doekjesdragers.
Waarom haat Hugo gereformeerden? Om meerdere redenen. Gereformeerden komen oorspronkelijk uit de Zuidelijke Nederlanden. Gereformeerden zijn dus typisch Belgisch. En ze hebben de opdeling van De Nederlanden op hun geweten. Dat steekt Hugo nog steeds. Maar om de steeds maar herhalende haat tegenover gereformeerden te verklaren, moeten we dieper graven.
Waarop lijken gereformeerden? Op welke Vlaamse/Belgisch bevolkingsdeel lijken ze het meest? Op joden. Gereformeerden hangen ook aan de Torah en de Wet van Mozes. Lopen (volgens Hugo) ook nog steeds in het zwart. Net als die joden.
Hugo haat dus ook joden. Jodendom hoort bij identiteit. Dus moeten we het haten. Maar er is een probleem. Wie jodenhaat uitspreekt, is niet meer (betaald) welkom bij De Morgen, Elsevier en NRC Handelsblad. Dus vervangen we het woord joden door gereformeerden, denkt Hugo.

Over zichzelf zei Camps in 1996: "Ik ben er nu wel achter dat ik ook maar tot de categorie gemiddelde sukkels behoor." Nu, Hugo, u bent gemiddeld. Laat dat een troost zijn. U past uitstekend in de zelfhaatkant van de Westerse cultuur. Bij de rappende Haarlemmers, de hangjongeren van de Veluwe en de geëmigreerde Vlaamse Libanezen.

Wat produceert Hugo Camps dus? Bruin schuim. Bruin snot. En bruin slijm. Van niet-meer-te-pruimen-tabak. En van eeuwigdurende verkoudheid. Want haat vermindert de weerstand. Welke rode zakdoek is groot genoeg om de ongevraagde consumptie van Hugo Camps weg te vegen?

A-SOCIAAL EN PROGRESSIEF

Het was weer lachen geblazen met D'66. Juffrouw Louse Wies van der Laan wil alle niet-godsdienstige sociaal-progressieve krachten gaan bundelen tegenover de conservatieven in dit land. Zelf ziet ze namelijk het verschil niet meer tussen een Melanie Schulz van de VVD, een Mady van der Laan van D'66, prinses Mabel van het Oranjehuis en een Femke Halsema van GroenLinks. En nog iemand van de PvdA.

Nou, gelijk heeft ze. Ik zie het verschil ook niet meer - qua uiterlijk dan. Ik heb al die Hennes en Mauritz typetjes al nooit uit elkaar kunnen houden en al helemaal niet sinds ze besloten in "de politiek" te gaan en zich allemaal liberaal te noemen.

Nu heeft Louse Wies ons politiek spectrum verrijkt met fraaie stijlbloempjes zoals: "God is gekaapt door kerken, godsdiensten en mannen. Daar wil ik niet zoveel mee te maken hebben." Nu, dat stralen al die politieke dametjes uit, met uitzondering dan van Tineke Huizinga van de ChristenUnie. Die straalt alleen maar een schoolmeisjesachtig plezier uit. Dat moet je er ook bij hebben.

Verder heeft Lousewies het vermogen om het kaf uit het koren te halen. Hoeft haar conservatieve vijand dat tenminste ook niet meer te doen... Laten de rotte appels maar naar Lousewies gaan, dan kunnen Geert en Bart Jan de selectie van kandidaten voor hun "conservatieve" beweging tenminste uit handen geven.

Maar voor de rest? Wie besluit er nu een politieke beweging te starten waar je zelf wordt uitgesloten? Want Lousewies is alles, zo niet veel. Zo is ze charmant terwijl ze slaapt naast manlief Dennis. Maar voor de rest? Sociaal? Is wie staat voor de vrijheid om te beledigen en te lasteren sociaal? En wie grote groepen gelovigen geld wil afdwingen om hun kinderen onderwijs in te pompen dat ze vervreemd van en opzet tegen de eigen ouders? Door bijvoorbeeld het bijzonder onderwijs af te schaffen?

Juffrouw Van der Laan heeft haar wensen tot de oprichting van een nieuwe politieke beweging uitgesproken tijdens de uitreiking van een prijs van de obscuur-sociale website "Frontaal Naakt". Ze wil opkomen voor de rechten van de atheïsten, zoals ze eerder zei, en daarin past het opkomen voor de vrijheid van godslastering. Sinds wanneer geloven atheïsten ergens in? Sinds wanneer geloven ze in de waarde van "rechten" en de uitreiking van een prijs door "Frontaal Naakt"?

Meestal valt er niet zoveel te lachen met onze D'66. Sinds Hafmo van Mierlo heeft besloten de internationale zware drankindustrie bij te staan met ontwikkelingssamenwerking uit eigen portemonnaie en dokter "Death" Els Borst toegaf lid te zijn van de protestantse kerk, net als dokter "DeathCattle" Laurens Jan Brinkhorst was mij het lachen eventjes vergaan - bij elke borrel en bij elk vrolijk psalmgezang bekroop me het gevoel de borrels en lofzangen samen op te heffen met onze geachte vrinden.

Ik had nog geen wens voor het nieuwe jaar, maar nu heb ik er een: op elke werkkamer van een D'66er een wandtegeltje met: "Wat u niet wilt dat u geschiedt, zo doe dat ook een ander niet". En nu maar hopen (nou ja, hopen...) dat Laurens Jan niet geruimd wordt, Els niet ingeslapen en Lousewies niet weggelasterd wordt. Hoewel..., misschien leren ze er wel van.